11 jaar geleden

Het is maart. De lente is begonnen met wat warmer weer. Krokussen steken de kop op en mijn kornoelje bloeit ook weer bijna. Het is bijna 11 maart.

Elf jaar geleden alweer. De dag dat onze wereld volledig op zijn kop werd gezet door de plotselinge dood van Martijn. Wie had dat gedacht, niemand toch. Van een gezonde man naar een hartstilstand. Het blijft ook na elf jaar een onwerkelijk iets. De dood is dat sowieso. 

Martijn, we gaan jou weer herinneren. Als we dat al niet deden. Want in ons hart blijft hij altijd.

Bestaan. 

zwaluw

 Na mijn vakantie in Italie heb ik een langgekoesterde wens vervuld. Ik heb een tattoo op mijn onderarm laten zetten met een zwaluw. Een spannende ervaring, maar het ging prima. 

Een zwaluw is voor mij al heel lang een bijzondere vogel. Hij is het hele land met mij door gevlogen. Begonnen in Meppel, naar Ede voor mijn studie, daarna naar Den Haag voor mijn werk. Rijswijk had ik dierbare jaren met Martijn en mijn gezin. Daarna tenslotte zoals het een echte zwaluw betaamt, naar het zuiden, naar dit dorp in de Hoeksche Waard.

Ik voel mij verwant met een zwaluw. Ik ben een reiziger en vlieg overal naar toe. Dat geeft een vrij gevoel. Tegelijkertijd kan het onrustig zijn. Want, waar voel ik mij nou thuis. Dat is en blijft een vraag. Maar de vraag is ook of die vraag per se beantwoord moet worden.

De zwaluw vliegt nu graag naar warme plekken in Zuid-Europa. Nu de herfst begint, vlieg ik erg graag mee. Mijn voorkeur heeft zeker niet de herfst, als het donker wordt en de blaadjes gaan vallen. Deze keer ga ik als single de herfst in. Kaarsjes kan ik kneuterig voor mijzelf aansteken. Warme herfstschotels gezellig met mijn meiden opeten. Wellicht komt er nog eens een leuke passende zwaluw op mijn pad. 

De zwaluw die nu op mijn arm staat is overigens ook een symbool voor  Martijn. Hij staat voor een overleden geliefde. Vlieg je mee Martijn? We weten niet hoe lang we hier op aarde zijn. Maar we weten wel dat we samen opvliegen. 

ontworteld

Daar zit ik dan, in Oud-Beijerland. Ik woon hier inmiddels ruim 6 jaar . Maar het voelt anders nu. Mijn relatie is voorbij, en dat was ooit de reden om naar dit dorp te trekken. Plus een leuk huis dat ik hier kon kopen. 

Niet gek ook natuurlijk. Het wonen hier is prima. Je loopt hier zo de akkers in. Prima, hartstikke leuk. De meiden zitten hier al een tijdje op inmiddels twee scholen en op clubjes. 

Ontworteld is wel het woord.  Mijn wortels staan niet meer stevig in de klei. De wortels zijn verslapt, ze hangen. Het heeft tijd nodig allemaal, dit een plek te geven. Opnieuw te wortelen. Mogelijk voed ik mijn wortels in andere plaatsen, waar ik fijne herinneringen heb. Zoals Den Haag, maar ook op een vakantieplek als Noord-Limburg waar we laatst waren. Daar kan ik mezelf weer opladen en laven.  Voelen dat ik leef. Dat ik het kan. Alleen. Ga ik me hier weer thuis voelen? De tijd zal het leren. 

Ik had papa graag willen kennen. Ik vind het zo lastig dat ik niet weet wie hij is. De woorden van Carmen, mijn tienjarige dochter. Vorig jaar zomer was de lio-juf vergeten haar apart te nemen voor het werkje dat gemaakt wordt voor Vaderdag. Wekenlang wordt er geknutseld op deze school, voor papa's. Dat had deze keer behoorlijk impact, want Carmen is hierna een tijd overstuur geweest. De middag dat de werkjes werden gemaakt hoorde ze haar klasgenoten trots vertellen wat hun papa allemaal kan. 

