Valencia

Deze zomer ging ik met Sanne twee dagen naar het Spaanse Valencia. Wat een prachtige ervaring was dat.
Op vrijdagavond vielen we met de neus in de boter. Er waren net Valenciaanse feesten. Vuurwerk om 23 uur 's avonds. Sanne en ik hadden net eten besteld rond dat tijdstip. Maar er kwamen ineens zoveel mensen verkleed door de straten. We liepen even weg van ons tafeltje en we genoten van het schouwspel. Dat kon gewoon in Valencia. Het is geen te drukke stad.

Niet zo toeristisch als Barcelona zei ik nog de dagen erna.
3 weken later rijdt er een gek door de drukste straat van Barcelona en doodt een flink aantal toeristen. De stad wordt getroffen in het hart van de toeristenindustrie.
Spanje pakt het rustig op. Ook dat is de kracht van Spanje. Het hoofd koel houden. No tinc por. We hebben geen angst.  Een prachtige leus. Om dat in de praktijk te brengen is moed nodig.

Op zaterdagochtend gingen Sanne en ik naar een grote markthal waar alleen maar Spanjaarden rondlopen en vooral veel praten. Het was geweldig. De taal en het gemoedelijke, echt genieten. Mijn hart voelt echt wel voor een deeltje Spaans. Ik voel mij er thuis. Beweeg mij er gemakkelijk. Het was fijn weer in Spanje te zijn na 5 jaar. De laatste keer was met Martijn en Sanne, maart 2012. In Barcelona.

Mam, mag ik de zeezoutboter

"Mam, mag ik de zeezoutboter?'. "Sanne, kun je dit ook al lezen?" Ja dus!
Het is 7 juni en we zitten te eten samen. De zon schijnt door de ramen op deze stormachtige junidag. Sanne heeft onlangs opgetreden in een musical en had hier echt een duidelijke leidersrol. Het is duidelijk, onze zesjarige dochter ontwikkelt zich razendsnel. Na de zomer gaat ze al naar groep 3.
Ze is zeker 10 cm gegroeid dit jaar ook nog.
Een trotse moeder spreekt.

Het blijft schrijnend dat de vader van Sanne dit allemaal niet meemaakt. O ja, hij zal vast meekijken uit de hemel. Maar wat hebben we daar aan? Dat besef komt steeds vaker bij mij op. Hij mist gewoon alles hier van de meiden. Carmen die net 3 jaar is geworden.
Even geen verzachtende woorden van mijn kant. Dat zou betekenen dat ik mezelf op kan peppen of een knuffel kan geven:) Ik ben toch blij dat ik mijn gevoel voor -zwarte- humor nooit ben verloren. Dat kan blijkbaar!

Sanne, ga zo door en Carmen ook. Mama is ongelofelijk trots op jullie dames.

Hoe klinkt papa's stem?

Mama, weet jij nog hoe papa's stem klonk? vraagt Sanne bij het ontbijt. Ik val even stil.
Lang moet ik hier over nadenken. Weet ik nog hoe Martijns stem klinkt. Ik kan niet gelijk meer ja zeggen. Helaas.

Herinneren
Gek wat de tijd doet. We hebben nog een paar filmpjes met Martijns stem. Veel zijn het er niet.
Hoe kan het dat ik zijn stem niet meer herinner. Of vager herinner. Of is dit normaal?
Ik, die best gefocust ben op stemmen. En het belangrijk vind hoe iemand praat. Of articuleert. En daar erg op let. Ik had eigenlijk logopedist moeten worden..

Herinneringen zijn net als de wind. Ze komen en ze gaan. En blijkbaar ook de stem van je overleden partner. Natuurlijk is er meer dan een stem. Maar toch.

Run run

Vaak denk ik nog terug aan de tijd dat ik op atletiek zat. Bij de Sprinter in Meppel. Tussen mijn 12e en 17e liep ik hard. Een mooie tijd was dat. Ik was fanatiek. En ik heb zelfs nog eens een prijs gewonnen op de 60 meter.
Ja, daar ben ik best wel trots op.

En wat heb ik met sprinten?
Wikipedia legt het woord zo uit: "Een sprint is in de atletiek een hardloopwedstrijd over relatief korte afstand. Deze afstand ligt vaak tussen de 60 en 400 meter. Een sprint wordt over het algemeen geclassificeerd als een hardloopwedstrijd waarbij een atleet zijn energie niet gelijkmatig hoeft te verdelen over het parcours, maar gedurende het hele stuk op volle snelheid kan rennen."

Sprinten was altijd een uitlaatklep voor mij. Hard wegrennen. Van alles en van iedereen.

Het doel voor ogen
De laatste jaren sprint ik ook. Maar niet altijd vrijwillig. Na de dood van Martijn ben ik hard weggesprint. Weg van alles en iedereen. Dat wilde ik. Dat zat in mijn hoofd.
Wegwezen.
Doorgaan.
Het doel voor ogen.
Er zijn voor mijn meiden.
Hard werken en niet omvallen.
Dat was het hoogste doel. En dat is gelukt.


Geen bokaal
Een paar weken geleden knapte er iets in mij. Ik voelde me leeg en erg moe.
Wat heb ik hard gerend de afgelopen 2 jaar. Zonder er ook maar iets voor te verdienen. Geen prijs. Geen bokaal.

Waar doe ik dat allemaal voor?
Er zit blijkbaar een ongelofelijke drive in mij. Wilskracht.
En daar ben ik trots op. Dat mag ik best hardop zeggen!

Nu is het de kunst om door te gaan zonder al te veel te sprinten. Iets langzamer joggen mag ook. Het hoeft niet altijd een 60 meter te zijn Rianne. Zonder spikes red je het ook wel.

De laatste foto

Het is 7 en 8 maart 2015. Martijn, Rianne, Sanne en Carmen gaan een nachtje weg. De eerste keer sinds we onze Carmen van 10 maanden hebben. Op naar het zonnige zuiden; naar een mooi bed and breakfast in het groen.

Onderweg merken we dat het steeds mooier weer wordt; het is het begin van de lente. Martijn geniet zichtbaar van het rijden in onze nieuwe auto. Aangekomen in Brabant maken we een mooie wandeling met ons gezinnetje. Carmen in de maxicosi. Wat is ze nog klein en rustig. Sanne zit net 2 maanden op school en is daar vol van.
De koffers worden uitgepakt, en we inspecteren ons bed and breakfast. We lunchen samen, en na de lunch voel jij je ineens erg moe. Ik ga samen met Sanne het dorpje Goirle in. De zon schijnt, veel mensen zitten op terrassen te genieten van de lente.

Rust
Die middag gaan we naar de Loonse en Drunense duinen. Ik kwam hier voor het eerst. Een prachtig natuurgebied met een soort van duinen alsof je bij de zee bent. We renden en dolden. We keken elkaar intens aan. Wat waren we gelukkig met elkaar. Met ons nieuwe gezinnetje, met Carmen. We spraken over onze nieuwe toekomst. Nu ik weer een nieuwe baan had. En jij de huisman zou blijven. Jij was hier voor het eerst in al die jaren rustig onder. Altijd was er onrust bij jou. Maar juist die week trad er berusting bij je op.

In de auto bij Beekse Bergen

Afrikaanse setting
De dag erna lopen we samen door Safaripark Beekse Bergen. Het zonnetje schijnt; het is wel 18 graden. Het is een mooie dag. Jij geniet enorm van alle dieren om je heen en de Afrikaanse setting van het park. Ik maak een foto van jou terwijl je naar de roze flamingo's kijkt. Je ziet er stralend uit. En je geniet van onze meiden. De moeheid die je de dag ervoor ervoer, die is er nog wel, maar minder. Je kan even alles loslaten.

De laatste foto
Het is de laatste foto die ik van jou genomen heb. 8 maart 2015. Een lentedag. Jij bent 37 jaar oud. Het is ons laatste weekend samen. Het leven neemt een andere wending. Woensdag 11 maart is de laatste dag voor jou hier op aarde. Martijn, je wordt gemist. De dappere.

Onze gelukkige jaren samen in Rijswijk

In maart 2009 verhuisden Martijn en ik vanuit ons kleine appartementje in het Haagse zeeheldenkwartier naar ons eerste koophuis in Rijswijk. Een hele stap vonden wij destijds. En dat was het ook. Nog niet eerder hadden we zo'n groot huis voor onszelf.
We gingen vol enthousiasme aan onze toekomst samen bouwen. Het huis werd ingericht, we verhuisden en verfden nog wat, en dat was het dan!
Rijswijk kenden we eigenlijk niet echt. We waren er vaak doorheen gefietst op weg naar Delft. Maar we vonden het gelijk een knusse plaats. Met een klein centrum waar op zaterdag nog een heuse markt wordt gehouden. Dat sprak ons wel aan, het dorpse.

Stadse fratsen
Toen we er langer woonden bleek dat er ook wel stadse fratsen zijn hier.. Na 4 maanden kregen we ineens Poolse buren. Het huis werd afwisselend verhuurd aan diverse jonge Polen (m/v). Heel bizar. En wij waren speciaal uit Den Haag verhuisd omdat Rijswijk zo dorps was. No way! )  Na een paar maanden waren ze vertrokken en kon het 'burgerlijke leven' beginnen hier.

Vol vertrouwen
In het voorjaar van 2010 werd ik zwanger van Sanne. Wat waren we blij, wat wilden we dat graag. Een gezinnetje. Vol vertrouwen gingen we de toekomst tegemoet. Ook al had Martijn steeds wisselende banen die nooit 'vast' waren. Dat is wel de rode draad in onze jaren samen geweest helaas.
Met Sannes komst was het geluk compleet. Een knap meisje met zwarte haren. We gingen helemaal in het ouderschap op. Martijn in een glansrol -zoals Menno het op zijn begrafenis mooi verwoordde- als vader. Dat wilde hij al jaren. Hij was eerder met de wens om kinderen te krijgen dan ik. Ik ben daar nooit zo 'vroeg' mee geweest.. en twijfelde lang of het moederschap iets voor mij was.
Ik zeg wel eens. De gelukkigste jaren hadden Martijn en ik tussen 2009 en medio 2012. En dat klopt. In deze jaren was er nog relatief weinig verdriet. We mochten even een gezinnetje zijn zonder gedoe. Deze jaren zijn natuurlijk veel te kort geweest. Maar we hebben ze wel beleefd samen.

Dubbel hoor! En dat blijft het altijd.

Meppel en mijn roots

In Meppel groeide ik op als kind. Mijn wieg stond op de Drentse zandgrond.
Met ouders die zelf niet in Drenthe zijn geboren. Best bijzonder eigenlijk.
Mijn vader vond werk in Meppel op een school. En in die tijd wilde je daar best een eind voor verhuizen.
Ik groeide op in een gewone woonwijk met speeltuintjes en maisvelden, waar we toen nog in konden spelen. Later veranderde dit omdat de hele wijk uiteindelijk volgebouwd werd. Ik speelde met de buurtkinderen en logeerde bij mijn nicht in Krimpen aan den Yssel. De Randstad, het intrigeerde mij als kind al. Een andere wereld.

