Luctor et Emergo

In deze vakantie neem ik wat tijd om terug te blikken, ook samen met de meiden. Op de harde schijf die ik nog heb, staan  veel foto's van Martijn, uit 'de oude doos'. Sommigen heb ik jaren of maanden niet gezien.
Bij een schiet ik direct vol; een lieve foto van Sanne en Martijn. Sanne was er een maandje of vijf oud. En wat een trotse blik heeft Martijn in zijn ogen. Hij wilde zo graag vader worden.

Dan de foto's van onze reis naar Turkije, februari 2013. We waren ons kindje Benjamin verloren, en wilden er 'even uit'. Goedkope reis naar Turkije. Wat viel het tegen allemaal daar... we zochten afleiding, wat logisch was. Maar het werd een nare reis. Martijn zat slecht in zijn vel, werd depressief. Niet de allerfijnste herinneringen. Helaas, ze horen ook bij ons leven samen. Als ik deze foto van ons tweeën zo zie, dan word ik wel weer blij. We waren daar 7 jaar samen, en gelukkig met onze tweejarige Sanne. Wat hadden we toen al veel meegemaakt.
Blij, trots, maar ook weemoedig en verdrietig. Zo kijk ik hierop terug. Ik doorleef het. Luctor et Emergo!

                                          Turkije, 2013


Tenslotte nog een foto van Martijn zoals hij ook kon zijn. Een clown, met een zeer serieuze en gevoelige inborst, maar hij had ook echt een gekke kant.

Langs het tuinpad van mijn vader: Zeeland

En langs het tuinpad van m'n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat het nooit voorbij zou gaan

Deze hit uit vroeger tijden klonk in mijn hoofd afgelopen maandag. We waren naar Zeeland gereden om mijn tante Addie een raambezoek te geven. Koningin Addie. Zo voelde ze zich vast. Ze was er super blij mee dat wij even bij haar waren, voor haar raam, op een meter of 3 afstand. Ze is psychisch patient, en haar wereldje is al jaren miniatuur.

Je ruikt het verleden
Tante Addie bracht ons weer in Zeeland. Ze woont in Kapelle, het dorp van Annie M.G Schmidt. Vanaf daar reden we via lommerijke weggetjes met fruitbomen naar het oesterdorp Yerseke. Daar is mijn opa Arie Nieuwenhuize geboren in 1908. Dat is inderdaad, meer dan 100 jaar geleden. Hij werd geboren vlakbij de oesterputten. Maandag zijn we hier langs gelopen. Oesters worden hier schoongewassen in putten, vlakbij de Oosterschelde. Een bijzondere plek. Je ruikt het verleden als je er rondloopt. Kleine arbeidershuisjes staan er. Weinig leven op straat op deze Koningsdag. Een enkele vlag. Bij de Oosterschelde stonden mensen pieren te steken. Ik sprak een vrouw aan die mij vertelde dat mensen haar soms vragen hoe eb en vloed werkt. Dan kom je duidelijk niet uit Zeeland.
Heerlijk dat nuchtere, no nonsense is de Zeeuwen niet vreemd. 

                                          Oesterputten Yerseke


Mijn opa was dat ook. Arie de bakker begon zijn bakkerij in H.I Ambacht, samen met zijn vrouw Johanna uit Wolphaartsdijk. Ver van Zeeland gingen zij, in de Tweede Wereldoorlog zijn ze verhuisd. Wat een avontuur! Elke keer als de Zeelandbrug overgestoken werd -zo gaat het verhaal- moest opa Arie het Zeeuwse volkslied zingen. Mooi toch? Een beetje trots is niet verkeerd. 

De realiteit is elke dag anders

We zijn drie weken verder dan mijn vorige blog, waarin ik aankondigde dat Corona 'onder ons' is. Inmiddels zijn er op dit moment 5560 mensen in dit land besmet met het Coronavirus. Morgen is dit aantal weer hoger. De realiteit is elke dag anders, en dat blijkt een waarheid als een koe. Dat hoorde ik een woordvoerder van de Rabobank al zeggen op 12 maart. Het is een drama wat er op dit moment gebeurt in ons land, en de rest van de wereld. Corona heeft ons in zijn greep. Ik heb diep respect voor alle mensen die in de ziekenhuizen werken en ons land hier doorheen helpen!

