Sanne: "Ik heb nog wel een wens"

Eind december zat ik samen met mijn toen nog zesjarige dochter Sanne bij een wedstrijd van ADO Den Haag. Het was koud. We genoten beide, er werden maar liefst vier doelpunten gescoord door ADO. O o Den Haag, klonk het na elk doelpunt. Wat een feest. Al die groen gele vlaggen en een ooievaar als mascotte op het veld. Prachtig.

Aan het einde van de wedstrijd loopt het tegen tienen. Sanne zit nog vol energie. "Mam, ik vond het een topavond. Ik heb nog wel een wens", klonk het uit haar mond. Het zal vast over voetbal gaan dacht ik. "Wat wens je dan Sanne?" zei ik tegen haar. Sanne: "Ik wens dat papa weer terugkomt bij ons."

Terug op aarde
Tsja, en daar sta je dan als moeder. Even weer aan de grond genageld en terug op aarde. Want ja, ik kan haar vader niet terugtoveren. En het mooie verhaaltje over de hemel, dat heb ik al zo vaak afgedraaid. "Ja Sanne, dat hoop ik ook. Het kan nog wel even duren voor je hem weer terugziet."

Rouw is rouw
We rijden weer naar huis in een lange rij met auto's vol supporters. Gelukkig gaat het gesprek weer over voetbal en over hoe leuk deze avond was. In mijn hart ben ik nog wel even bezig met ons gesprek. Het blijft een lastig onderwerp. En het wordt er niet makkelijker op. Rouw is rouw. En dat blijft het.

Innerlijke kracht

Sinds de dood van Martijn heb ik veel nagedacht over het thema innerlijke kracht. Het kwam regelmatig voor in gesprekken met goede vrienden. "Wat ben jij toch sterk Rian. Dat je alleen doorgaat en niet omvalt. Knap hoor".

Postbode
Lange tijd dacht ik dat dit 'normaal' is. Om door te gaan. Om de knop om te zetten en verder te lopen alsof er niets gebeurt is. Het is iets dat ik met mijn opvoeding heb meegekregen. Doorzetten Rianne. Laat je niet kisten. Ik herinner mij nog dat ik ooit een baan als postbode had in het jaar nadat ik afstudeerde (2003). Het lukte mij niet om een baan als afgestudeerd journalist te vinden. Dat was best een teleurstelling. 14 maanden solliciteerde ik.. het moest en zou mij lukken. Ik woonde tijdelijk bij mijn ouders in Meppel en had mijn kamertje in Ede opgezegd. En na 14 maanden is het mij inderdaad gelukt om een baan als redacteur te vinden. Innerlijke kracht. Het was er toen al..
Dingen zijn mij niet aan komen waaien. Dat heb ik eerder ervaren. Ook nadat Martijn mij ontviel, kwam dit thema voorbij. Ik ben er vrij somber van geweest. Gelukkig niet zo erg dat ik er depressief van werd. Maar het houdt me nog regelmatig bezig. Waarom kan niets 'normaal' gaan lijkt het? En moet ik voor veel dingen vechten?

Niet altijd sterk
Dan kom ik toch weer terug op mijn innerlijke kracht. Je kan meer aan dan je denkt. Gelukkig hoef ik niet altijd meer sterk te zijn van mezelf. Ik vind dit heel belangrijk om aan mijn dochters mee te geven. Denk niet te klein over jezelf!

Rouw op je dak

Met rouw kun je omgaan
Met rouw kun je dealen
Rouw kun je een plekje geven
Maar rouw of de dood van je man kun je niet 'verwerken'.
Het is tenslotte geen afval waar je over praat

Rouw valt je ontzettend hard en rauw op je dak
Als je man dood neervalt door een hartstilstand
kun je niets dan toekijken
het uitschreeuwen
en 112 bellen.
Je voelt je volslagen machteloos
en kijkt toe terwijl zijn geest al weg is
Geen afscheid
Dat blijft hard

Liever was ik het niet
Liever was ik soms iemand anders
Geen jonge weduwe
Ben ik het echt?
Heb ik dit meegemaakt?
Hoe vaak dat niet door mijn hoofd is gegaan

Helaas, ik ben het wel, Rianne,
Ik mag dit een plek geven
Het leven heeft mij niet gespaard
Dat voelt raar, maar zo is het
Ik word volgend jaar 40. Het lijkt soms wel of ik al 60 word
De dingen die ik meegemaakt heb
Die maken veel mensen nog niet eens mee op hun 60e

Maar, "je moet door Rianne"
"Wees blij dat je twee kinderen hebt gekregen. Die helpen je er bovenop"
Het leven gaat door..