Toen ik tiener was, vond ik Meppel niet zo heel erg leuk. Ik had niet enorm veel vrienden en miste soulmates om mijn hart mee te delen. Die kreeg ik later gelukkig wel, maar pas vanaf mijn 18-e maakte ik vrienden voor het leven. Ik verhuisde naar Ede waar ik journalistiek studeerde. Daar ging de wereld voor mij open; mensen uit het hele land kwamen er studeren en daar kon ik mijn nieuwsgierigheid goed kwijt.


Hoe Drents ben ik? Dat is de grote vraag.
Ik ben misschien best wel nuchter soms. Maar of dat nou heel Drents is? Wie het weet mag het zeggen. Een ding is zeker. Ik ben best trots op Meppel. En ik vind de Meppeler toren nog steeds een mooi gebouw.

Weer bij een graf

Het is 8 november 2016. Een grijze novemberdag. Blaadjes vallen op de grond en het regent die dag ook flink.
We staan bij het graf van een jonge vrouw die helaas veel te jong is overleden. Wat een pijn doet het. Ik zie twee kinderen staan die geen moeder meer hebben. Automatisch denk ik veel aan mijn eigen verdriet en dat van mijn twee meiden. De herinneringen komen vanzelf.

1 jaar en 8 maanden geleden werd Martijn begraven. Wat kan ik me die dag nog goed herinneren. Een zomerse dag in maart. Enorm veel mensen die naar zijn begrafenis waren gekomen en prachtige woorden uitspreken. Wat voelde ik me afschuwelijk. Ik wilde wegrennen van het verdriet. Mijn zussen sloegen hun armen om mij heen en we zagen iedereen langs het graf trekken. Mensen keken mij bemoedigend aan en legden bloemen neer. Ik voelde me zeer onwerkelijk en eenzaam om alleen verder te moeten met twee kleine meisjes.

En nu. Sta ik bij het graf van een jonge vrouw. Met mijn nieuwe vriend. Bart knijpt me in mijn hand. Ik kijk hem aan. Het is fijn dat hij bij me is. Het leven is anders geworden. Verdriet blijft maar er kan weer zon door een grijze hemel komen. Ook als je dat helemaal niet verwacht.

Rotterdam heeft het

Een dagje Rotterdam. Door Martijn leerde ik deze prachtige stad kennen. We bezochten de Wereldhavendagen in 2006. En daarna volgden nog vele tripjes naar zijn favoriete stad. De Maasstad.
En nu, zijn we 10 jaar verder. Er is veel veranderd. Ik ga met een goede vriendin naar Rotterdam. We lopen door de Witte de Withstraat. We drinken, we eten, we lachen en halen herinneringen.
Laat op de avond is het nog erg gezellig in de Maasstad. Aan lange tafels zitten mensen te borrelen. Van alle leeftijden en culturen. Gezellig hoor. Rotterdam, wat een heerlijke stad.
Martijn wist het al. En nu ontdek ik het opnieuw.
Ja toch? Niet dan.. Rotterdammerts zijn leuk :)

Wijk aan Zee

En daar zit ik dan, een dagje en nachtje, in het pittoreske Wijk aan Zee. Een oergezellig Hollands dorp aan de kustlijn. Waar mensen elkaar nog groeten op straat en veel humor de toon zet.
Vlakbij de indrukwekkende staalfabriek Tata Steel. Ik heb mezelf getrakteerd op een nachtje weg.
"Durf je dat? O, wat bijzonder dat je dat alleen doet." Dat zijn de reacties die ik krijg.
Vorige week las ik in een tijdschrift dat als je alleen dingen doet, dat soms heel bevrijdend kan zijn. Je hoeft niet steeds met een partner te overleggen, welke richting je gaat kiezen. Je hoeft niet te overleggen hoe lang je ergens blijft zitten of welke kant je oploopt.

Foto: Toeristeninformatie.nl

Kruis
Ik ben nu een dik jaar weduwe, en dat is uiteraard een heel pittig proces met alle rouw die je er 'gratis' bij krijgt. Twee meiden alleen opvoeden, dat is ook een kruis vind ik zelf.

Jaren zeventig
Maar.. op dit moment geniet ik even van het niets hoeven. Ik zit hier moederziel in Wijk aan Zee. In een jaren zeventig hotelletje met een schilderij van Ramses Shaffy aan de muur, cappuccino en goede muziek.
Het is genieten. Dat kan dus ook. Fijn om te merken.
De stilte aangaan, zoals mijn vader zegt. En dat werkt ook heilzaam.

Cinque Terre

Er zijn van die plaatsen waar ik graag nog eens heen zou willen reizen.
In de laatste GROW, het relatieblad van Royal FloraHolland, schreef ik over de zuidwestkant van Italië bij het mooie Cinque Terre. Vijf schilderachtige plaatsjes aan een prachtige rotskust.
Met uitzicht op de Bougainvillea, de mediterrane bloemenzee. Wat heerlijk om door creativiteit in een vakantiestemming te komen. Italiaanse vergezichten, een diepblauwe zee. Ik kan er heerlijk bij wegdromen. Het helpt af en toe om je te ontspannen. Even los te komen van de werkelijkheid.
En dat is fijn.

Hier de inspiratie die mij bracht tot het schrijven van de tekst over Cinque Terre. Ik zie mezelf daar al zitten bovenop de rots. Met uitzicht op de gekleurde huizen.. La vita e bella!

Sanne en Martijn

Deze blog gaat over Sanne, onze dochter van vijf, en Martijn, haar vader.
Sanne werd geboren met pikzwart haar en hele donkere ogen. Sprekend haar vader. Dat werd gezegd, want de vader moet ook het gevoel hebben dat zijn dochter op hem lijkt :)
Het haar van Sanne ging op een gegeven moment krullen. Net als Martijn. Zo werd de gelijkenis nog sprekender. 'Wat lijkt Sanne op haar vader'
En nu, vijf jaar en 2 maanden later, is Sanne nog steeds een donkere schoonheid met bruine ogen en bruin haar. Ok, de krullen zijn wel zo'n beetje verdwenen maar de genen van Martijn zitten er wel in. En ze houdt net als haar vader van chocolade. En van knutselen.
Martijn leeft voort. In Sanne. En dat is toch wel fijn. Niet dat we hem er mee terug krijgen, maar het is wel mooi om te zien.

De dag dat mijn leven voorgoed veranderde

Een jaar geleden was het dinsdag 10 maart. Na 7 jaar VNG nam ik die middag afscheid van mijn oud-collega's met een gezellige borrel aan de Denneweg. Ik liep nog over het Lange Voorhout, was onder de indruk van de velden vol krokussen. Ik besefte me dat ik zo gelukkig was met mijn leven. Met mijn twee meiden, met Martijn. Alles zou anders worden want ik zou aan een nieuwe baan beginnen. Mijn oud-collega's wensten me het beste: het geluk is jou zo gegund na alles wat je hebt meegemaakt. Ga ervan genieten, met je gezin. We dronken wijn, we lachten met elkaar en namen afscheid.
Die nacht lig ik naast je in bed Martijn. Ik moest plotseling huilen. Ik weet nog steeds niet waarom..

De volgende morgen, het is woensdag 11 maart. De zon schijnt naar binnen. Ik breng Sanne naar school. Martijn en Carmen zwaaien ons na vanuit het raam.
Om 10 uur ga ik naar kennis Geeske om koffie te drinken. Normaalgesproken konden we nog wel eens close afscheid nemen. Die ochtend niet. Dag Martijn, tot zo he! Of je me nazwaaide, dat weet ik helaas niet meer.

Om iets voor 12 kom ik thuis. Ik loop de kamer in met mijn jas, net of ik een voorgevoel heb. Jij ligt daar, grauw op de grond. Wat er op dat moment door mij heengaat is met geen pen te beschrijven.
Wat is hier gebeurt, kon ik alleen maar denken. Ik buk me over je heen, voel je pols en hoor dat je niet meer ademhaalt. Je bent grauw, de kleur is uit je mooie lichaam weggetrokken. Martijn gaat dood kan ik alleen maar denken.. Het is een afschuwelijke dag die ik nooit zal vergeten. Woensdag 11 maart, de dag dat jij zo plotseling uit ons leven bent gerukt. En dat mijn leven nooit meer hetzelfde is geweest. De onschuld voorbij.

I will remember

Even when love has come and gone
And our hearts have moved along
I will remember
There was a time we had the trust
And that always was enough
I will remember
I will remember you

Een songtekst van de band TOTO.
Martijn, i will remember.. de mooie herinneringen aan jou blijven gelukkig.
Het is al bijna een jaar geleden dat je nog bij ons was. Onvoorstelbaar!
Wat missen we jou. De vader van Sanne en Carmen. En mijn lieve man.
Je kunt eigenlijk helemaal niet gemist worden Martijn. De tijd hier op aarde samen was te kort.

Martijn. I will remember..

Sinterklaas zonder de grootste liefhebber

De tijd van Sinterklaas is volop aanwezig. Al twee weken is hij in het land en vorige week zette hij voet aan de Rijswijkse wal.
Schoen zetten, kadootjes kopen. Al die dingen die je 'normaal' gesproken samen met je partner regelt. Wat zullen we onze meiden geven? Hoe vaak mag Sanne haar schoen zetten? Hoe vieren we Sinterklaas? Al die vragen.. en steeds mag je het antwoord als moeder alleen bedenken.


Het feest vieren zonder dat Martijn er bij is, dat is nog wel het zwaarste gedeelte. Want hoe feestelijk kan het zijn, Sinterklaas zonder de grootste liefhebber ervan.
Vorig jaar november tuigde Martijn hier de hele woonkamer op met diverse Pietenpoppen, slingers en een vlag. Al die attributen liggen nu in een doos op zolder. Ik heb niet de puf het weer tevoorschijn te toveren.. Ja Martijn, we hebben gediscussieerd over Sinterklaas, jij vond het zo belangrijk. En ik vond dat hilarisch. Maar nu je er niet bent.. mis ik dat manische van jou, dat doorslaan in.. dat is er niet meer.
Martijn, je dochter is heilig in sint aan het geloven op dit moment. En Carmen vindt het allemaal even grappig. Dat je het weet.

Martijn en de Wijma-trots

Vanaf het begin van onze relatie sprak Martijn vol trots over zijn Friese roots. De naam Wijma stamt uit Friesland; in  het dorp Wommels  hebben veel Wijma-telgen gewoond. Daar was je maar wat trots op. Ook al heb je zelf nooit in Friesland gewoond en je ouders ook niet..