Naast het persoonlijke leed dat zich nu afspeelt rond Corona, schrijf ik beroepsmatig over de sierteelt in relatie tot de Coronacrisis. Veel interviews met telers hebben de revue gepasseerd de afgelopen weken. Wat een drama is dit voor de sierteeltsector. Het goudhaantje van de economie, de tuinbouw. In een normaal jaar zet de sierteelt 5,5 miljard euro om. Dat zijn flinke getallen. Sierteelt staat op nummer 3. Welke sectoren staan er op 1 en 2? 1. Machines en onderdelen 2. Metaalproducten.
En op nummer 3 dus de sierteelt. Een enorm belangrijke sector voor onze Nederlandse economie. Nu we afstevenen af op een recessie wordt het nog spannend. Hoeveel bedrijven kunnen deze klap doorstaan, en hebben er nog handel over een paar weken..

De veerkracht van de telers is iets dat mij elke keer weer opvalt. Vandaag interviewde ik een teler uit Huissen die is gestart met huisverkoop en online bestellingen levert samen met zijn transporteur. Er staan nog 1 miljoen potplanten op zijn bedrijf. En dat moet eigenlijk wel weg voor Pasen.. Hij vindt het fijn voor zijn psyche om iets positiefs te doen in deze crisistijd. Nou, ik vind het knap!

Hierbij het hele verhaal (Hortipoint).

Corona Corona

Je kunt op dit moment niet meer om het Coronavirus heen. Het beheerst de media. In Nederland, in Europa, in de hele wereld. Als je zoals ik beroepsmatig veel tijd op de sociale media doorbrengt, zie je soms veel voorbijkomen. Zo zag ik laatst een eng filmpje van een Chinees wiens longen vergroot werden door een koortsaanval. En een filmpje uit Den Haag, waar twee mannen in een wit pak liepen dat tot aan hun haar was dichtgesnoerd. Ze vervoerden een patient met een mondkapje op. Corona? Er stond geen duidelijke uitleg bij op Twitter.
Kortom, er is veel om te doen. Corona. Wat weten we er nou feitelijk van af? Dat het een virus is. En dat het heel erg besmettelijk is. Dat het binnen no time in Nederland was vanuit China en Italie. En dat de besmettingshaard ontstaan is in China, via vleermuizen die daar  gegeten worden. Dat weten we. En we weten dat er sinds vandaag ook een Corona-patient in de Hoeksche Waard is, die nu in het Ikazia ziekenhuis -in Rotterdam- ligt.

Nuchter?
Dat zijn de feiten. Ik merk dat angst overheerst. En dat ik er zelf ook wat angstiger door ben geworden. Minder onbezorgd de bus, metro en trein instap. Ik doe het heus nog wel. Maar ik denk veel meer na over waar en hoe ik besmet zou kunnen worden. Erg he? Zo nuchter ben ik dus niet. Dat is oer-Hollands, nuchter zijn over dit soort zaken.. Dat is in Italië wel anders. Daar schijnt de volksaard nogal hypochondrisch te zijn, en daarom zijn ze daar veel sneller in paniek dan hier. Al zijn daar ook veel meer Corona-gevallen dan in Nederland, op deze 3 maart 2020.

Toerisme op zijn gat
Een ding is zeker. Het  toerisme gaat hier onder lijden, en de vele bedrijven in ons land die linken met China hebben ook. Of het impact op de bierverkoop van Corona heeft, dat betwijfel ik. Die kan hier juist van profiteren lijkt mij. En het blijft lekker bier. De vraag is: wat doe ik met alle informatie die ik tot mij neem? Vandaar deze blog. Een manier om het te uiten. Baat het niet dan schaadt het niet :)

Ontbijt in de trein

Vanaf deze week zit ik vaak in de trein. Dat werpt mij terug in de tijd, want in mijn studententijd heb ik heel wat uurtjes in de trein gereisd. Met mijn studenten-ov. Afgelopen dinsdag had ik mezelf bij het raam geïnstalleerd. Capuccino erbij, heerlijk. Ik was in de veronderstelling dat ik nog wat zou kunnen werken onderweg. Plotseling kwam er een jonge man tegenover mij zitten. Nerveus plukkend aan zijn haar, en allerlei verzuchtingen bracht hij uit. Uit het niets vroeg hij in het Engels of ik wat te eten voor hem had. Ik vond het bijzonder, maar ik gaf hem toch een havermoutkoekje. Mag ik er nog een zei hij. Dus ik: you are not very shy. Een heel gesprek volgde tussen Rotterdam Centraal en Leiden.