"Mijn man deed niet zoveel"

Aanvullend op het verhaal dat ik net typte, komt er ineens een gesprek naar voren met iemand die mij hier thuis opzocht enkele maanden na Martijns dood. Zij kende hem nog uit de kerk.
Ik vertelde haar dat ik het zo zwaar vond om alleen moeder te zijn. Vooral in de nachten maar ook als ik uit mijn werk kom en ik dan in de zesde versnelling moet.
Ik herinner mij dat ze zei: "Ja, dat had ik ook altijd toen ik thuismoeder was. Mijn man werkte hard, en die deed niet zoveel in de opvoeding."
Ik weet nog wel wat het met mij deed om dit te horen. Ik stond perplex. Hoe kun je je situatie met een man en jij als thuismoeder nu met mij vergelijken? Ik snapte er helemaal niets van.
Wat leerde ik hiervan? Mensen zijn vaak erg ontactisch en niet erg inlevend. En dan maakt het niet uit of je in God gelooft. Dat heb ik er van geleerd. Blijkbaar dacht ik dat dat uitmaakte. Maar nee, dat maakt geen enkel verschil.

Weduwe zijn: "Je bent niet alleen"

De afgelopen week sliep ik meerdere nachten niet goed. Dat doet iets met je. Mijn dochter Carmen wordt dan huilend wakker met een nachtmerrie. En wat doe ik? Ik leg haar naast mij neer.
Zou het anders zijn als er een vader bij was. Dat denk ik wel. Dan zou hij zich er ook mee kunnen bemoeien. Dat is nu niet zo, ik knap dit zelf op.
Dat laatste, dat geeft mij al een tijd een rotgevoel. De opvoeding alleen rooien. Het is het grootste kruis sinds ik weduwe ben. Er alleen voor staan. Zo voelt het ook.
Het is fijn dat ik Bart heb, mijn vriend. Ik kan hem vertellen hoe moeilijk ik het vind. Maar ik blijf de opvoeder en de moeder van de meiden. Niemand anders.
Dat te accepteren, dat is het proces waar ik midden in zit.

"Je bent niet alleen"
"Je hebt toch een vriend?"
"Ik word ook vaak wakker 's nachts van mijn kinderen" Ja, maar jij hebt nog een man (denk ik dan)
"Jij hebt toch een weduwenpensioen?"

Veelgehoorde opmerkingen. Veelal goed bedoeld. Maar juist die opmerkingen komen soms zo pijnlijk over.

Ik ga vaker van mij af schrijven..! Het lucht weer wat op.

Valencia

Deze zomer ging ik met Sanne twee dagen naar het Spaanse Valencia. Wat een prachtige ervaring was dat.
Op vrijdagavond vielen we met de neus in de boter. Er waren net Valenciaanse feesten. Vuurwerk om 23 uur 's avonds. Sanne en ik hadden net eten besteld rond dat tijdstip. Maar er kwamen ineens zoveel mensen verkleed door de straten. We liepen even weg van ons tafeltje en we genoten van het schouwspel. Dat kon gewoon in Valencia. Het is geen te drukke stad.

Niet zo toeristisch als Barcelona zei ik nog de dagen erna.
3 weken later rijdt er een gek door de drukste straat van Barcelona en doodt een flink aantal toeristen. De stad wordt getroffen in het hart van de toeristenindustrie.
Spanje pakt het rustig op. Ook dat is de kracht van Spanje. Het hoofd koel houden. No tinc por. We hebben geen angst.  Een prachtige leus. Om dat in de praktijk te brengen is moed nodig.