Zeilen

Wat jij met Friesland had, dat was zeilen. De wind in je haren, de getijden, het spel en het teamwork eromheen, je vond het prachtig. Dat heb je veel gedaan met de studenten van je zeilclub. Maar ook met de vrienden van de middelbare school Het Streek. Hele dierbare vrienden waarmee jij op de havo en het vwo in Ede hebt gezeten.

Element

Enfin, Friesland dus. Mijn zus woont inmiddels een aantal jaren in Leeuwarden. Voordat zij trouwde wilde jij graag een Frieslandpakket samenstellen voor haar huwelijk. We reden er speciaal voor naar allerlei kleine dorpjes, we kochten Friese specialiteiten. Jij was in je element. Zodra je de provinciegrens overstak werd er iets in je getriggerd. Ik mocht je er graag mee plagen want ik  vond het amusant. De trots op een provincie waar je niet gewoond hebt maar toch zo enthousiast over was.

Bed en brochje

Ook toen we een weekend in het dorp Easterein doorbrachten in een bed and brochje bij een oude vrouw in een mooi herenhuis, kwam weer de passie naar boven. Leuk om te zien. De eigenaresse bleek jouw familie nog te kennen. Martijn droomde in zijn hart van een huis in Friesland.
Ik hoop dat jij nu op een plek bent die lijkt op jouw Friesland Martijn!

Utrecht

Vandaag reed ik langs jouw stad
Utrecht
De Domstad
Jij studeerde er sociale geografie en woonde met heel veel plezier in Wittevrouwen

Je hebt er mooie tijden gehad
Veel geleerd, maar ook regelmatig gefeest met je jaarclub en gezeild op diverse plassen
Dat zijn mooie herinneringen
die ik koester
Jij hebt geleefd Martijn
Je hebt gedronken, gegeten, genoten van alles waar een student van kan genieten
En je hebt je hoofd gevuld met kennis, ook niet onbelangrijk
Je was een intelligente man die extreem veel feitenkennis had
Je hebt je later weleens afgevraagd wat je met al die kennis moest omdat je moeilijk werk kon vinden

Wat nu overblijft is de herinnering aan jou, Martijn
De grote liefhebber van Utrecht
waar je tien mooie jaren hebt gehad

                                          Bron foto: www.utrechtsummerschool.nl

Tussen de Limburgse heuvels

Tussen de glooiende Limburgse heuvels
rijden wij
in onze vakantie

Je voelt daar even heel dichtbij, lieve Martijn
Jij hield ook van Zuid-Limburg
Het bourgondische, het mooie landschap, de rust

Nu ben ik er
samen met onze dochters en een vriendin
En ineens bedenk ik:

Niets is meer zo leuk als met jou
Niets is meer zo inspirerend als toen jij er nog was
Mijn gids
Hij is er niet meer..

Martijn, waar je ook bent,
Je bent af en toe even in de buurt

 

                                          Bron foto: VVV Zuid-Limburg

In de zomer van je leven

In de zomer van je leven.. ben je overleden Martijn
Je had nog zoveel te geven
Je had nog zoveel te dromen
Je wilde nog zoveel bereiken, je droomde ervan om raadslid te worden of een mooie baan in de ruimtelijke ordening te krijgen. Dat is je niet gelukt in de 37 jaar hier op aarde. Wat is dat verdrietig.

Jij bent er niet meer. Je twee dochters zijn er nog wel. In hen leef jij nu voort.
En wij gaan door met leven, in deze bloedhete week van de zomer..
Martijn, we denken aan je

Lieve Carmen

Vorige week ben je een geworden. Een jaar is alweer om. Een jaar met jou, onze lieve meid in ons leven.
Wat waren we blij toen je 13 mei het levenslicht zag. En wat was Martijn trots om jou in zijn armen te houden. Martijn is je vader. Hij is helaas op 11 maart overleden. Je zult hem nooit leren kennen, niet fysiek in ieder geval. Dat is heel moeilijk.. Sanne kan je wel vertellen hoe geweldig hij was. Hoe lief hij was. Hoeveel grapjes hij maakte. Hoe goed hij in knutselen was. Maar helaas.. jij hebt je eerste verjaardag zonder hem gevierd. Wat was dat moeilijk, ook voor je moeder.

Lieve Carmen, ik houd van jou. Papa blijft trots op jou!

Koningsdag zonder mijn prins

Het is Koningsdag. Een dag waarop heel Nederland de verjaardag van onze Koning Willem viert. Een dag waarop Martijn zijn tradities de vrije loop liet. Eerst ging de vlag uit, met wimpel natuurlijk. Dan werden de bitterkoekjes en de oranje tompoucen van stal gehaald. We keken samen naar de Koning en de koningin.
Martijn was een man van tradities. Ik ben dat een stuk minder. En dat merkte ik gisteren.

Een feestdag vieren zonder Martijn. Het klopt gewoon echt niet. Mijn prins is er niet meer. Mijn maatje, mijn soulmate waarmee ik graag nog wat ouder was geworden. Waarmee ik onze meiden had zien willen opgroeien. Het doet pijn.

's Avonds lig ik op bed. Ik hoor harde muziek, bandjes. Dingen die me anders wel vrolijk kunnen maken. Maar nu. Wat mis ik jou, Martijn. Het doet pijn

De magnolia bloeit

De magnolia bloeit
Ik registreer het

De merel zingt
Ik registreer het

Martijn is er niet meer
Ik voel het

Op een lentedag

Op een lentedag.. uit het leven gerukt
Mijn man
Martijn Wijma

Wat een pijn
boosheid
verdriet
wanhoop
leegte

laat hij achter in mijn leven

Mijn man,
Martijn Wijma

Wat moeten we zonder jou? De man met het bijzondere hart

Eerst dienen dan verdienen

Onlangs volgde ik een cursus contentmarketing bij spreker en oud-journalist Cor Hospes. Ook bekend van de Contentbijbel, een interessant boek over alles wat onder contentmarketing valt. Hij inspireert ons als communicado's met de zin: eerst dienen dan verdienen.
Wat bedoelt hij hiermee te zeggen? Als communicatiemedewerker of redacteur ben je er allereerst voor je doelgroep. Je bedient hen met je verhaal. Met je boodschap. En pas daarna komt (soms) het verdienen. Communicatie en ook contentmarketing is niet meer dan een verhaal vertellen en daarbij je lezer interesseren (Storytelling).

Flipje Tiel als merkicoon
Als voorbeeld uit de oude doos haalt Hospes de marketing van Flipje Tiel aan. Het bekendste merkicoon van vroeger uit de Betuwe. Het mannetje ontstond op de tekentafel in 1935. Daarna werd het geintroduceerd in het boek Flipje en zijn vriendje de Aap. Hij brak door op de zogenoemde filmstroken. De eerste You Tube film uit de jaren veertig was de Flipposcoop. Dit zijn de avonturen van Flipje op filmstroken in tien plaatjes. Het idee achter de Flipposcoop is dat de verhalen van Flipje in de boekjes te doods zijn en dat mensen de avonturen nu in hun minitheater kunnen gaan vertonen. Flipje groeit uit tot het symbool van de Betuwe. De jamfabriek is al jaren gesloten maar Flipje Tiel blijft het merkicoon van de Betuwe. Dat is toch wel erg knap van de marketeers achter dit oer- Nederlandse product.

Sanne is een echte kleuter

Sanne gaat sinds 3 weken naar de basisschool. Een nieuw jaar is gestart met een nieuwe fase, onze oudste gaat naar school. In de groep Balotje, met echte stoeltjes en tafeltjes om aan te zitten.
Het ochtendritueel is wel schattig hoor. De kleuters stiefelen nog slaperig binnen en geven de juf om de beurt een hand. Dan mogen ze hun 'tien uurtje' in een bak leggen en wordt de lunch in het lunchbakje in een aparte bak gedeponeerd. Sanne past zich wonderbaarlijk aan aan het schoolritme van 4,5e dag school. Alleen de eerste dag heeft ze gehuild, wat is het toch een dappere meid! Vond ik haar in november nog klein toen we voor het eerst gingen kijken, ik ben nu een andere mening toegedaan. Sanne is een echte kleuter geworden.

Creatieve nontent of content

Vandaag had ik een training creatief schrijven voor het web. Hier leerde ik een ander woord voor zinloze content op een website; nontent.
Er zijn veel webredacteuren die zo vast zitten in een bepaald stramien, dat ze bijvoorbeeld alleen nog maar bullets gebruiken om hun tekst te structureren. En soms niet meer nadenken over wat ze eigenlijk communiceren, en hoe. Het is de kunst om te blijven nadenken waarom je iets wilt communiceren. En het dan ook nog op een creatieve manier te brengen, zonder zinloze woorden te gebruiken.

Opfrissen
Het vak van webredacteur/contentmarketeer is continu in beweging door alle ontwikkelingen binnen het web. Daarom goed om je vakkennis af en toe even flink op te frissen. Met praktijkopdrachten zodat je ook inzicht krijgt in wat vakgenoten schrijven. En waar je blinde vlek ligt.

Ben ik een contentmarketeer?

Vorige week was ik op het congres marketing en webredactie met een groep vakgenoten. Voorheen was dit een congres voor uitsluitend webredacteuren. Nu worden we 'contentmarketeers' genoemd.
Het naampje is veranderd, en de inhoud van het vak ook. Was het vroeger voldoende om teksten te kunnen schrijven, tegenwoordig word je geacht om content- en beeldspecialist te zijn.
Tijdens het congres sprak de hoofdredacteur van Lindanieuws.nl een zaal vol jonge vrouwen en mannen (..) toe. Zij vertelde vol enthousiasme over hoe het het blad gelukt is om de best bezochte website voor vrouwen te zijn. 'Wij kennen de doelgroep als geen ander. We weten wat vrouwen willen, en we weten ook hoe kritisch ze zijn.'  De nieuwsbrief van Linda opent elke dag om acht uur met een leuk nieuwtje. Daarna om tien uur het koffieuurtje, met iets verstrooiends. De kracht van Linda is dat ze zich vooral op het 'zachte nieuws' richten. Vrouwen willen dit graag lezen, onderuit gezakt in hun luie stoel of op hun werk.

Marketinginstrument
Vrouwen als marketinginstrument, het werkt blijkbaar. Nu behoor ik zelf niet tot de doelgroep van dit blad, maar ik vond het wel een interessant en inspirerend verhaal over hoe marketing werkt..!

• www.lindanieuws.nl

Maffia?

Het was in de warme zomer van 2006. Ik logeerde samen met een vriendin in het zuiden van Italie, in de provincie Calabrie. In het dorp Santa Domenica. We volgden er Italiaanse les op een naburige taalschool. Elke avond als we moe in ons bed lagen, ging de karaoke muziek erg hard aan in een naburige tent. De eerste nacht dachten we dat er gewoon een feestje aan de gang was. En probeerden we met oordoppen in te slapen. De tweede nacht, weer die herrie om ons heen, met dezelfde klanken en nog wat harder. De derde nacht, op maandag, ja hoor, weer die herrie.