Lyrisch over Rotterdam
De jonge man bleek uit Slowakije te komen. Hij studeerde in Rotterdam, en was lyrisch over deze hippe stad. Waar hij events organiseerde als DJ. En o ja, hij was soms ook model. In Slowakije was het allemaal drama qua studeren zei hij. Maar Nederland, dat was het echt helemaal.. Hij kon niet stoppen met praten en was behoorlijk zelfverzekerd. Ik leerde wat interessante woorden in het Slowaaks, en kwam erachter dat deze taal verwant is met het Russisch. Een heel gesprek. Na 35 minuten stopten we in Leiden. Ik bedacht mij dat het eigenlijk best leuk kan zijn, de trein. Ik heb jaren met de auto naar mijn werk gereisd. Wat heerlijk kan zijn met eigen muziek aan, en geen geluiden om je heen behalve de motor dan. De files kunnen mij nog steeds gestolen worden! Nu ik weer in de trein zit, gebeuren er meer spontane dingen, en dat is ook wel weer leuk. Maar, de volgende keer neem ik mij voor om mezelf te dwingen eens te werken in de trein. Komt vast goed! Met uitzicht op Hollandse luchten of polders.

Ik mis papa Martijn

Mijn jongste dochter is Carmen. Ze zit sinds een paar weken in groep 2. Een eigenwijs, pittig en lief kleutertje. Geen meeloper. Met een sterke eigen wil. Dat liet ze al blijken in de babytijd en dat is niet anders nu.
Sinds dit jaar begint ze vragen te stellen over haar papa. Ze was 10 maanden toen hij overleed, en nu beginnen er wat kwartjes te vallen bij Carmen.

Waarom..
Tijdens een bezoek aan de IKEA: Waarom is mijn papa eigenlijk dood?
Waarom is Bart er? Dat is toch niet mijn papa?
-Wat was er dan met het hartje van papa?

Lieve papa's
En dan moet je even slikken. In de IKEA staan de radars van mijn kleuter ineens aan. En ik ben haar antwoorden schuldig. Maar wat te zeggen. Dat is elke keer weer de vraag.
Carmen ziet door school elke dag lieve en leuke papa's die hun kleuters de klas in brengen of ophalen bij de BSO. En ze merkt natuurlijk dat haar papa er niet bij is. En daar geen deel van uitmaakt, haar wereld.

Verdriet van kinderen
Met een vriendin-weduwe heb ik het vaak over deze dingen. We vinden ons eigen verdriet een ding, maar het verdriet van onze kinderen is er ook. En dat krijg je er gratis bij, en dat blijft ook. Een handboek is er niet, dus je doet het met datgene wat je in je opvoedpakket hebt :)

Een trouwdag werd een rouwdag

22 mei 2008. Een zonnige lentedag in Den Haag. Martijn en ik trouwden. We hadden op onze trouwkaart gezet dat we samen op levensreis wilden gaan. Wat een vertrouwen in onze toekomst samen. En dat terwijl Martijn eind 2007 nog 10 weken in een ziekenhuis lag met een pittige bacterie..  Op levensreis. Dat is nogal wat. Maar goed, je moet wat te dromen hebben samen. Zo keken we daar blijkbaar tegenaan. Jong en onbezonnen.

De trouwring draag ik nog
Maar nu het volgende. Een trouwdag komt elk jaar terug. En het is elk jaar weer lastig merk ik, maar ook andere weduwes, wat je met die dag doet. Want, er is niemand meer die het met je viert. Er is niemand die je feliciteert met deze ooit mooie dag. En ineens is een trouwdag een rouwdag geworden..Ik vond dat vrij confronterend en soms nog. En ja, ik heb een nieuwe relatie en dat is super, maar dat neemt nog niet alles weg. De vraag is: wat moet je met een trouwdag als je man er niet meer is?
Een dilemma. Ik kwam laatst een jonge weduwe tegen die haar trouwdag nog steeds vierde en het voelde alsof ze nog getrouwd is. Dat gevoel herken ik niet.. vanaf dat Martijn overleed voel ik het alsof hij mijn man niet meer is. Ik draag wel zijn trouwring, maar vieren dat we nog getrouwd zijn.. nee, dat gevoel heb ik niet.