Op zaterdagochtend gingen Sanne en ik naar een grote markthal waar alleen maar Spanjaarden rondlopen en vooral veel praten. Het was geweldig. De taal en het gemoedelijke, echt genieten. Mijn hart voelt echt wel voor een deeltje Spaans. Ik voel mij er thuis. Beweeg mij er gemakkelijk. Het was fijn weer in Spanje te zijn na 5 jaar. De laatste keer was met Martijn en Sanne, maart 2012. In Barcelona.

Mam, mag ik de zeezoutboter

"Mam, mag ik de zeezoutboter?'. "Sanne, kun je dit ook al lezen?" Ja dus!
Het is 7 juni en we zitten te eten samen. De zon schijnt door de ramen op deze stormachtige junidag. Sanne heeft onlangs opgetreden in een musical en had hier echt een duidelijke leidersrol. Het is duidelijk, onze zesjarige dochter ontwikkelt zich razendsnel. Na de zomer gaat ze al naar groep 3.
Ze is zeker 10 cm gegroeid dit jaar ook nog.
Een trotse moeder spreekt.

Het blijft schrijnend dat de vader van Sanne dit allemaal niet meemaakt. O ja, hij zal vast meekijken uit de hemel. Maar wat hebben we daar aan? Dat besef komt steeds vaker bij mij op. Hij mist gewoon alles hier van de meiden. Carmen die net 3 jaar is geworden.
Even geen verzachtende woorden van mijn kant. Dat zou betekenen dat ik mezelf op kan peppen of een knuffel kan geven:) Ik ben toch blij dat ik mijn gevoel voor -zwarte- humor nooit ben verloren. Dat kan blijkbaar!

Sanne, ga zo door en Carmen ook. Mama is ongelofelijk trots op jullie dames.

Hoe klinkt papa's stem?

Mama, weet jij nog hoe papa's stem klonk? vraagt Sanne bij het ontbijt. Ik val even stil.
Lang moet ik hier over nadenken. Weet ik nog hoe Martijns stem klinkt. Ik kan niet gelijk meer ja zeggen. Helaas.

Herinneren
Gek wat de tijd doet. We hebben nog een paar filmpjes met Martijns stem. Veel zijn het er niet.
Hoe kan het dat ik zijn stem niet meer herinner. Of vager herinner. Of is dit normaal?
Ik, die best gefocust ben op stemmen. En het belangrijk vind hoe iemand praat. Of articuleert. En daar erg op let. Ik had eigenlijk logopedist moeten worden..

Herinneringen zijn net als de wind. Ze komen en ze gaan. En blijkbaar ook de stem van je overleden partner. Natuurlijk is er meer dan een stem. Maar toch.

Run run

Vaak denk ik nog terug aan de tijd dat ik op atletiek zat. Bij de Sprinter in Meppel. Tussen mijn 12e en 17e liep ik hard. Een mooie tijd was dat. Ik was fanatiek. En ik heb zelfs nog eens een prijs gewonnen op de 60 meter.
Ja, daar ben ik best wel trots op.

En wat heb ik met sprinten?
Wikipedia legt het woord zo uit: "Een sprint is in de atletiek een hardloopwedstrijd over relatief korte afstand. Deze afstand ligt vaak tussen de 60 en 400 meter. Een sprint wordt over het algemeen geclassificeerd als een hardloopwedstrijd waarbij een atleet zijn energie niet gelijkmatig hoeft te verdelen over het parcours, maar gedurende het hele stuk op volle snelheid kan rennen."

Sprinten was altijd een uitlaatklep voor mij. Hard wegrennen. Van alles en van iedereen.

Het doel voor ogen
De laatste jaren sprint ik ook. Maar niet altijd vrijwillig. Na de dood van Martijn ben ik hard weggesprint. Weg van alles en iedereen. Dat wilde ik. Dat zat in mijn hoofd.
Wegwezen.
Doorgaan.
Het doel voor ogen.
Er zijn voor mijn meiden.
Hard werken en niet omvallen.
Dat was het hoogste doel. En dat is gelukt.


Geen bokaal
Een paar weken geleden knapte er iets in mij. Ik voelde me leeg en erg moe.
Wat heb ik hard gerend de afgelopen 2 jaar. Zonder er ook maar iets voor te verdienen. Geen prijs. Geen bokaal.