Beklemmend
De irritatie ten opzichte van de muziek nam toe en werd indringender. Wij wilden serieus Italiaans leren en vonden dit niet zo geschikt. We verkasten naar een andere locatie maar ook daar was de Italiaanse karaoke nog te horen. Toen we wat om ons heenvroegen bij de taalschool naar deze herrie/muziek, bleek dat er weinig aan gedaan kon worden. Het was namelijk de maffia van het dorp die deze karaoke faciliteerde. En ja, daar ging men niet tegen in. De herrie bleef dus.. avond na avond. Ik herinner me nog hoe beklemmend de sfeer in het dorp was. En tegelijk hoe mooi deze zomer was in dat Italiaanse dorp onder de hete zon. Maar duidelijk was het wel.. hier was echte maffia aan het werk. Om de dorpsbewoners en de cursisten van de taalschool in de greep te houden. Het geld van de taalschool werd waarschijnlijk voor een deel afgedragen aan de lokale maffia. Je merkte dat de eigenaren van de taalschool er niet te veel over los wilden laten. Mocht ik ooit nog een thriller gaan schrijven, dan ga ik het dorp Santa Domenica zeker weer opzoeken...Kijken of de karaoke nog steeds zo hard aanstaat.

Net als vroeger

Zaterdag hadden wij een familiedag van mijn moeders kant, de Blokhuis-tak. Het was alweer 7 jaar geleden dat deze voor het laatst werd georganiseerd.
In die jaren is er veel veranderd in al onze levens. Een aantal nichten hebben bijvoorbeeld al kinderen die op zichzelf wonen of studeren. Een aantal neven en nichten zijn vader of moeder geworden. In ons gezin zijn er veel huwelijken voltrokken in die zeven jaar, en ook wat kinderen geboren..

Vroeger
Het maffe is dat als je een middag met elkaar optrekt, het lijkt alsof het nog hetzelfde als vroeger is. De neef die altijd grappen maakt, de oom met de cynische humor, de tante die nog hetzelfde praat als vroeger.. Soms denk ik dat ik zelf erg veranderd ben. Maar als ik op zo'n familiedag ben, dan lijkt het soms net of de tijd heeft stil gestaan.
Het enige dat echt veranderd is, is dat onze opa en oma er niet meer bij zijn. Maar stiekem voelden zij deze zaterdag toch erg dichtbij. Terwijl het zonnetje scheen, kwam deze gedachte bij mij op. Opa en oma waren er ook even bij.

Carmen in ons leven

En daar is ze dan, Carmen, onze tweede dochter. Het levenslicht gezien op 13 mei 2014.
En nu, 2 maanden later niet meer weg te denken uit ons leven.

Ze is er. En dat is iets groots. Ze is geboren, ze leeft.
Zeker na wat wij hebben meegemaakt is leven iets heel moois.
Ze is een groot geschenk.
Wij zijn blij met haar!
En genieten daar elke dag van.

Leven, levenslicht, niet meer weg te denken uit ons leven..

Laatste loodjes..wegen soms het zwaarst

Inmiddels ben ik 36 weken en een paar dagen zwanger. Om verlof te hebben is wel fijn hoor! Het reizen in de tram werd minder fijn in de spits. Mensen staan niet spontaan voor je op als je zwanger bent.. En werk is leuk, maar het kost gewoon meer energie als je hoogzwanger bent.
Heel fijn om niet dagelijks meer wakker te worden met een wekker naast je oor.
Manlief heeft de babykamer af en klust nog wat. Sanne gaat niet naar de opvang, dus die hoeft er ook niet vroeg uit. Eigenlijk best wel relaxed! Het weer werkt tot nu toe best wel mee zodat we al veel op het balkon, in het park en op het strand zijn geweest.

Indalen
Lichamelijk zijn er wel wat typische zwangerschapskwalen.. het kindje is ingedaald en dat heb ik vorige week geweten. Krampen waarvan je denkt dat de bevalling begint.

April
Het afwachten kan beginnen. Bij Sanne was ik hoogzwanger (december 010) toen we ingesneeuwd werden. April is wat dat betreft een fijnere tijd. Bewegen kan ik nog volop, zij het op een langzamer tempo. Het toilet moet regelmatiger worden opgezocht.. dat is het grootste ongemak wel als je hoogzwanger bent. Maar verder voel ik me best goed met een vooruitstekende buik die al groter wordt.

Mama, ik ben zwanger

Mijn dochter Sanne (3) kletst je de oren van je hoofd. Laatst was ik bij een vriendin die zelf een jongen van Sannes leeftijd heeft. Sanne: 'Gaan we zo lunchen?' Mijn vriendin kwam niet meer bij.
Ze vond Sanne wel heel bijdehand, en wijs.
Sinds ik zwanger ben, is Sanne ook zwanger. Ik moet af en toe haar buik voelen, want die is al 'heel dik'. Als we speelgoed opruimen, vraag ik haar mee te helpen. 'Nee mama, dat kan niet, want ik ben zwanger.'
Nou vraag ik je.. wat een peuterpuber!

Van zolder tot babykamer

Onze zolder herken ik niet meer terug. Hij is omgeturnd tot babykamer in spe. Mijn man loopt in kluskleren en weet nu alles over gipsplaten, multiplex platen en allerhande schroeven. Hij leert snel moet ik zeggen. Ik kijk toe en vind het geweldig om te zien hoe een zolder in een week al aardig op een kamer begint te lijken.

Investering
Het is een mooi gezicht, mannen die klussen (....). Ik ben blij dat we een verbouwing kunnen doen in dit huis. Er zijn genoeg mensen die met twee kinderen op een klein oppervlak bivakkeren. Of een baby noodgedwongen in hun slaapkamer onderbrengen. Dan ben ik blij dat wij een keuze hebben om een investering in ons huis te doen. Het wordt mooi, en vast nog mooier. Ik kijk er naar uit om over 6 weken verlof te hebben. En dan de boel nog wat meer in te gaan richten. Het voorjaar start mooi dit jaar!

herdenken

Gisteren was de geboortedag van onze zoon. En tegelijk de sterfdag. Alle reden om bij stil te staan. Het blijft een pijnlijk en verdrietig iets om je kind te moeten missen. En in ons geval niet kennis te kunnen maken met je zoon die je zo graag bij je had gehad.
Al met al moeilijke herinneringen en ook traumatisch. Tegelijk hebben we mooie momenten meegemaakt op deze dag.

Belangrijke dag
Gisteren beseften we dat dit voortaan een belangrijke dag voor ons gezin blijft. En dat willen we ook graag zo houden. Het is dan extra fijn als er door familie en vrienden aandacht aan deze dag wordt gegeven. Zo kreeg de rouwdag een klein beetje glans.

november: kijk uit voor virussen

Wat een heerlijk onderwerp om over te schrijven. Buikgriep..
Sinds zaterdag is dit huis bezet door een hardnekkig virus. Ergens opgelopen. In de trein, de tram, op straat, op mijn werk, bij onze gastouder.. je weet het niet:)
Ik heb er last van in ieder geval. En ik moet er vaak van naar de wc.
Dat is het minst leuke. Vooral als je net in bed ligt en 5 minuten later kermend van de pijn uit je bed rent omdat je iets kwijt moet. Ik weet het, dit is geen fijn onderwerp. Maar ik moet het kwijt:)
Het schijnt dat er een virus heerst op dit moment. Ik snap het wel. November virusmaand. Je bent zo besmet. Je weerstand is vaak al laag nu het elke avond om 17 uur donker is. Alle feestdagen komen eraan, en o wat leuk.. en o, wat een stress geeft het soms ook.
Kortom, let op je weerstand! Ik ben er dit weekend weer keihard achter gekomen dat ik beter voor mijzelf moet zorgen in deze tijd.

Sanne en haar gastouder

Onze dochter Sanne gaat weer naar een gastouder. 8 maanden is ze thuis geweest. Bij papa, die werkloos was. Maar vandaag, op een zomerse dag in augustus, is het zover. Sanne is vroeg wakker en heeft er zin in. ‘Sanne naar gastouder gaan’, zegt ze.

Of ze al beseft wat er gaat veranderen in haar wereldje, dat vraag je je wel eens af als moeder. Maar de onbevangenheid is duidelijk merkbaar. Sanne laat het wel op zich afkomen.

Als haar knuffeltje maar mee is, en als ze maar kan 'pelen'. Voor de rest ziet onze peuter het allemaal wel.

Zorgen
Aan het einde van de dag haal ik Sanne op. Ze speelt leuk met de andere kindjes en rent vrolijk rond. ‘Sanne hier blijven mama!’, schreeuwt Sanne me toe. Na een dag zit ze al aardig op haar plek. En ik me tijdens mijn werk soms maar zorgen maken of mijn dochter het wel ‘leuk’ genoeg heeft bij de gastouder. Moeders en schuldgevoel.. 'werk ik niet te veel? Kom ik wel genoeg aan mijn dochter toe en geef ik haar genoeg aandacht als ik vrij met haar ben?'

Vertrouwen
Na 5 weken ervaring met Sanne en de gastouder, kan ik alleen maar zeggen dat ik haar met vertrouwen wegbreng en ophaal. Dat werkt al een stuk prettiger. Een gastouder die jou het vertrouwen geeft dat het goed zit, die is goud waard. Want een opvangplek is toch een tweede huis voor je kind!

De Zeeuwse opa en oma

 

 

Naast een opa en oma uit Bunschoten-Spakenburg, heb ik ook een Zeeuwse opa en oma Nieuwenhuize. Opa groeide op in het vissersdorp Yerseke, wat we allemaal kennen van de mosseloogst. Hij ging al vrij jong werken met zijn handen. Uiteindelijk werd hij bakker. Een echte ambachtsman, die opa van mij.

Passie
Oma (uit Wolphaartsdijk) had wel gestudeerd, zij was lerares op een basisschool. Wat in de jaren dertig best heel bijzonder was, een vrouw die een vak uitoefende. Tot zij mijn opa leerde kennen werkte zij als lerares en onderwees de leerlingen uit naburige dorpen het vak met veel passie. Op een gegeven moment gingen opa en oma trouwen, in een arme tijd. Opa wilde heel graag een eigen bakkerij beginnen, maar dat kon niet op Zuid-Beveland. Er was wel een mogelijkheid om een bakkerij te starten, ver van de Zeeuwse kleigrond. In Hendrik-Ido Ambacht, ver van huis, op 110 km afstand. Ik vermoed dat mijn opa en oma hier best wat traantjes om hebben gelaten. Want Zeeuws als ze waren, was dat toch een hele stap!