Vieren of rouwen
Hoe zorg je dat een ooit mooi gevoel de overhand heeft op een trouwdag? En hoe ga je om met eventuele moeilijke gevoelens, zoals pijn, teleurstelling of angst?
Vieren of rouwen. Er is soms weinig keuze. Of is rouwen iets waarbij vieren hoort? Dit geldt ook voor de verjaardag van je overleden partner. Wat moet je daarmee? Ik vind het elk jaar rond 8 augustus weer een dilemma. Elk jaar kies ik iets dat bij mij en mijn meiden past. Een keer zijn we met de familie van Martijn naar Utrecht gegaan waar zijn herinneringen liggen. Die dag zou hij anders 40 zijn geworden. Dit jaar zou hij 42 zijn geworden.

Onder handen genomen door een Thaise

Een paar dagen geleden ging ik door mijn rug. Een oude kwaal speelde ineens weer op. Het maakt je bewust hoe kwetsbaar je lichaam is. Een tip van mijn buurvrouw was om een massage te nemen bij een Thai. Hier in Oud-Beijerland, ja het kan echt :)
Schoorvoetend belde ik "Devi" op, met veel pijn in mijn rug. Ze kon mij er nog net tussen proppen en daar zat ik dan. Een kleine vrouw met een krachtige uitstraling gaf mij de hand.
Ik koos voor de oliemassage. Dat leek mij het veiligste want hier kwamen minder handelingen aan te pas die bij de Thaise massage wel gebeuren.

                                          Foto: www.baimintspa.nl


Gewicht op mijn benen
De masseuse vond mijn lichaam zo verkrampt dat ik het met alleen een oliemassage niet redde zei ze. Op een gegeven moment trok de Thaise mijn armen naar achter terwijl ik op mijn buik lag. En later voelde ik haar gewicht op mijn benen hangen. Het was bizar, het is niet uit te leggen wat het met je doet. Ik kan niet zeggen dat ik het per se comfortabel vond maar ik merkte wel dat het veel deed met mijn verkrampte spieren. Het wordt ook wel yoga for lazy people genoemd een Thaise massage. Nou dat heb ik gemerkt! Ik doe al aan yoga maar dit was een yoga 2.0. Volgens Devi staan mijn energiebanen nu weer open. Ik geloof hier wel in, en ik merk dat het ook echt zo werkt. Het bloed kan weer lekker stromen en er is ruimte in je lichaam en geest voor nieuwe energie. En die kan ik wel goed gebruiken!
Mijn vriend zei direct: oh dat is mooi, dan kan je natuurlijk bij haar terugkomen -kassa:)-. Nou daar zit vast wat in. Commercie en spiritualiteit gaan vaak hand in hand.

Voor meer informatie over Thaise massage:
https://www.thailandblog.nl/thaise-massage/thaise-massage/

Hoeksche Waard: onontdekte parel in de Randstad

De Hoeksche Waard is een onontdekte parel. Daar kom ik echt achter sinds ik hier woon want; hoeveel mensen komen hier op bezoek die dit gebied niet kennen. Het wordt ook wel het best bewaarde gebied van de Randstad genoemd. Als je hier de Heinenoordtunnel doorrijdt waan je je in een agrarisch gebied met akkerbouw en fruitteelt. Even weg uit de Randstad zo voelt het. Maar officieel is het nog steeds Randstad. Interessant!

Eerst een stukje geschiedenis.. Oud-Beijerland is in 1559 door graaf Lamoraal van Egmont gesticht als Beierland, vernoemd naar zijn vrouw Sabina van Beijeren. Egmont verwierf na de dood van zijn broer Karel in 1541 de rechten van het gebied, en liet het in 1557 bedijken. Lamoraal van Egmont heeft niet lang van zijn bezit kunnen genieten. In 1568 werd hij op bevel van koning Philips de Tweede op de Markt in Brussel onthoofd, samen met de graaf van Horne. De executie leidde tot groot protest en wordt wel beschouwd als het definitieve begin van de gewapende Nederlandse Opstand. Dit is de start van de strijd van de Nederlandse gewesten tegen de Spaanse landheer Philips de Tweede.

Belangrijke handelsplaats Oud-Beijerland werd al snel een van de belangrijkste handelsplaatsen van de Hoeksche Waard. Het dorp leefde van handel, landbouw en visserij. De rijkdom die dit bracht is nog terug te vinden in de statige herenhuizen langs de Vliet en aan de Havendam. In de haven was het vaak een drukte van belang. De suikerfabriek, een sigarenfabriek, een cementfabriek, een paling- en zalmrokerij zorgden vanaf de negentiende eeuw voor veel activiteit in het centrum.