Waar doe ik dat allemaal voor?
Er zit blijkbaar een ongelofelijke drive in mij. Wilskracht.
En daar ben ik trots op. Dat mag ik best hardop zeggen!

Nu is het de kunst om door te gaan zonder al te veel te sprinten. Iets langzamer joggen mag ook. Het hoeft niet altijd een 60 meter te zijn Rianne. Zonder spikes red je het ook wel.

De laatste foto

Het is 7 en 8 maart 2015. Martijn, Rianne, Sanne en Carmen gaan een nachtje weg. De eerste keer sinds we onze Carmen van 10 maanden hebben. Op naar het zonnige zuiden; naar een mooi bed and breakfast in het groen.

Onderweg merken we dat het steeds mooier weer wordt; het is het begin van de lente. Martijn geniet zichtbaar van het rijden in onze nieuwe auto. Aangekomen in Brabant maken we een mooie wandeling met ons gezinnetje. Carmen in de maxicosi. Wat is ze nog klein en rustig. Sanne zit net 2 maanden op school en is daar vol van.
De koffers worden uitgepakt, en we inspecteren ons bed and breakfast. We lunchen samen, en na de lunch voel jij je ineens erg moe. Ik ga samen met Sanne het dorpje Goirle in. De zon schijnt, veel mensen zitten op terrassen te genieten van de lente.

Rust
Die middag gaan we naar de Loonse en Drunense duinen. Ik kwam hier voor het eerst. Een prachtig natuurgebied met een soort van duinen alsof je bij de zee bent. We renden en dolden. We keken elkaar intens aan. Wat waren we gelukkig met elkaar. Met ons nieuwe gezinnetje, met Carmen. We spraken over onze nieuwe toekomst. Nu ik weer een nieuwe baan had. En jij de huisman zou blijven. Jij was hier voor het eerst in al die jaren rustig onder. Altijd was er onrust bij jou. Maar juist die week trad er berusting bij je op.

In de auto bij Beekse Bergen

Afrikaanse setting
De dag erna lopen we samen door Safaripark Beekse Bergen. Het zonnetje schijnt; het is wel 18 graden. Het is een mooie dag. Jij geniet enorm van alle dieren om je heen en de Afrikaanse setting van het park. Ik maak een foto van jou terwijl je naar de roze flamingo's kijkt. Je ziet er stralend uit. En je geniet van onze meiden. De moeheid die je de dag ervoor ervoer, die is er nog wel, maar minder. Je kan even alles loslaten.

De laatste foto
Het is de laatste foto die ik van jou genomen heb. 8 maart 2015. Een lentedag. Jij bent 37 jaar oud. Het is ons laatste weekend samen. Het leven neemt een andere wending. Woensdag 11 maart is de laatste dag voor jou hier op aarde. Martijn, je wordt gemist. De dappere.

Onze gelukkige jaren samen in Rijswijk

In maart 2009 verhuisden Martijn en ik vanuit ons kleine appartementje in het Haagse zeeheldenkwartier naar ons eerste koophuis in Rijswijk. Een hele stap vonden wij destijds. En dat was het ook. Nog niet eerder hadden we zo'n groot huis voor onszelf.
We gingen vol enthousiasme aan onze toekomst samen bouwen. Het huis werd ingericht, we verhuisden en verfden nog wat, en dat was het dan!
Rijswijk kenden we eigenlijk niet echt. We waren er vaak doorheen gefietst op weg naar Delft. Maar we vonden het gelijk een knusse plaats. Met een klein centrum waar op zaterdag nog een heuse markt wordt gehouden. Dat sprak ons wel aan, het dorpse.

Stadse fratsen
Toen we er langer woonden bleek dat er ook wel stadse fratsen zijn hier.. Na 4 maanden kregen we ineens Poolse buren. Het huis werd afwisselend verhuurd aan diverse jonge Polen (m/v). Heel bizar. En wij waren speciaal uit Den Haag verhuisd omdat Rijswijk zo dorps was. No way! )  Na een paar maanden waren ze vertrokken en kon het 'burgerlijke leven' beginnen hier.