"Mijn papa is heel sterk. Mijn papa is leraar, en hij is erg lief". En zo kunnen we nog wel doorgaan met lieve woorden voor papa. 

Bij Carmen kwam dit hard binnen. En dat is heel begrijpelijk. Als een kind tien wordt, stapt het de realiteit binnen, en gaat de droomwereld steeds meer naar de achtergrond.

En zij is 10 sinds vorig jaar, bijna 11 alweer. Ze zit in een fase waarin ze zichzelf leert kennen. Op wie lijk ik? Het antwoord daarop is naar mama kijken. Zonder papa wordt het lastig zichzelf aan hem te spiegelen. 

Wie is papa

Wie is papa dan? Met dat antwoord ben ik ook aan de slag gegaan. Ik vertel al jaren verhalen over haar papa natuurlijk... In onze omgeving wordt er niet zo veel meer gepraat over Martijn. En dat is moeilijk, zeker voor een kind. 

Gelukkig zaten we deze zondag op het strand met een goede vriend van Martijn. Hij kent hem al vanaf zijn zestiende. En hij vertelde hoe ze samen op fietsvakantie gingen, naar Doesburg. En wat ze voor avonturen beleefden. Dat Martijn alles wilde proberen, dat hij op een jetski zat op het vrijgezellenfeestje van deze vriend. 

Erg leuk! Zelfs ik hoorde nieuwe dingen.

En dat geeft perspectief. Ook voor Carmen. Ze heeft nog veel te ontdekken, en te voelen. Helaas is er pijn, ook deze week waarin we Martijn herdachten. De tien jaar zonder hem zijn voorbij. De rouw gaat door, het is levende rouw. Want die gaat door in mijn kinderen. 

Rouw is liefde. Altijd. 

We zijn een aantal jaren verder in de tijd. Carmen is inmiddels 10,5 en Sanne 13,5. Na zes jaar zijn we wat meer gesetteld in de Hoeksche Waard. Vergeleken met de Haagse regio is het hier wel wat leger, al wordt het hier ook voller inmiddels. De meiden hebben het naar hun zin op zowel de basisschool  als de middelbare. Sanne zit in vwo 2, doet de kunstrichting en haalt gelukkig hele mooie cijfers. Maar belangrijker, ze zitten beide goed in hun vel.

Het verlies van haar vader is wel een ding voor Carmen sinds dit jaar. Logisch ook, als je 10 bent is het 'normaal' om een vader te hebben en dat ziet ze natuurlijk ook om zich heen dat er vaders op school zijn bijvoorbeeld, en in onze familie. We praten er samen veel over; ze kan altijd haar verhaal kwijt.

Ook wij missen Martijn. Bij de laatste voorstelling van Carmen, dan mis je zijn spontane enthousiasme! Dat krijg je echt niet meer terug, en dat doet pijn. Ook nu Sanne in een totaal andere fase zit op de middelbare, dan mis je zijn aanmoediging, hulp bij het huiswerk enzovoort. Bart helpt Sanne met wiskunde, dat is vaste prik hier. Daar zijn we super blij mee. Maar ook daarmee krijg je Martijn niet terug.

 

Op deze foto Martijn in actie met het schilderen bij Deventer, zomer 2011

Martijn, je wordt gemist!

Rijswijk, centraal tussen Delft en Den Haag

In het voorjaar van 2009 verhuisden wij naar Rijswijk. In Den Haag was geen betaalbare woning te vinden voor ons, en zo richten wij onze pijlen op Rijswijk. Na een fietstocht van Den Haag naar Rijswijk waren we overtuigd. Het was hier groener dan we gewend waren, en de Vliet sprak ons ook aan. Mooie plek om ons te settelen, zo dachten wij. 