Flink gegroeid In de afgelopen tachtig jaar is het dorp flink gegroeid, van een kleine 7.000 inwoners in de jaren veertig naar ruim 24.000 inwoners anno 2017. De nieuwbouwwijken, zonder hoogbouw (!), zijn ruim van opzet. Er is veel groen en de speelgelegenheden voor kinderen hebben veel aandacht gekregen.

Vertrouwd
Leuk om even in de geschiedenis van mijn nieuwe woonplaats te duiken. Mijn ouders waren hier laatst een nachtje logeren en zeiden dat het lijkt alsof ik hier al veel langer woon. Dat is het grootste compliment. Ik voel het zelf ook zo.

Artikel in Vriendin: "Rianne werd plotseling weduwe maar vond een nieuwe liefde"

Eind 2018 stond er een artikel in Vriendin over mijn nieuwe liefde Bart. Na de liefde voor mijn man Martijn die begin 2015 overleed. Op deze Valentijnsdag deel ik dit  verhaal op mijn weblog:
https://www.vriendin.nl/persoonlijke-verhalen/rianne-werd-plotseling-weduwe/

Een mijlpaal zonder je papa

De feestmaand december is weer gestart. Overal lichtjes en je kan niet om de kerstversiering heen.
Vorige week zong mijn dochter Sanne nog de sterren van de hemel op een kerstmarkt. Prachtig, wat was ik trots.

Gemis
Ook ben ik heel blij dat ze haar zwemdiploma haalde! Dat was een mijlpaal. Een mijlpaal zonder haar papa. Ik zwom mee aan het einde als enige mama. Er waren allerlei blije papa's die ook in het water sprongen. Ik was zo blij voor Sanne en had de neiging om tegen Martijn te zeggen: kijk nou eens wat onze grote meid al kan. Dat schrijnende gevoel. Van wat niet meer is. En tegelijk heb ik nieuwe mensen om me heen zoals Bart, en zijn dochter, en de opa en oma van Sanne uit Ede waren zelfs gekomen. Ben ik ondankbaar dat ik dit voel? Nee dat is het niet.. ik voel een gemis. En dat mag er ook zijn. Ik mag dat toelaten. Dat weet ik nu en dat voel ik ook zo. Sanne miste haar papa ook!

Hartje ziek
Carmen is ook al een stuk verder in haar ontwikkeling nu ze 4,5 is. De afgelopen maand stelde ze vaak de vraag: waarom is papa Tijn dood? Die vraag kwam even binnen. Ze is nu natuurlijk oud genoeg om meer te beseffen. Ik gaf het antwoord: Omdat zijn hartje ziek was. Carmen lijkt het te snappen. Ze noemt Bart afwisselend papa en 'gewoon Bart'. Ze kent hem al langer dan ze haar eigen papa kende. Gelukkig is hier nu af en toe een man in huis, dat vinden we alledrie erg gezellig. Het kleurt ons leven weer anders.

De mijlpalen zonder Martijn. Ze zijn er en we moeten er mee dealen. We doen het en we voelen wat we voelen.

Het kind in mij zingt

Afgelopen week zat ik vijf dagen in Andalusië om beter te leren zingen. Met een groep vrouwen gingen we naar Spanje om les van zangcoaches Esther Hart, Talitha Nawijn en Ralph van Manen te krijgen. Ik werd er erg vrolijk van. Wat ik merk is dat er veel warme en goede herinneringen aan muziek en mijn jeugd naar boven kwamen tijdens de week.

Het begon in de brugklas
Dat ik altijd muziek heb geluisterd staat buiten kijf. Het begon allemaal in de brugklas. Mijn toenmalige vriendje Bas Nijhof uitte zijn liefde voor mij met een cassettebandje vol hits. Er stonden 2 nummers van Toto op, dat herinner ik mij nog. Een ervan was 'Stop Loving you'. Als ik thuis was, zette ik mijn cassettedek aan op mijn kleine kamertje en draaide ik de nummers van 'Bas'.
Inmiddels zijn we 28 jaar verder maar Toto blijft altijd een warm kamertje in mijn hart houden.