Schouders er onder
Toch deden ze het. Ze verhuisden naar het Zuid-Hollandse land, en streken neer in HI-Ambacht. Een plaats die hen vermoedelijk niet veel zei. Er woonden veel reformatorische mensen, en nog steeds. En opa kon er geld gaan verdienen. Samen zetten ze de schouders er onder, nuchter als ze ook waren. Opa in de bakkerij, oma achter de toonbank waar naast brood ook banket verkocht werd. De vijf kinderen mochten ook hard meewerken. Mijn vader zat soms naast zijn vader in 'de broodauto' en dan reden ze samen heel HI-Ambacht door. Op weg naar klanten, veelal van reformatorische huize. Waar oma de contacten uitstekend mee onderhield. Ook nadat opa en oma gestopt waren met de bakkerij, en wij als kleinkinderen kwamen logeren, sprak er nog veel waardering en respect uit voor de mensen uit het dorp. Toch knap hoe een Zeeuws echtpaar hun leven opbouwt in een onbekende streek. Ze zullen de Zeeuwse schone lucht, de mooie stranden en hun familie vast gemist hebben. Maar ze sloegen zich er toch maar doorheen!

Het avontuur zit in je

Mijn oma Blokhuis woonde een groot deel van haar jeugd in Bunschoten. Bij haar hele familie. Ze kleedde zich in klederdracht, net als alle andere meisjes van haar leeftijd. Toen ze trouwde, had ze de keuze. Ze mocht de klederdracht blijven dragen en in het dorp blijven wonen, of ze ging weg en hoefde daardoor logischerwijs geen klederdracht meer te dragen. Haar trouwjurk was het eerste kledingstuk dat geen klederdracht was..
Avontuurlijk als ze was, trok ze een aantal jaren later weg uit het mooie vissersdorp. Samen met haar man, die ergens anders werk kon vinden op een school. Samen lieten ze hun familie achter. Dat zal best wat verdriet hebben opgeleverd, maar ze maakten wel de keuze. Ze kozen ervoor om een eigen leven te leiden.
En dat vraagt offers.

Mijn Oma Blokhuis en een jongere versie van Rianne Nieuwenhuize in 1979

Keuzes?
Zelf ben ik als 25-jarige van Meppel naar Den Haag verhuisd. Dat was destijds omdat ik geen werk kon vinden en dus niet echt een keuze had. Maar tegelijk lonkte het avontuur. Ik wilde weg, en mijn eigen leven leiden. Of het een bewuste keuze is om weg te trekken bij mijn familie denk ik niet. Liever heb ik ze om mij heen.. Maar ja, het leven loopt niet altijd perfect zoals jij dat wilt.
Je kunt dingen in je hoofd hebben hoe je leven zal gaan lopen of hoe jij het graag wilt.. maar, en dat heb ik aan den lijve ondervonden, het loopt toch vaak anders.

Op de koffie bij je moeder
Waarom schrijf ik dit? Ik denk dat ik het avontuurlijke bloed heb meegekregen in mijn familie. Het zit in je. Dat denk ik echt. Niets ten nadele van mensen die het liefste dichtbij hun familie en roots willen wonen, want dat heeft vast veel charme en ook de nodige voordelen. Maar avontuurlijk ben je, en daar horen ook keuzes bij. Soms wil ik graag bij mijn moeder op de koffie, of bij mijn zussen aanwippen. Het kan niet spontaan, en dat is jammer..
Avontuurlijk zijn is dus leuk, maar het heeft een keerzijde. Het voordeel is dat je veel plekken leert kennen en snel nieuwe mensen ontmoet. Zo ben je nooit alleen. Ook met je familie ver weg!

Nelson Mandela 95 jaar

De vader des vaderlands, Nelson Mandela wordt vandaag 95 jaar. Een respectabele leeftijd. Te meer omdat Mandela al 6 weken in een ziekenhuis ligt, afwisselend in kritieke en stabiele toestand.

Mandela, de man die geboren werd in Transkei, op 18 juli 1918. De vrijheidsstrijder van het ANC. Door zijn strijdbaarheid werd hij gevangengenomen op Robbeneiland, 27 jaar lang.
Nelson Mandela zat van 1964 tot 1982 in de gevangenis op Robbeneiland. Tijdens zijn gevangenschap werd de problematiek van apartheid op internationaal niveau besproken. Mandela raakte daarbij internationaal bekend en werd het symbool van de wereldwijde anti-apartheidsbeweging.

Kritisch
Mandela sprak zich herhaaldelijk kritisch uit over westerse landen. Zo verzette hij zich in 1999 heftig tegen de Navo-interventie die leidde tot de Kosovo-oorlog. Hij noemde het een poging van machtige staten om de hele wereld te controleren. In 2003 sprak hij zich uit tegen de plannen van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk om Irak binnen te vallen. Hij omschreef het als een tragedie en zei dat de Verenigde Staten meer verschrikkelijke misdaden begaan had dan welk ander land, refererend aan het in de Tweede Wereldoorlog droppen van atoombommen op Japan. In 1999 besloot Mandela om zich niet opnieuw verkiesbaar te stellen als president.

Wereldkampioenschap voetbal in Zuid-AfrikaSinds zijn aftreden als president is zijn publieke rol symbolisch en informeel. Zo is hij onder andere medeoprichter en lid van The Elders, een raad van voormalige wereldleiders en andere prominente personen. Hij was een groot voorstander van het halen van het wereldkampioenschap voetbal 2010 naar Zuid-Afrika. Vooraf aan de finale reed hij met zijn echtgenote een ererondje over het veld, maar wegens zijn slechte gezondheid bekeek hij de wedstrijd thuis voor de televisie.

Mijn opa: Meester Vogel

Mijn opa Blokhuis werd geboren in Bunschoten-Spakenburg.

Hij was daar lange tijd meester. Hij onderwees leerlingen uit Bunschoten in de natuur. Hij wist er echt veel van af. Zijn bijnaam was meester Voegel (vogel).

Herinneringen
Toen ik een klein meisje was, leerde mijn opa mij vogels van elkaar te onderscheiden qua geluid. Ik heb hier veel van geleerd. Ik was al een fervent vogeltekenaar, en door opa Blokhuis werd dit alleen maar meer. Hij keek naar wat ik maakte en liet merken dat hij trots was. Mijn opa tekende ook. Hij maakte allerlei schetsjes van vogels, in honderden aantekeningenboekjes. Hij maakte veel reizen, ook om de vogeltrek te bestuderen. Ik heb mijn opa helaas maar tien jaar mogen kennen, want hij stierf in 1988. Maar die tien jaren hebben wel een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Mijn opa was een rustige, statige man. Hij bewoog heel mooi. Daarom werd hij ook meester Fluks (snel) genoemd.

Voortleven
Op 18 mei ging ik naar de Libelle zomerdag. Er was ook een kraampje voor de promotie van Bunschoten-Spakenburg. Ik zag twee vrouwen met Spakenburgse klederdracht zitten en dacht: laat ik ze aanspreken. Een leuk gesprek begon. Ik bracht in dat mijn opa en oma ook uit Spakenburg kwamen. 'Hoe heette je opa dan'? Ik: 'Lammert Blokhuis.' Spakenburgse dame: 'Die kennen we wel. Mijn man heeft nog bij hem in de klas gezeten, meester Fluks toch?'
Nou. Dit is toch geweldig? Mijn opa leeft al 25 jaar niet meer, maar in de harten van Spakenburgers nog wel. En dat is mooi.

Afscheid van de verwachting

Een vriendin van mij wist het gevoel waarin ik mij begeef treffend te verwoorden. 'Je moet afscheid nemen van een verwachting nu je zwangerschap is gestopt.' Recht in de roos.
Het is helemaal waar. Als je zwanger bent, ben je niet voor niets in verwachting. Het woord zegt het al:

Verwachting is de aanname of hoop dat een gebeurtenis ook werkelijk plaats gaat vinden. Een verwachting kan realistisch te zijn, maar dat hoeft niet.
Als een verwachting niet uitkomt, kan er sprake zijn van acceptatie, maar ook van teleurstelling, verwarring, onzekerheid en angst.
(bron: Wikipedia)

Vanaf augustus wist ik dat ik zwanger was. Vanaf dat moment koester je hoop. Hoop op nieuw leven. Je verwacht vanaf dat moment dat je ooit gaat bevallen. En dat je hopelijk een gezond kind mag baren. In ons geval is deze hoop met de grond gelijk gemaakt in november. Het moment van de 20-weken echo en de onderzoeken die daarna volgden, boorde het laatste restje hoop de grond in met een grote klap.

En dan moet je verder. Verder zonder verwachting. De kunst is om je verwachting los te laten.
Dat valt nog niet mee, om dat in de praktijk te brengen. Een mens leeft op verwachtingen, daar ben ik van overtuigd. De teleurstelling is nog groot, en toch moeten wij verder. Met lege handen.
Met de overtuiging dat wij ooit weer mooie tijden gaan meemaken.

Leegte

Leeg
Kaal
Leegte..

Het is leeg, stil
Grijs buiten

Februari
Een nieuwe maand
starten met
opnieuw lege handen

Ik laat mijn handen vullen
door nieuwe dingen
kleine dingen
die mijn leven weer glans geven

Een warme zomerdag in Jerez

Het was de zomer van 2004. Een enorme hittegolf teisterde Andalusië. Ik had het geluk om 2,5e week in Zuid-Spanje door te brengen met mijn vriendin Lydia. We backpackten door het heetgeblakerde land. Op een gegeven moment kwamen we bij het heetste plekje van Spanje (de plaats schiet mij nu even niet te binnen), en hier bereikte de thermometer 50 graden en meer. Een bloedstollende ervaring, zeker als je je rugzak van plek naar plek sleept. Achteraf bizar dat we met dit weer gebackpackt hebben! (ach, toen was ik nog jong en onbevangen..)

Flamenco en sherry
Ik wilde altijd nog eens naar Jerez de la Frontera. De bakermat van de flamenco puro. En natuurlijk van de sherry. Lydia had hier niet zo'n trek in, dus ik vertrok alleen per bus. Aangekomen in de stad koerste ik richting het flamencomuseum en daarna toog ik naar een sherrybar. En wat heb ik hier een leuke middag gehad met aardige Spanjaarden. Goed voor mijn Spaans. En natuurlijk ook voor de dorst. Sherry bleek eigenlijk best een lekker drankje, wie had dat gedacht? Ik heb echt genoten van mijn dag in Jerez. De mensen zijn er supervriendelijk (net als in veel andere delen van Andalusië) en de sfeer is goed.



Brandend vuilnis
De reden van deze blog? Ik las net een nieuwsbericht over vuilnisbranden in Jerez, waar al dagen branden woeden. Inwoners van de Zuid-Spaanse stad zijn woedend op de gemeente die niets doet tegen de staking van vuilnismannen, en steken vuilnis in de brand. Een grote anarchie zo lijkt het.