De vader van Martijn begon tijdens een familiebezoek over het huis. "Moeten jullie wel een bovenwoning kopen. Straks krijg je kinderen en moet je steeds de trappen af lopen." Tsja, de keuze was niet reuze in de Haagse regio (anno 2022 is dat nog hetzelfde!). Dus wij waren allang blij met een bovenwoning. 

Reizen maakt impact
We waren net een klein jaartje getrouwd, dus genoten vooral van reizen maken. Achteraf ben ik hier zo blij mee; we hebben in de korte tijd Spanje, Italia, Portugal, Griekenland en Turkije gezien. 
Die pakken ze ons nooit meer af. Een belevenis maakt zeker als iemand doodgaat, grote impact. Ik zie ons nog samen door Granada lopen. Of in de Algarve, waar we genoten van de sinaasappelbomen en rustige stadjes. Samen lokale vis eten, daar genoot Martijn erg van.  Een mooie tijd waarin we nog met zijn tweetjes waren. Achteraf denk ik dat we onbewust haast hadden om samen veel te zien. Zouden we voorvoeld hebben dat we maar een korte tijd als koppel hadden? 

Den Haag- mijn stad- getrouwd

 Het was 22 mei 2008. Twee van mijn zussen sliepen mijn laatste nachtje in de Malakkastraat (vlakbij het Vredespaleis!). De ochtend daarna werd ik opgemaakt door een toenmalige vriendin. Mijn trouwjurk trok ik aan, een prachtig Spaans model met een zeemeermin-taille. Iets dat ik in die periode geweldig vond! Alles om Martijn te behagen. Hij was traditioneel van aard, zeker als het om dit soort zaken ging. Hij was dan ook sprakeloos toen hij mij voor het eerst in de trouwjurk zag. Iets dat hij echt niet eerder had willen zien. Ook daarin was hij precies 'zoals het hoort'. Het trouwboeket, daar had hij dan weer voor gezorgd, en dat was prachtig. 

Onze trouwdag begon in de Paleistuin, waar we onze trouwfoto's gingen maken. Dit was vlakbij onze nieuwe huur-etage in de Zeeheldenbuurt. Daar hebben we uiteindelijk maar een jaartje gewoond, daarna vertrokken we al naar Rijswijk. De fotoshoot ging snel, want we vonden het allebei best leuk om wat te poseren. Daarna door naar de Hofvijver, want dat vonden we wel een top locatie om foto's te laten schieten. Toen ik daar liep, werd ik nog aangeklampt door een groep scholieren die een excursie naar de Hofstad hadden op onze trouwdag. Ze werden ook op de kiek gezet.

We trouwden in het IJspaleis, het nieuwe stadhuis van Den Haag. Een moderne plek, geen historie te vinden. Maar de trouwzaal zelf vonden wij prachtig, met baldakijntjes en een soort gouden aankleding. Ik weet nog goed dat Martijn een mooie speech voor mij hield. Wat is dat lief, zeker in het licht van ons korte huwelijk! De neefjes Jochem en Sjoerd, toen 3.5 en 6.5 jaar jong, mochten een handtekening in het trouwboekje zetten. Mooie herinnering.

In de middag wilden we onze gasten graag iets van Den Haag laten zien, zeker omdat er eigenlijk niemand uit 070 komt van onze familie en vrienden. Daarom gingen we varen op de Vlietvaart, dat was een mooie boottocht richting Voorburg. Onderweg werden de bruidstaarten aangesneden die mijn zus Bertilde zo vakkundig had gemaakt! Erg bijzonder. 

Er valt nog veel meer te vertellen, maar voor nu laat ik het even bij deze herinneringen. Den Haag blijft de stad waar wij samen getrouwd zijn. Enfin, het was een erg kort huwelijk, maar het zijn wel mooie herinneringen. Vandaag liep ik toevallig weer eens met onze meiden door Den Haag, en als vanzelf komt er een glimlach op mijn lippen bij de vele memorabele plekken. Den Haag, je blijft mijn stad! 