Whitney
In klas 3 werd 'The Bodyguard' een populaire film. Ik weet nog goed dat de film gedraaid werd op een videoscherm op onze Havo. De songs maakten diepe indruk. Whitney Houston deed haar intrede in mijn leven. 'I wanna run to you' en 'Jesus loves me' bleven in mijn tienerhart hangen. Ik zong het na en probeerde Whitney te imiteren.

Michael popheld
In dezelfde periode maak ik kennis met Michael Jackson. 'Smooth Criminal' en het prachtige 'Man in the mirror.' Ik was zwaar onder de indruk van zijn muziek. En nog steeds luister ik het graag of bedenk ik weer een dansje op deze popheld. Heerlijk!

Muziek van mijn jeugd
Beatles werden bij ons thuis altijd veel gedraaid door mijn vader die er ook warme herinneringen aan koestert. Dat is dus echt de muziek van mijn jeugd. 'The long and winding road' is wat mij betreft echt een nummer van wereldklasse. Maar ook 'Paperback writer' blijft een heerlijk nummer. Beatles zullen voor mij altijd gekoppeld zijn aan mijn vader Leo.

Het kind in mij
Ik geniet nog na van mijn muzikale reis naar Spanje. Het heeft mij weer heel dichtbij mijn 'oude passie' muziek gebracht. En ik merkte dat ik het geweldig vind om dagelijks te zingen. Muziek is en was altijd al belangrijk voor mij. Ook in tijden dat het minder met mij ging, ben ik altijd muziek blijven draaien. Hoe verdrietig ik ook was, ik zocht het wel op. Op de begrafenis van Martijn draaide ik bewust twee nummers waar hij van hield (As/Stevie Wonder en Zing, vecht, huil, lach en bewonder/Ramses Shaffy) Muziek hoort bij me en haalt het kind in mij sterk naar boven. Ik kwam vandaag tot het inzicht dat ik dat kind vaker toe mag laten en verwelkomen.

We gaan het aan

Ik zat vandaag bij mijn psycholoog in Rotterdam. Een jongeman die mij veel goede zaken leert. We praten over hoe de afgelopen zes jaar van mijn leven er heeft uitgezien. Een tijd van veel hollen, stress en natuurlijk het onontbeerlijke van de dood. Dit heeft mij tot de Rianne gemaakt die hier nu zit. De Rianne die ondanks het verlies van haar partner en haar kindje het leven aandurft en door is gegaan.

Voor het leven kiezen
Het leven aangaan. Een groot iets. Dat doe je niet 'zomaar'. Je weet niet wat het je gaat brengen. Dat is bijna een soort levenskunst. Ik verbaas mij er vandaag over dat ik blijkbaar nog voor het leven kan kiezen. Ik weet hoe moeilijk het is om te vallen en weer op te staan na een groot verlies. Ik weet als geen ander dat het leven je te pakken kan nemen op een manier waar je zelf niet voor kiest. En toch ga ik het leven aan, met vallen en opstaan. Ik heb zelfs een nieuwe liefde gevonden. En ik woon in een nieuw huis zodat ik een nieuwe start mag en kan maken.


Mindfulness in de hoogste zin
De kunst van het leven aangaan. Elke dag weer. Zonder heel ver vooruit te kijken.
Mindfulness in de hoogste zin van het woord. Genieten van wat komt, maar ook trots zijn op wat je hebt bereikt.

Ik woon op een eiland

Spui/ Oud-Beijerland

Ik woon inmiddels 4 weken op een eiland. Dat is best een lekker gevoel. Een eiland dat toch nog bij de Randstad hoort. En ik woon in een dorp; Oud-Beijerland. In een heerlijk ruim huis met een tuin. Ik noem het ook wel een 'grote mensenhuis'. Het voelt soms nog onwerkelijk dat dit echt van mij is. En dat ik hier zo mooi mag wonen met mijn meiden. Op een steenworp afstand van mijn vriend. Het is heerlijk. Het is soms gek, want verhuizen brengt altijd iets onwerkelijks met zich mee. En het is afkicken na bijna 15 jaar in de Haagse regio. Het voelt als afkicken van veel drukte en rumoer. En afscheid van een dierbare plek dat hoort er ook bij.

Mooie dag
Vandaag waren we weer eens in Rijswijk/Den Haag. We reden door onze straat en zagen ons huis. We liepen naar de tram op weg naar Den Haag en bezochten het graf. Dat was mooi. Mijn meiden vonden het 'leuk' maar raakten er niet van in de war. Ik vond het een mooie dag om terug te kijken op 'wat was' en blij thuis te komen in ons nieuwe huis.