Weemoed
Spanje is niet meer het Spanje van acht jaar geleden. Telkens als ik berichten over het Iberische schiereiland lees, overvalt mij een zweem van weemoed. Treurig dat dit land zo in de puin ligt door de economische crisis. En dat de inwoners hier de dupe van worden. Ik hoop dat Spanje de kracht krijgt om zich er doorheen te slaan. Viva Espana por siempre!

Sanne in de peuterfase: help!

Mijn dochter is sinds enkele weken behoorlijk op weg een echte peuter te worden. Nee is haar favoriete woord. Als ze iets niet wil laat ze dat luid en duidelijk weten.
Op momenten die gezellig kunnen zijn (zoals een feestje) kan Sanne ineens een driftbui krijgen. Als moeder krijg ik dan plaatsvervangende schaamte. Ik vind dit best een lastige fase nu ons meisje steeds meer haar eigen wil toont.

Op naar de theepot
Vanmiddag nog was ik bij een vriendin op bezoek met haar zes weken oude dochter. Keurig had ik haar speelgoed meegenomen. Maar dat trok Sannes aandacht niet. Nee, de theepot die op een kastje een meter hoog stond, die wilde ze pakken. Tot twee keer toe greep ze hem. Gelukkig kon ik nog net op tijd verijdelen dat deze viel. Uiteraard heb ik haar even bestraffend toegesproken en gezegd dat dit absoluut niet mag. Maar wie zegt mij dat dit de volgende keer niet weer gebeurt?
Ouders die deze blog lezen en kinderen in de leeftijd van Sanne hebben (1 jaar en 10 maanden), ik sta open voor goede tips!

Waarom ik niet zo van de herfst houd

Sinds deze week staat alles weer in het teken van de herfst. Mijn zomerjas en open schoenen heb ik ingeruild voor warmere exemplaren. Het waait en regent een stuk meer. Kortom, de herfst is onvermijdelijk!
Als kind al hield ik niet van de herfst. Ik vond het elk jaar jammer als het over was met de zomer. Avonden buiten zitten en spelen tot het donker werd. Dat kon dan ineens niet meer. Het licht dat er nog is in de herfst moet je koesteren. Want voor je het weet is het acht uur en treedt het duister in.
Elk jaar ben ik me er weer van bewust dat het herfst wordt.
Hoe zou het zijn om in een land te leven waar je geen seizoenen kent? Lijkt me ergens ook geen fijne gewaarwording. Want ik geef toe, een nieuw seizoen markeert ook telkens een nieuwe start.
En al houd ik dan niet zo van de herfst (ook omdat je weet dat het daarna weer winter wordt!), het seizoenenverhaal blijft een wonderlijk iets.
Laat de herfstdip maar komen. Ik ga hem te lijf!:)

afbeelding: http://god-en-gezin.blogspot.nl/2011/09/familietradities-herfst.html

Zomer; in de relaxstand?

Zo begint de zomer zonder dat je er erg in hebt.. De eerste tropische records zijn alweer gehaald en ik heb al eens op het strand gelegen. Te weinig naar mijn zin. Inmiddels woon ik ruim acht jaar in de Haagse regio, maar hoeveel keer heb ik hiervan op het luie zand gelegen? Dat kan meer!

Lieve lust
Tsja, met een dochter van 1,5 jaar oud blijf je wel bezig. Ze loopt en rent dat het een lieve lust is. En ik ren achter haar aan..Met een bovenwoning ben je gedwongen om veel tijd in parken door te brengen. Dat doen wij dus ook, en met veel plezier. Binnen zitten kan altijd nog toch?

Toverwoord
Inmiddels kijk ik stiekem erg uit naar onze vakantie over een paar weekjes. Lekker even er tussenuit! Dat blijft toch wel het toverwoord. Er tussen uitgaan. Zo houd je alle dagelijkse routine wat beter van je af.. En dat is soms wel nodig in dit hectische leven! Ik gebruik deze tijd voor achterstallige klussen, en kan een stuk relaxter naar mijn werk fietsen en trammen. Lang leve de zomer..

Verschrikkelijk, vervelend.. of?

Hoe ga je om met slecht nieuws? Dat is de grote vraag in het leven.

Twee keuzes
Je kan je er helemaal lam door laten leggen. Je slecht en down voelen, dat ligt vaak wel voor de hand. Het is ook makkelijker, want dan geef je toe aan je mindere gevoel.
Tegelijk kan je er ook positief mee omgaan. Mijn psycholoog leerde mij om te relativeren. Hij stelde regelmatig de vraag:'hoe erg is het, is het verschrikkelijk, vervelend of ga je er aan dood?' Dat heet dan in het kort de RET-methode. Ik heb hier zelf veel aan gehad om om te gaan met moeilijke situaties. Het leert je afstand te nemen van een minder gevoel, en er kritisch naar te kijken. Want, hoe erg is het eigenlijk?
Dit betekent niet dat je jezelf niet serieus neemt, maar dat je anders met je gevoel omgaat.

Sjonge, ik klink als een therapeut.. maar ik ben blij dat ik dit soort handvaten kan toepassen. Juist in een week waarin je minder goed nieuws te verwerken krijgt.

Winter en Whitney Houston

De winter houdt ons nu al twee weken stevig in zijn greep. Sneeuw en ijskoude dagen hebben de revue gepasseerd. Is dit dan de horrorwinter waar we al zo lang op wachtten?:)
Anyway, we hebben er van genoten. Vooral van het schaatsen dan. Gistermiddag stonden we op de ijzers op de Rottemeren, een natuurgebied bij Bleiswijk. Duizenden mensen stonden hier op de schaatsen, omdat het de laatste dag was waarop je kon schaatsen in ons kikkerlandje. Mooi om te zien hoe iedereen de kou trotseert. Wij zijn een volk van doorzetters, dat zie je aan onze liefde voor ijs. En ik ben ineens heel blij een Nederlander te zijn:)

Bron foto: Music update

Vandaag las ik het bericht dat popzangeres Whitney Houston overleden is. In mijn jeugd was zij absoluut favoriet met haar hits als i wanna run to you, didn't we almost have it all, i'm your baby tonight en de kaskraker i will always love you. Nadat de film the Bodyguard uitkwam, stond onze eerste klas op zijn kop. De film werd op onze middelbare school vertoond en was een regelrechte hit bij ons bakvisjes:) Whitney is jong overleden, vermoedelijk aan de gevolgen van drank of drugs. Rest in peace.

Het leven in de Randstad

Sinds 2004 woon ik in de Randstad. Dat wil zeggen, het gebied rond de grote steden in Nederland. Ik ben hier niet opgegroeid, maar ver weg, in Meppel, vlakbij de grens met Overijssel. Toen ik hier naar toe trok, als single vrouw, had ik een vrij romantisch beeld bij het leven in de Randstad. Het had een magische aantrekkingskracht op mij, want 'daar' in het westen (bekeken vanuit Meppel en Ede, waar ik studeerde) daar gebeurde het toch wel allemaal. Politiek Den Haag, overal theaters en leuke cafes, the place to be. De eerste jaren als single in Den Haag waren super, en ook daarna, toen ik mijn man leerde kennen, hebben we veel uurtjes samen in de 'stad van vrede' doorgebracht. Nog steeds geniet ik enorm van Den Haag.

Sinds de komst van mijn dochter Sanne is er iets veranderd in mijn perspectie van de Randstad. Ik bekijk haar nu meer vanuit de ogen van een kind. En zie dan soms dat deze regio haar nadelen kent. Het is hier druk, volgebouwd en juist daardoor schieten mensen soms sneller uit hun slof.
Ik denk dat ik het leven buiten de Randstad soms te veel idealiseer en mooier maak dan het is. Ook in Drenthe lopen er rare mensen rond en Nederland wordt over het algemeen lomper en voller. En ja, waar je dan ook woont, er zal overal wel iets zijn.

De magische grens van een jaar

Mijn dochter Sanne is binnenkort alweer een jaar. Wat is de tijd omgevlogen, het is alweer eind december..Vorig jaar om deze tijd liep ik met een dikke buik door het besneeuwde landschap en kwam ik de deur amper meer uit.

Wat weet ik weet nog goed dat ze ter wereld kwam in een Delfts ziekenhuis.
Verfrommeld en tegelijk ook zo mooi! De tijd erna thuis kan ik me ook goed herinneren. Het was mooi om zoveel tijd met elkaar door te brengen en stapjes in de bewoonde wereld te doen.
In dit warme voorjaar waren we veel op het strand te vinden, dat was heerlijk. De zomer viel wat tegen, maar we zijn nog wel met zijn drietjes in Zuid-Limburg in een kleine stacaravan geweest, en dat was genieten.
Sanne begon te kruipen, inmiddels staat ze tegen stoelen en banken. Het wachten is op het eerste stapje, al mag dat van mij ook nog best even duren hoor :)
De herfst vloog om, en met het vallen van de blaadjes groeiden Sannes tandjes gestaag. Veel huilen en poepluiers, ook daar kunnen we inmiddels als volleerde ouders mee omgaan. Sanne is dit jaar ons leven binnengerold, en we rollen gelukkig ook weer samen het jaar uit. Op naar een nieuw jaar met dit mooie geschenk!

Kerstgedachten

Sinds een paar dagen heb ik een Kerstgevoel. Wat versta ik daaronder? Ik ben in een gezellige stemming gekomen. Ook al hebben wij dit jaar geen kerstboom (superonhandig met een baby van 11 maanden..), ook zonder die boom kom je in de stemming.
Het lijkt wel of het moet. In de kerststemming zijn. Toch is het best een lekker gevoel merk ik nu. Kerstkaarten schrijven helpt daar ook bij, en ze ontvangen is nog leuker!
Maar het idee dat iedereen lief en aardig voor elkaar 'moet' zijn met Kerst, dat hoeft van mij niet per se. Wat Kerst mooi maakt voor mij, is dat Jezus duizenden jaren geleden met Kerst in een stalletje geboren werd, in Bethlehem. Dat feest maakt het tot iets moois. Zonder dit gegeven zou Kerst voor mij wel wat kaal worden, en zou het denk ik vooral om de boom, de versiering en niet te vergeten, het kerstmaal draaien.
Ik wens iedereen een mooie Kerst (zonder sneeuw!) en een prachtig 2012!

Einde Zapatero op sterfdag Franco

Vandaag zijn er verkiezingen in Spanje. Een belangrijke dag, want vermoedelijk gaat er een aardverschuiving plaatsvinden qua regering. De socialistische partij was 7 jaar lang de grootste onder leiding van Zapatero. Maar door de economische situatie waarin het Zuid-Europese land zich bevindt, is de kans vrij groot dat de conservatieve partij het ditmaal gaat winnen van de socialistische. Een beweging die je inmiddels in veel Europese landen terugziet, ook Nederland.