Den Haag- Mijn stad - Malakkastraat en Maria

 Aan het einde van het jaar 2005 verhuisde ik van de Weimarstraat en mijn friturende huisgenoot Arnold, naar een vrij chique wijk in Den Haag. De Archipelbuurt, vlakbij het Vredespaleis. Hier woonden in die tijd veel expats, maar ook veel vermogende Hagenaren. De winkels in de buurt hadden ook dat prijsniveau. Ik kreeg een zolderetage bij Maria in de Malakkastraat. Een goedlachse, meestal vrolijke dame. Ze kon wel flink uit de hoek komen soms met opmerkingen, en was licht bemoeizuchtig. Toen ik de etage betrok, was ik nog single natuurlijk. Met als gevolg dat ik regelmatig in het weekend even Den Haag inging met vriendinnen. Dat vond ze allemaal prima. Maar die keer dat ik wat harder stampte op de trap 's nachts, kreeg ik het de dag erna meteen te horen. Ik moest natuurlijk ook door haar huis lopen op weg naar de zolderetage, dus dat was redelijk awkward soms. Aan haar gehoor mankeerde niets. 

Maria was lid van de Russisch-orthodoxe kerk. Voordat ik bij haar kwam wonen, had ik hier werkelijk nog nooit van gehoord. Maria had een voorliefde voor Rusland, en sprak ook graag Russisch als ze een drankje op had. In de weekends of op zondagen dat ze naar de kerk ging, stond er thuis altijd een fles 'spiritus sanctus' op tafel. Dat was Maria's benaming voor wodka, die ze erg graag dronk. Lust jij ook een glaasje, vroeg ze mij eens toen ik kwam kletsen. Ik werd ruim ingeschonken, en dronk gezellig mee. Het was niet helemaal mijn drankje, maar vooruit. 

Op een goede dag was het orthodox Paasfeest aangebroken. Ik werd uitgenodigd om mee te gaan naar de begraafplaats. Maria's man was omgekomen bij een ongeluk in een riksja ergens in het Verre Oosten, een triest verhaal. Op de begraafplaats werd met een groep kerkleden bloemen gelegd bij zijn graf, maar ook wodka gedronken. Ik ben meegegaan, en sloeg het allemaal met nieuwsgierigheid gade. De drank vloeide rijkelijk en de wierook dampte geurend rond op de prachtige begraafplaats Sint Petrus Banden. Ergens best een mooi tafereel, maar ik kon de vrienden van Maria niet goed verstaan. Thuisgekomen wilde ik de trap oplopen, maar daar lag een vriend van Maria. Hij bracht wat onverstaanbare klanken uit, en rook naar alcohol. Dit hoorde allemaal bij de feestvreugde, zo werd mij verteld. Ik werd er een beetje ongemakkelijk van, en probeerde langs hem omhoog te klauteren naar mijn veilige zolderetage. Het feest ging nog door tot in de kleine uurtjes. Maria was erg gastvrij en schonk iedereen vaak bij. 

Op de zonnige mei-dag dat ik haar huis verliet, trouwde ik met Martijn. Het was 22 mei 2008. 

Den Haag - Mijn stad. Huisgenoot Arnold, 1-hoog

 In mijn zoektocht naar werk had ik na mijn studie journalistiek mijn pijlen gericht op Den Haag. In die tijd kwam ik er al vaker bij vrienden, en genoot van de stad, het strand en alle culturele opties. Toen ik een baan kon krijgen bij Vakblad Groenten en Fruit in Den Haag, was ik dan ook erg blij. Ik verhuisde van Meppel naar Den Haag. Een grote overgang kan je stellen.

De zaterdag dat mijn ouders mij naar de Hofstad verhuisden, januari 2004, werd er in het huis naast mij een hennepplantage ontmanteld. Mijn moeder fronste haar wenkbrauwen, en ik dacht: dat hoort er allemaal bij. Later heeft mijn moeder weleens gezegd dat ze dat best spannend vond. De huisgenoot die ik kreeg, dat was eigenlijk nog het grootste probleem. Ik woonde op 1-hoog boven een groenteboer in de Weimarstraat, samen met 'Arnold', een echte Hagenees. Hij was flink gezet, laten we het netjes zeggen, corpulent. Elke avond maakte hij zijn avondmaal, een bord vol kip. Geen groenten, alleen vlees. Dat werd na acht uur 's avonds op tafel gezet. Ik sliep naast de keuken, en rook elke avond kip. Maar daar bleef het niet bij. Arnold frituurde bijna dagelijks, en ook dat rook ik, een penetrante lucht. 