Vol vertrouwen
In het voorjaar van 2010 werd ik zwanger van Sanne. Wat waren we blij, wat wilden we dat graag. Een gezinnetje. Vol vertrouwen gingen we de toekomst tegemoet. Ook al had Martijn steeds wisselende banen die nooit 'vast' waren. Dat is wel de rode draad in onze jaren samen geweest helaas.
Met Sannes komst was het geluk compleet. Een knap meisje met zwarte haren. We gingen helemaal in het ouderschap op. Martijn in een glansrol -zoals Menno het op zijn begrafenis mooi verwoordde- als vader. Dat wilde hij al jaren. Hij was eerder met de wens om kinderen te krijgen dan ik. Ik ben daar nooit zo 'vroeg' mee geweest.. en twijfelde lang of het moederschap iets voor mij was.
Ik zeg wel eens. De gelukkigste jaren hadden Martijn en ik tussen 2009 en medio 2012. En dat klopt. In deze jaren was er nog relatief weinig verdriet. We mochten even een gezinnetje zijn zonder gedoe. Deze jaren zijn natuurlijk veel te kort geweest. Maar we hebben ze wel beleefd samen.

Dubbel hoor! En dat blijft het altijd.

Meppel en mijn roots

In Meppel groeide ik op als kind. Mijn wieg stond op de Drentse zandgrond.
Met ouders die zelf niet in Drenthe zijn geboren. Best bijzonder eigenlijk.
Mijn vader vond werk in Meppel op een school. En in die tijd wilde je daar best een eind voor verhuizen.
Ik groeide op in een gewone woonwijk met speeltuintjes en maisvelden, waar we toen nog in konden spelen. Later veranderde dit omdat de hele wijk uiteindelijk volgebouwd werd. Ik speelde met de buurtkinderen en logeerde bij mijn nicht in Krimpen aan den Yssel. De Randstad, het intrigeerde mij als kind al. Een andere wereld.

Toen ik tiener was, vond ik Meppel niet zo heel erg leuk. Ik had niet enorm veel vrienden en miste soulmates om mijn hart mee te delen. Die kreeg ik later gelukkig wel, maar pas vanaf mijn 18-e maakte ik vrienden voor het leven. Ik verhuisde naar Ede waar ik journalistiek studeerde. Daar ging de wereld voor mij open; mensen uit het hele land kwamen er studeren en daar kon ik mijn nieuwsgierigheid goed kwijt.


Hoe Drents ben ik? Dat is de grote vraag.
Ik ben misschien best wel nuchter soms. Maar of dat nou heel Drents is? Wie het weet mag het zeggen. Een ding is zeker. Ik ben best trots op Meppel. En ik vind de Meppeler toren nog steeds een mooi gebouw.

Weer bij een graf

Het is 8 november 2016. Een grijze novemberdag. Blaadjes vallen op de grond en het regent die dag ook flink.
We staan bij het graf van een jonge vrouw die helaas veel te jong is overleden. Wat een pijn doet het. Ik zie twee kinderen staan die geen moeder meer hebben. Automatisch denk ik veel aan mijn eigen verdriet en dat van mijn twee meiden. De herinneringen komen vanzelf.

1 jaar en 8 maanden geleden werd Martijn begraven. Wat kan ik me die dag nog goed herinneren. Een zomerse dag in maart. Enorm veel mensen die naar zijn begrafenis waren gekomen en prachtige woorden uitspreken. Wat voelde ik me afschuwelijk. Ik wilde wegrennen van het verdriet. Mijn zussen sloegen hun armen om mij heen en we zagen iedereen langs het graf trekken. Mensen keken mij bemoedigend aan en legden bloemen neer. Ik voelde me zeer onwerkelijk en eenzaam om alleen verder te moeten met twee kleine meisjes.

En nu. Sta ik bij het graf van een jonge vrouw. Met mijn nieuwe vriend. Bart knijpt me in mijn hand. Ik kijk hem aan. Het is fijn dat hij bij me is. Het leven is anders geworden. Verdriet blijft maar er kan weer zon door een grijze hemel komen. Ook als je dat helemaal niet verwacht.