Slikken, doorgaan en vooruit kijken

De afgelopen weken is er veel papier door mijn handen gegaan. Een verhuizing brengt je onherrroepelijk terug bij je verleden. Soms is dat fijn als je met een glimlach terugdenkt aan wat 'was'.
In mijn opruimbuien kom ik ook veel papier en spullen van Martijn tegen. Het zijn niet altijd de fijnste momenten. Het brengt mij soms terug in mijn rouwproces. Ik zie afwijzingen op sollitatiebrieven. Uit de tijd dat nog alles op schrift werd gezet. Ik zie studiematerialen van de Universiteit Utrecht. Ik zie Martijns handschrift. Het brengt mij weer terug in de tijd. Het is slikken, doorgaan en vooruit kijken. Want ik ga uiteindelijk toch echt een nieuwe stap maken.

Het juiste moment
Is dit het juiste moment om te verhuizen? heb ik al veel gehoord uit de mond van bezorgde mensen om mij heen. Als iemand mij kan vertellen wat dan wel het juiste moment is?

We gaan het aan
Ik durf nu pas vooruit te kijken. Dat heeft 3 jaar geduurd en dat blijft moeilijk. Want vooruit kijken heeft ook met hoop en vertrouwen te maken. En dat gaan we nu aan. Net als de verhuizing.

De dag van geluk

Ik lees ergens dat het vandaag de dag van geluk is. Dat is mooi want zo heb ik inspiratie voor deze nieuwe blog op 20 maart.

Geluk. Wat is dat voor jou? Het is natuurlijk erg persoonlijk hoe je dat ervaart. Ik zit momenteel in een fase dat ik veel pijn heb op mijn borstbeen en ook met een 'fijne tennisarm' zit. Dat neemt vaak de glans van de dag een beetje weg. Doordat je pijn ervaart kan je minder genieten. Nou doe ik wel heel erg 'mijn best' om te ontspannen. Gij zult ontspannen. Het is bijna een gebod. Ik zwem elke week nu. Dat werkt best ontspannend. Beetje baantjes trekken. Het is meer inspanning dan je denkt. Fanatiek als ik ben moet er dan ook wel ingespannen worden. Maar het is fijn als ik uit het bad kom en daarna voel ik mij even gelukkig en voldaan. Dat heb ik toch maar even gefikst. Een koffie drinken in een koffietentje in de buurt. Capuccino of Latte Macchiato, daar word ik ook best gelukkig van. Het zijn de kleine geluksmomentjes die het hem doen.

Toekomst
Als je ervaring hebt met rouw weet je dat je geluk behoorlijk overschaduwd kan worden door dat wat je hebt meegemaakt. Het kleurt je leven minder zonnig dan je had gewild of je had voorgesteld. Ik hoop dat mijn toekomst er een wordt waarin ik -en mijn meiden- meer geluksmomenten mogen ervaren.

Sanne: "Ik heb nog wel een wens"

Eind december zat ik samen met mijn toen nog zesjarige dochter Sanne bij een wedstrijd van ADO Den Haag. Het was koud. We genoten beide, er werden maar liefst vier doelpunten gescoord door ADO. O o Den Haag, klonk het na elk doelpunt. Wat een feest. Al die groen gele vlaggen en een ooievaar als mascotte op het veld. Prachtig.

Aan het einde van de wedstrijd loopt het tegen tienen. Sanne zit nog vol energie. "Mam, ik vond het een topavond. Ik heb nog wel een wens", klonk het uit haar mond. Het zal vast over voetbal gaan dacht ik. "Wat wens je dan Sanne?" zei ik tegen haar. Sanne: "Ik wens dat papa weer terugkomt bij ons."

Terug op aarde
Tsja, en daar sta je dan als moeder. Even weer aan de grond genageld en terug op aarde. Want ja, ik kan haar vader niet terugtoveren. En het mooie verhaaltje over de hemel, dat heb ik al zo vaak afgedraaid. "Ja Sanne, dat hoop ik ook. Het kan nog wel even duren voor je hem weer terugziet."

Rouw is rouw
We rijden weer naar huis in een lange rij met auto's vol supporters. Gelukkig gaat het gesprek weer over voetbal en over hoe leuk deze avond was. In mijn hart ben ik nog wel even bezig met ons gesprek. Het blijft een lastig onderwerp. En het wordt er niet makkelijker op. Rouw is rouw. En dat blijft het.