Bomaanslagen

Toen Zapatero aantrad in 2004, had hij het land achter zich (mede doordat hij aankondigde de strijd tegen het terrorisme aan te pakken na de bomaanslagen in Madrid) en was hij nog vrij populair. Hij zorgde ervoor dat er een bestand kwam met de ETA, waardoor zij de laatste jaren geen gewapende acties meer uitvoerde. Eind oktober 2011 kondigde de ETA zelfs aan dat ze haar gewapende strijd voorbij is en dat ze nu een dialoog wil over de toekomst van Baskenland.

De toekomst moet natuurlijk nog uitwijzen of dit uitkomt, maar het is een eerste stap.

Werkloosheid

Zapatero zal vandaag vermoedelijk het veld ruimen. Het is hem niet gelukt de werkloosheid omlaag te dringen op het Iberische schiereiland. Jammer, want deze man heeft ook goede dingen voor Spanje gedaan, maar die zijn inmiddels bij velen naar de achtergrond verdrongen.

Op de sterfdag van Franco (vandaag, 20 november) gaat Spanje voor een nieuwe toekomst kiezen

Sinterklaaspassie

Sinterklaas is weer in het land. Vorige week zagen wij hem in Harderwijk, op ons vakantieadresje. En morgen is hij in Rijswijk. Ongelofelijk wat deze Spaanse man allemaal kan:)

Sinterklaaspassie
Ik moet eerlijk zeggen dat ik de laatste jaren niet zoveel met de goedheiligman had.
Dit tot grote verdriet van mijn echtgenoot, die een ware Sinterklaaspassie bezit. Hij niet alleen, zijn hele familie is ermee begeisterd. In zijn familie is het een traditie dat iedereen meedoet in het Sint en Pietenspel.

Schoentje
Nu Sanne er is, heb ik meer dan ooit iets met Sinterklaas. Als het Sinterklaasjournaal voorbij komt op tv, zitten Sanne en ik op het puntje van onze stoel. Vanochtend stond er een schoentje met inhoud voor onze deur. De goedheiligman bevindt zich in ons portiek..?:) Dat is toch leuk!

Mensen worden liever met Sinterklaas. Het feest bindt samen en dat is toch iets heel moois.
Ik word er zowaar sentimenteel van.. Herinner mijzelf nog als kleine meid, de spannende dagen voor Sinterklaas. Op een gegeven moment gingen mijn broer en ik voor zwarte piet spelen, en toen ben ik van mijn geloof afgevallen. Maar tot die tijd was Sinterklaas HET feest van het jaar.. en dat lijkt het nu weer te worden, anno 2011.

Herfst en tandjes doen hun intrede

De herfst heeft zijn intrede gedaan in ons koude kikkerlandje. Dat is wel merkbaar.. in ons huisgezin is sinds een paar dagen iedereen hartstikke snipverkouden. Allerlei griepremmers en verkoudheidsbestrijders hebben we in huis gehaald, maar het mag nog niet baten.

Tandjes
Daarnaast heeft Sanne sinds dit weekend haar 4e tandje, en dat merken wij ook aan een slechtere nachtrust en hangerig gedrag. Vanochtend heb ik 'oe ik groei' er maar eens op nageslagen. Ze zit in week 40 en dat is 'normaliter'een moeilijke tijd, die wel tot 5 weken aan kan houden. Nou, daar word je ook vrolijk van!
Over tandjes schrijft dit mooie opvoedboek dan weer helemaal niets, en juist over dit onderwerp heb je als kersverse ouder behoefte aan informatie. Maar die krijg je niet.
Nou ja, we weten inmiddels dat Chamodent helpt, en een zetpil ook, maar het liefst zou je de pijn met een simpel middel plotsklaps willen laten verdwijnen. Want je dochter zo te zien huilen, steeds maar weer, is niet leuk!

Misschien moet ik harder zijn, vraag ik mij weleens af? Mijn moeder heeft hier altijd wel ideeen over, zij heeft 6 kinderen op de wereld gezet en is soms wat hardvochtiger als het om pijn aangaat. Dit is geen wanklacht tegen haar opvoedstrategie, maar ik denk wel dat het misschien uitmaakt hoeveel kinderen je hebt, en in hoeverre je aandacht schenkt aan pijntjes, kwaaltjes etc. Voor zover, wie hier een mening over heeft, laat 'm horen!

In Fruitland

Deze week zaten we een paar dagen in Wemeldinge, in Zuid-Beveland om precies te zijn. Hier wordt veel fruit geteeld. Rijen bomen met glimmende rode appels zag ik vanuit onze auto. Soms stopten we om er een mooie foto van te maken. Het resultaat is hierboven te bekijken..

Een tijdlang schreef ik over appels, peren, en zachtfruit. Er wordt van alles geteeld in Nederland. Ik heb een hoop interessante telers ontmoet, met allemaal hun eigen verhaal. In Zeeland werd ik mij weer bewust van deze bijzondere tijd. Ik mocht schrijven over 'wat de natuur ons geeft', echt mooi. Boeren hebben een belangrijke taak, maar worden door veel mensen onderschat. Ik heb deze week echt genoten van al het moois dat aan de bomen hangt. Mijn dochter eet gelukkig alles wat groeit en bloeit. Laat dit zo blijven. Verwende kinderen lopen er al genoeg rond in Nederland..!

Een voorlijk kind

We horen het vaak over Sanne.. wat is het toch een voorlijk kind! Met deze uitdrukking bedoelen mensen dat ze snel is in haar ontwikkeling. En voor op andere kinderen. Dat klopt zeker.
Sanne draaide zich al om van buik naar rug (en andersom!) met 5 maanden.. en kruipen deed ze ook niet al te laat daarna. Sinds 2 weken staat ze in de box. Ze maakt geluiden als ze eten wil, en laat het merken als ze haar zin niet krijgt. Leuk, al die ontwikkelingen. Het gaat sneller dan ik had gedacht. Sanne voeren we inmiddels in de kinderstoel, dat gaat prima.
Soms vraag je je wel af bij Sanne waar ze de energie vandaan haalt. Het motortje draait de hele dag door.. afgezien van haar middagslaapje tussen pak 'm beet half 1 en 3 uur. Dat heeft ze nu nog wel nodig. Maar hoe lang dat nog duurt..Ons kind is niet te houden!:)

Ode aan Sanne

Sanne gaat hard. Ze is deze week alweer 7 maanden 'oud'. Ze kruipt, staat in de box, tsja, wat doet ze eigenlijk nog niet..? O ja, zitten kan ze nog niet helemaal zelfstandig.
De kinderstoel hebben we vandaag geinstalleerd. Voor het geval ze wel ineens gaat zitten. Je kan maar beter voorbereid zijn. Maar ja, haar ontwikkeling houd je er niet mee tegen, hoe goed voorbereid je ook bent!
Sanne is sneller dan wij als kind waren. Ik kroop pas met 9 maanden en Martijn ook niet veel eerder. Dus ons kind 'doet het goed'. Inmiddels heeft Sanne krullen (Martijns genen) en haar haar is al een stukje lichter. Haar ogen zijn inmiddels groen (mijn genen!), en zo kunnen we nog wel even door'vergelijken'.
Sanne is Sanne en zo is het maar net:) Laat haar maar lekker dat actieve, zelfstandige, beweeglijke vrolijke kind blijven. Wij houden sowieso van je meid!

Summertime

Summertime.. and the living is easy. Fish are jumping, and the cotton is high..

Een mooie songtekst over het ultieme zomergevoel. Hoe zomers wil je het hebben?
Als kind herinner ik me dat het elk jaar mooi weer was, althans dat was mijn gevoel. Mijn ouders reden ons met een volgepropte auto en vouwwagen erachter richting de warmste oorden van Europa. Want ja, we moesten natuurlijk wel de hele zomer bij de zee staan, en daar, waar het warm was, zo ver mogelijk van Meppel..Vier weken lang stonden we op een camping, en kamperen, dat was niet meer dan normaal. Inmiddels ben ik niet meer zo'n kampeerder, maar meer een stacaravan/hoteltype. Mijn hele familie schijnt van kamperen te houden, ik ben de grote uitzondering:)

Kamperen in Nederland is ook nog een vak apart. Vorige week hadden we mazzel met het weer in Zuid-Limburg. Maar deze week is het dramatisch gesteld met ons 'zomerweer'. Vanaf vannacht regent het non-stop en het waait windkracht 8 hier aan de kust. We zitten vandaag dan ook de hele dag binnen met kaarsen aan en gezellige muziek. Ode aan de Nederlandse kampeerder, want dat is best een bikkel, die doet het gewoon met slecht zomerweer!

De brugklas..Toto!

Het was de herfst van 1990. Ik ging met een grote schooltas vol boeken naar de brugklas toe. Wat was dat een mooie tijd.. Vooral de tekenles, daar leefde ik altijd enorm naar toe. We mochten tijdens deze les namelijk altijd onze favoriete muziek (lees: casettebandjes) meenemen. In die periode was bijna iedereen 'fan' van de band Toto, die mooie rockmuziek maakte. De hit 'Africa' stond destijds op een.. en we zongen 'm vrolijk mee tijdens het tekenen! Ik had destijds een vriendje die veel verstand van muziek had (en inmiddels zanger van een band is geworden), hij leerde mij vanalles bij over Toto. En, heel schattig, hij gaf me als blijk van liefde een cassettebandje met zijn eigen favoriete muziek. Ik weet niet of ik het bandje nog heb, maar het maakte destijds grote indruk op mij! Nu, 21 jaar later, luister ik nog steeds naar de muziek van Toto. Niet zo frequent meer, maar ik vind het nog steeds lekker om er naar te luisteren. En de herinneringen maken deze muziek nog mooier.

Nu nog iemand vinden die met mij naar het concert van Toto wil op vrijdag 24 juni..

melancholie uit mijn kindertijd

Met Pasen waren wij in mijn geboorteplaats Meppel. Het was oergezellig, echt ouderwets. Ik kom uit een vrij groot gezin naar '2011-begrippen' (6 kinderen) dus het is altijd druk en je hebt vrijwel geen rust, maar de gezelligheid voert de boventoon:)
Als kind kon ik het grote gezin soms wel schieten. Maar nu ik moeder ben van Sanne, zie ik hoe leuk het is dat ik maar liefst vier zussen, een broer, een schoonzus en drie zwagers heb (aan de Nieuwenhuize-kant). Er is veel aandacht voor Sanne, en iedereen is gek met haar. Hartstikke leuk om te zien!

Het is gek om te merken hoe ambivalent gevoelens kunnen zijn. Kon ik Meppel vroeger wel schieten omdat ik het bij vlagen suf en niet bruisend vond. Als ik er nu doorheen loop met een kinderwagen, dan komen er allerlei mooie herinneringen uit mijn kindertijd boven. Spelen in de rietvelden van de Oosterboer, zonder gevaar de straat op, logeren in allerlei delen van Nederland, en liefdevolle ouders.
Ik weet het, ik ben melancholisch aangelegd en wil mijn kindertijd niet verheerlijken, maar het blijft veelal een zoete herinnering aan een tijd die inmiddels achter mij ligt...