Rotterdam heeft het

Een dagje Rotterdam. Door Martijn leerde ik deze prachtige stad kennen. We bezochten de Wereldhavendagen in 2006. En daarna volgden nog vele tripjes naar zijn favoriete stad. De Maasstad.
En nu, zijn we 10 jaar verder. Er is veel veranderd. Ik ga met een goede vriendin naar Rotterdam. We lopen door de Witte de Withstraat. We drinken, we eten, we lachen en halen herinneringen.
Laat op de avond is het nog erg gezellig in de Maasstad. Aan lange tafels zitten mensen te borrelen. Van alle leeftijden en culturen. Gezellig hoor. Rotterdam, wat een heerlijke stad.
Martijn wist het al. En nu ontdek ik het opnieuw.
Ja toch? Niet dan.. Rotterdammerts zijn leuk :)

Wijk aan Zee

En daar zit ik dan, een dagje en nachtje, in het pittoreske Wijk aan Zee. Een oergezellig Hollands dorp aan de kustlijn. Waar mensen elkaar nog groeten op straat en veel humor de toon zet.
Vlakbij de indrukwekkende staalfabriek Tata Steel. Ik heb mezelf getrakteerd op een nachtje weg.
"Durf je dat? O, wat bijzonder dat je dat alleen doet." Dat zijn de reacties die ik krijg.
Vorige week las ik in een tijdschrift dat als je alleen dingen doet, dat soms heel bevrijdend kan zijn. Je hoeft niet steeds met een partner te overleggen, welke richting je gaat kiezen. Je hoeft niet te overleggen hoe lang je ergens blijft zitten of welke kant je oploopt.

Foto: Toeristeninformatie.nl

Kruis
Ik ben nu een dik jaar weduwe, en dat is uiteraard een heel pittig proces met alle rouw die je er 'gratis' bij krijgt. Twee meiden alleen opvoeden, dat is ook een kruis vind ik zelf.

Jaren zeventig
Maar.. op dit moment geniet ik even van het niets hoeven. Ik zit hier moederziel in Wijk aan Zee. In een jaren zeventig hotelletje met een schilderij van Ramses Shaffy aan de muur, cappuccino en goede muziek.
Het is genieten. Dat kan dus ook. Fijn om te merken.
De stilte aangaan, zoals mijn vader zegt. En dat werkt ook heilzaam.

Cinque Terre

Er zijn van die plaatsen waar ik graag nog eens heen zou willen reizen.
In de laatste GROW, het relatieblad van Royal FloraHolland, schreef ik over de zuidwestkant van Italië bij het mooie Cinque Terre. Vijf schilderachtige plaatsjes aan een prachtige rotskust.
Met uitzicht op de Bougainvillea, de mediterrane bloemenzee. Wat heerlijk om door creativiteit in een vakantiestemming te komen. Italiaanse vergezichten, een diepblauwe zee. Ik kan er heerlijk bij wegdromen. Het helpt af en toe om je te ontspannen. Even los te komen van de werkelijkheid.
En dat is fijn.

Hier de inspiratie die mij bracht tot het schrijven van de tekst over Cinque Terre. Ik zie mezelf daar al zitten bovenop de rots. Met uitzicht op de gekleurde huizen.. La vita e bella!

Sanne en Martijn

Deze blog gaat over Sanne, onze dochter van vijf, en Martijn, haar vader.
Sanne werd geboren met pikzwart haar en hele donkere ogen. Sprekend haar vader. Dat werd gezegd, want de vader moet ook het gevoel hebben dat zijn dochter op hem lijkt :)
Het haar van Sanne ging op een gegeven moment krullen. Net als Martijn. Zo werd de gelijkenis nog sprekender. 'Wat lijkt Sanne op haar vader'
En nu, vijf jaar en 2 maanden later, is Sanne nog steeds een donkere schoonheid met bruine ogen en bruin haar. Ok, de krullen zijn wel zo'n beetje verdwenen maar de genen van Martijn zitten er wel in. En ze houdt net als haar vader van chocolade. En van knutselen.
Martijn leeft voort. In Sanne. En dat is toch wel fijn. Niet dat we hem er mee terug krijgen, maar het is wel mooi om te zien.