Innerlijke kracht

Sinds de dood van Martijn heb ik veel nagedacht over het thema innerlijke kracht. Het kwam regelmatig voor in gesprekken met goede vrienden. "Wat ben jij toch sterk Rian. Dat je alleen doorgaat en niet omvalt. Knap hoor".

Postbode
Lange tijd dacht ik dat dit 'normaal' is. Om door te gaan. Om de knop om te zetten en verder te lopen alsof er niets gebeurt is. Het is iets dat ik met mijn opvoeding heb meegekregen. Doorzetten Rianne. Laat je niet kisten. Ik herinner mij nog dat ik ooit een baan als postbode had in het jaar nadat ik afstudeerde (2003). Het lukte mij niet om een baan als afgestudeerd journalist te vinden. Dat was best een teleurstelling. 14 maanden solliciteerde ik.. het moest en zou mij lukken. Ik woonde tijdelijk bij mijn ouders in Meppel en had mijn kamertje in Ede opgezegd. En na 14 maanden is het mij inderdaad gelukt om een baan als redacteur te vinden. Innerlijke kracht. Het was er toen al..
Dingen zijn mij niet aan komen waaien. Dat heb ik eerder ervaren. Ook nadat Martijn mij ontviel, kwam dit thema voorbij. Ik ben er vrij somber van geweest. Gelukkig niet zo erg dat ik er depressief van werd. Maar het houdt me nog regelmatig bezig. Waarom kan niets 'normaal' gaan lijkt het? En moet ik voor veel dingen vechten?

Niet altijd sterk
Dan kom ik toch weer terug op mijn innerlijke kracht. Je kan meer aan dan je denkt. Gelukkig hoef ik niet altijd meer sterk te zijn van mezelf. Ik vind dit heel belangrijk om aan mijn dochters mee te geven. Denk niet te klein over jezelf!

Rouw op je dak

Met rouw kun je omgaan
Met rouw kun je dealen
Rouw kun je een plekje geven
Maar rouw of de dood van je man kun je niet 'verwerken'.
Het is tenslotte geen afval waar je over praat

Rouw valt je ontzettend hard en rauw op je dak
Als je man dood neervalt door een hartstilstand
kun je niets dan toekijken
het uitschreeuwen
en 112 bellen.
Je voelt je volslagen machteloos
en kijkt toe terwijl zijn geest al weg is
Geen afscheid
Dat blijft hard

Liever was ik het niet
Liever was ik soms iemand anders
Geen jonge weduwe
Ben ik het echt?
Heb ik dit meegemaakt?
Hoe vaak dat niet door mijn hoofd is gegaan

Helaas, ik ben het wel, Rianne,
Ik mag dit een plek geven
Het leven heeft mij niet gespaard
Dat voelt raar, maar zo is het
Ik word volgend jaar 40. Het lijkt soms wel of ik al 60 word
De dingen die ik meegemaakt heb
Die maken veel mensen nog niet eens mee op hun 60e

Maar, "je moet door Rianne"
"Wees blij dat je twee kinderen hebt gekregen. Die helpen je er bovenop"
Het leven gaat door..

"Mijn man deed niet zoveel"

Aanvullend op het verhaal dat ik net typte, komt er ineens een gesprek naar voren met iemand die mij hier thuis opzocht enkele maanden na Martijns dood. Zij kende hem nog uit de kerk.
Ik vertelde haar dat ik het zo zwaar vond om alleen moeder te zijn. Vooral in de nachten maar ook als ik uit mijn werk kom en ik dan in de zesde versnelling moet.
Ik herinner mij dat ze zei: "Ja, dat had ik ook altijd toen ik thuismoeder was. Mijn man werkte hard, en die deed niet zoveel in de opvoeding."
Ik weet nog wel wat het met mij deed om dit te horen. Ik stond perplex. Hoe kun je je situatie met een man en jij als thuismoeder nu met mij vergelijken? Ik snapte er helemaal niets van.
Wat leerde ik hiervan? Mensen zijn vaak erg ontactisch en niet erg inlevend. En dan maakt het niet uit of je in God gelooft. Dat heb ik er van geleerd. Blijkbaar dacht ik dat dat uitmaakte. Maar nee, dat maakt geen enkel verschil.