Lente is een nieuw begin

De lente is gister begonnen. Heerlijk, zeker nu het zo zonnig is! Om het te vieren zijn we gister met zijn drietjes naar het strand geweest. Want wat is er heerlijker dan uit te waaien in de zilte zeewind? Sanne heeft er nog niet veel van meegekregen, maar haar ouders des te meer:) Als kind droomde ik van het strand, ik woonde destijds nog in Drenthe en het strand, daar kwam ik eigenlijk alleen maar in de zomervakantie, als we op vakantie gingen in warme oorden rondom de Middellandse Zee. Nu ik 'in het westen' woon probeer ik zoveel mogelijk van de zee mee te pikken!

De lente staat voor een nieuw begin. Alles loopt weer uit, onze dochter groeit als kool en de vogels fluiten echt harder, dat merk ik zelfs al als ik rond 5 uur gewekt wordt door onze 'Lente'. Het went nog niet, maar het lijkt draaglijker door de lente. Voorjaar, een heerlijke tijd, ik hoop er dit jaar weer lang van te genieten!

Carnaval in ons huis

Het is carnaval in ons huis.. al weken:) Met Sanne in ons huis is het dagelijks genieten van het feestje dat zij ons aanbiedt. Sinds een week ligt ze lachend in de box. Ze kan zich ineens prima vermaken met de leeuwtjes van the Lion King die boven haar hoofd hangen. En met het speelgoed van Fisher Price dat haar tante L. voor haar gekocht heeft. Een zoet kind..Maar o wee als ze honger heeft. Dan is het ineens een felle tante.

Ach, het is nog zo'n onschuldig meisje, ik kan het haar niet kwalijk nemen. Er zijn mensen in mijn omgeving die beweren dat je een baby al moet opvoeden. Ik denk dat je een baby wel structuur kan bieden, en verzorging, maar opvoeden.. dat vind ik nog een brug te ver hoor! De 'groeibijbel' Oei, ik groei ligt hier in huis, maar we proberen ook veel op onze intuitie met Sanne om te gaan. Dat moet toch kunnen!? En wat ik schreef over carnaval, dat klinkt misschien wat raar. Maar wat ik bedoel is dat zij de slingers in ons leven op dit moment ophangt. Een dagelijks feestje. En we hoeven er niet voor naar Brabant of Limburg..:)

Genieten en hard werken voor een klein wereldwonder

Zo, eindelijk heb ik de tijd om weer aan mijn blog te werken. Tijd is een kostbaar begrip sinds ik moeder van Sanne ben geworden op maandagavond 10 januari!

Het heeft even wat moeite gekost om haar op de aarde 'te zetten', want na veel inspanningen van mijn kant (10 uur gewone weeen, 1,5 uur persweeen die niet tot het gewenste resultaat leidden, 3x vacuumpomp en als sluitstuk een keizersnee!) en medische hulp is Sanne dan geboren om 18.38 uur in het ziekenhuis van Delft. Nadat ik daar drie dagen met haar heb gelegen, mochten we donderdag 13 januari weer naar huis. De vlag ging uit, wat een feest om haar in je eigen huis te mogen verzorgen.
We zijn erg blij met deze kleine schat. Natuurlijk is het ook wel erg wennen, zo'n klein wereldwondertje in je huis. Dat ook nog eens een flinke keel op kan zetten op momenten dat je het niet verwacht of er even geen zin in hebt. 's Nachts bijvoorbeeld. Het went echt niet om je bed 'uitgehuild' te worden, hoe lief Sanne ook is.. Ik blijf slaapdronken als ik om 3 uur een babyhuiltje naast me hoor. Hoe schattig mijn dochter ook is! Sorry Sanne, je zet mijn leven op de kop. Ik ben er blij om maar het is en blijft ook wennen. Hoe bevalt het moederschap mij? Het is genieten (hoe cliche dit ook klinkt), hard werken (poepluiers verschonen, aandacht geven, borstvoeding geven..), genieten, hard werken, genieten!

En dan ben je ineens 41 weken zwanger

Vandaag was een gedenkwaardige dag.. al 41 weken zwanger. Dit had ik vantevoren niet gedacht. Maar blijkbaar zit ons kindje nog wel even lekker bij mij. Het heeft in ieder geval genoeg ruimte, want het beweegt nog als een gek!
Inmiddels ben ik wel helemaal 'klaar' met de zwangerschap. De dikke buik begint te vervelen, onhandig te worden. Ik laat dingen uit mijn handen vallen.. En begin gewoon enorm ongeduldig te worden, het duurt net iets te lang.
Maar ja, ' het is de natuur he', hoorde ik onze onderbuurman deze week tegen mij zeggen.
Een waarheid als een koe. Je dwingt de natuur niet, ook niet bij 41 weken, dat blijkt.
En je kunt wel allemaal theorieen over je zwangerschap en bevalling hebben, maar het maakt allemaal weinig uit. Totale overgave, dat is het! Ik klink misschien wat zweverig, maar ik heb nog niet eerder zo sterk het gevoel gehad dat ik mij totaal aan iets moest overgeven als in deze (voor)laatste week van mijn zwangerschap..
Wordt vervolgd..en hopelijk dan met goed nieuws!

Klaar voor de start

Hoe vaak heb ik het niet gehoord toen ik als twaalfjarige op atletiek zat; klaar voor de start! Fanatiek als ik was rende ik met mijn spikes over de hardloopbaan van Meppel, op weg naar weer een snellere tijd op de 60 meter. Dat waren nog eens tijden..

Babyproof

Nu, twintig jaar later, ben ik geen fanatieke hardloper meer maar vraag ik me af of ik klaar voor de start ben. Het voelt inmiddels (ben bijna 38 weken zwanger) alsof baby Wijma klaar voor de start (lees lancering:) zou moeten zijn. Hij of zij ligt klaar voor de start.
Ons huis is totally babyproof; bed op klossen, wiegje is gearriveerd, babykleertjes gewassen, wat wil je nog meer? Ja, voor dit soort vragen heeft een hoogzwangere vrouw blijkbaar tijd..

Ben ik klaar voor de bevalling, en voor het moederschap? Ik denk het wel, ik heb in ieder geval wel vertrouwen in onze toekomst met een kindje samen. Lijkt me heerlijk. Ach, dan zal de rest ook wel komen, toch?

" schaamteloos genieten "

Nog een week te gaan en dan begint mijn zwangerschapsverlof. Een vreemde tijd moet ik zeggen. Sinterklaas komt er bijna aan, het is vroeg donker, en ik ga binnenkort van ' mijn verlof genieten' . Ergens heb ik heel veel zin in deze tijd, omdat ik wel behoefte heb om relaxed te doen en me alleen maar op een nieuwe tijd te richten. Maar dat laatste is tegelijk ook iets heel vreemds. Je bereidt je voor op een tijd die je nog niet eerder hebt meegemaakt in je leven. En iedereen wenst je toe dat je 'schaamteloos' van je verlof moet genieten. Moet genieten.. van die zin alleen al krijg ik kippenvel. Alsof het een commando is. Tjsa, natuurlijk ga ik dat wel proberen en heb ik heus wel zin om een aantal weken vrij te zijn. Maar dan begint het harde werken met de bevalling. En laat ik daar nou nog niet zo'n zin in hebben (gek he!)
Ik neem me vandaag voor om vanaf nu helemaal bij de dag te leven. Want wanneer het kindje zich aandient (met Kerst, of toch na Kerst, of toch met oud en nieuw): god only knows!

Tot die tijd ga ik dan maar schaamteloos van mijn verlof genieten denk ik:)

Meppel aan de Maas of Rotterdam van het Noorden

De haven van Meppel

Ik las vandaag een opvallend bericht in Binnenlands Bestuur. Meppel wordt door een Rotterdamse wethouder ook wel aangeduid als ' Meppel aan de Maas'. Dit klinkt denigrerend, en zo was het misschien ook wel bedoeld, maar de Poort van Drenthe pakt het als een geuzennaam op. Burgemeester Jan Westmaas durft zelfs de stelling aan dat Meppel het Rotterdam van het Noorden is.

Haven
Als geboren Meppelse weet ik dat Meppel (onder andere) grootgeworden is door haar haven, en inmiddels uitgegroeid is tot de grootste haven van Noord-Nederland. Hoe kan het dat veel mensen zo weinig weten van Meppel, vraag ik mij al enkele jaren af. Ik denk dat het een kwestie van citymarketing is.

Op de kaart
Meppel slaagt er de laatste jaren pas in zichzelf wat meer op de landelijke kaart te zetten. Met dank aan de burgemeester, maar ook met dank aan het verscherpte citymarketingbeleid van de gemeente, dat naar aanleiding van de uitspraak van een Rotterdammer de site http://www.meppelaandemaas.nl/ heeft gelanceerd. Geen Calimerogevoel, nee, juist een trots gevoel roept de uitspraak Meppel aan de Maas op. Waar een kleine provinciestad met 30.000 inwoners al niet groot in kan zijn!

El final de la correa en Cataluna..

Vorige week besloot het Catalaanse parlement dat stierenvechten over 1,5 jaar definitief verleden tijd is in deze Spaanse regio. Dat is historisch nieuws in de Spaanse geschiedenis. Stierenvechten maakt een erg belangrijk deel van de Spaanse cultuur uit. Het is zelfs verheven tot een aparte cultuur, waar veel Spanjaarden fan van zijn.

De Moren hebben in de vijfde eeuw het gebruik naar het Iberische schiereiland gebracht. Tegenstanders van het stierenvechten zijn er door de eeuwen altijd al geweest. Volgens veel opiniepeilingen is de meerderheid van de Spanjaarden zelfs tegen, omdat ze het moreel verwerpelijk vinden dat een dier gedood wordt ter vermaak. Des te meer bijzonder dat het Catalaanse deel van Spanje zich nu openlijk tegen het volksgebruik uitspreekt!

Het vlees van de gedode stier geldt in Spanje als een delicatesse. Vroeger werd dit verkocht aan de minderbedeelden die in de omgeving van de slagerij woonden. Een gerecht uit de klassieke keuken is de rabo de toro, ook wel aangeduid als stierenstaart. Moet er zelf niet aan denken om dit naar binnen te werken..

De Catalanen die zich keren tegen het stierenvechten, worden nu door hun volksgenoten aangeduid als ´afvalligen´. Ze zouden toch al niet bij Spanje willen horen, en het stierenvechten aangrijpen om zich definitief van de rest van het Schiereiland af te keren. Tsja, dat kan je dan ook van de Basken zeggen, maar bij mijn weten wordt hier nog wel steeds ´gevochten met stieren´. Laat de Spanjaarden deze regio en zichzelf eerst maar eens kritisch onder de loep nemen. Cultuur staat toch niet synoniem voor bloed, dood en dierenleed?