De dag dat mijn leven voorgoed veranderde

Een jaar geleden was het dinsdag 10 maart. Na 7 jaar VNG nam ik die middag afscheid van mijn oud-collega's met een gezellige borrel aan de Denneweg. Ik liep nog over het Lange Voorhout, was onder de indruk van de velden vol krokussen. Ik besefte me dat ik zo gelukkig was met mijn leven. Met mijn twee meiden, met Martijn. Alles zou anders worden want ik zou aan een nieuwe baan beginnen. Mijn oud-collega's wensten me het beste: het geluk is jou zo gegund na alles wat je hebt meegemaakt. Ga ervan genieten, met je gezin. We dronken wijn, we lachten met elkaar en namen afscheid.
Die nacht lig ik naast je in bed Martijn. Ik moest plotseling huilen. Ik weet nog steeds niet waarom..

De volgende morgen, het is woensdag 11 maart. De zon schijnt naar binnen. Ik breng Sanne naar school. Martijn en Carmen zwaaien ons na vanuit het raam.
Om 10 uur ga ik naar kennis Geeske om koffie te drinken. Normaalgesproken konden we nog wel eens close afscheid nemen. Die ochtend niet. Dag Martijn, tot zo he! Of je me nazwaaide, dat weet ik helaas niet meer.

Om iets voor 12 kom ik thuis. Ik loop de kamer in met mijn jas, net of ik een voorgevoel heb. Jij ligt daar, grauw op de grond. Wat er op dat moment door mij heengaat is met geen pen te beschrijven.
Wat is hier gebeurt, kon ik alleen maar denken. Ik buk me over je heen, voel je pols en hoor dat je niet meer ademhaalt. Je bent grauw, de kleur is uit je mooie lichaam weggetrokken. Martijn gaat dood kan ik alleen maar denken.. Het is een afschuwelijke dag die ik nooit zal vergeten. Woensdag 11 maart, de dag dat jij zo plotseling uit ons leven bent gerukt. En dat mijn leven nooit meer hetzelfde is geweest. De onschuld voorbij.

I will remember

Even when love has come and gone
And our hearts have moved along
I will remember
There was a time we had the trust
And that always was enough
I will remember
I will remember you

Een songtekst van de band TOTO.
Martijn, i will remember.. de mooie herinneringen aan jou blijven gelukkig.
Het is al bijna een jaar geleden dat je nog bij ons was. Onvoorstelbaar!
Wat missen we jou. De vader van Sanne en Carmen. En mijn lieve man.
Je kunt eigenlijk helemaal niet gemist worden Martijn. De tijd hier op aarde samen was te kort.

Martijn. I will remember..

Sinterklaas zonder de grootste liefhebber

De tijd van Sinterklaas is volop aanwezig. Al twee weken is hij in het land en vorige week zette hij voet aan de Rijswijkse wal.
Schoen zetten, kadootjes kopen. Al die dingen die je 'normaal' gesproken samen met je partner regelt. Wat zullen we onze meiden geven? Hoe vaak mag Sanne haar schoen zetten? Hoe vieren we Sinterklaas? Al die vragen.. en steeds mag je het antwoord als moeder alleen bedenken.


Het feest vieren zonder dat Martijn er bij is, dat is nog wel het zwaarste gedeelte. Want hoe feestelijk kan het zijn, Sinterklaas zonder de grootste liefhebber ervan.
Vorig jaar november tuigde Martijn hier de hele woonkamer op met diverse Pietenpoppen, slingers en een vlag. Al die attributen liggen nu in een doos op zolder. Ik heb niet de puf het weer tevoorschijn te toveren.. Ja Martijn, we hebben gediscussieerd over Sinterklaas, jij vond het zo belangrijk. En ik vond dat hilarisch. Maar nu je er niet bent.. mis ik dat manische van jou, dat doorslaan in.. dat is er niet meer.
Martijn, je dochter is heilig in sint aan het geloven op dit moment. En Carmen vindt het allemaal even grappig. Dat je het weet.