Denk je alles gehad te hebben? Ik hoorde ook allerlei geluiden in de kamer achter mij. Arnold ging op het vrijerspad. Hij kreeg een vriendin, 3 koppen kleiner dan hemzelf. Wat denk je? Meerdere avonden hoorde ik ze de liefde bedrijven. Eerst werkte het op mijn lachspieren, maar later werd het irritant. Dit in combinatie met de stank, het was letterlijk niet te harden.

Daar zat ik dan, op mijn kamertje 20 vierkante meter groot. Ik woonde in Den Haag, had een baan bij een vakblad. Maar wat een toestanden in mijn huis. Toen ik een zolderetage kon krijgen dichtbij het Vredespaleis, bij een dame boven (Maria), aarzelde ik geen moment. Daar gaat mijn volgende blog over..

Het is weer maart

Het is bijna maart. De maand van Martijn. Vogels die hard fluiten, bomen in bloei. Iets waar ik voor altijd een andere associatie bij heb. Martijn; sterfdatum 11 maart 2015. Het jaar nadat hij stierf, was de lente zwart voor mij. 

Nu, zes jaar later, kan ik weer 'genieten' van ontluikende lente. Maar mijn hersenen herinneren me er wel altijd aan dat er iets enorm impactvols is voorgevallen in de maand maart. Dat is voor mij niet meer te herprogrammeren. Geen EMDR helpt er tegen. En misschien 'hoeft dat ook niet'. 

Op die zonovergoten woensdag zaten we samen met onze meiden te ontbijten. De dag was nog jong. Sanne ging naar school; jullie omhelsden elkaar. Carmen lag vrolijk in de box te lachen. We waren gelukkig. Ik ging bij iemand uit de kerk koffiedrinken en toen ik thuiskwam, lag jij in de kamer. Het leven was al uit je lichaam getrokken. 

De rest is geschiedenis. We zijn bijna zes jaar verder. Ik ben nog niet depressief geweest. Ben nog niet razend gek geworden. En dat vind ik eigenlijk best bijzonder.. Ik ben er nog, een sterkere Rianne. Rouwen, dat gaat met vallen en opstaan. Met veel tranen en veel lachen. Want dat verdient Martijn. 

Martijn, de verstrooide filosoof. Zo noemt een dierbare vriend hem. Mooi gezegd. Want, dat blijft hij altijd. 

Luctor et Emergo

In deze vakantie neem ik wat tijd om terug te blikken, ook samen met de meiden. Op de harde schijf die ik nog heb, staan  veel foto's van Martijn, uit 'de oude doos'. Sommigen heb ik jaren of maanden niet gezien.
Bij een schiet ik direct vol; een lieve foto van Sanne en Martijn. Sanne was er een maandje of vijf oud. En wat een trotse blik heeft Martijn in zijn ogen. Hij wilde zo graag vader worden.

Dan de foto's van onze reis naar Turkije, februari 2013. We waren ons kindje Benjamin verloren, en wilden er 'even uit'. Goedkope reis naar Turkije. Wat viel het tegen allemaal daar... we zochten afleiding, wat logisch was. Maar het werd een nare reis. Martijn zat slecht in zijn vel, werd depressief. Niet de allerfijnste herinneringen. Helaas, ze horen ook bij ons leven samen. Als ik deze foto van ons tweeën zo zie, dan word ik wel weer blij. We waren daar 7 jaar samen, en gelukkig met onze tweejarige Sanne. Wat hadden we toen al veel meegemaakt.
Blij, trots, maar ook weemoedig en verdrietig. Zo kijk ik hierop terug. Ik doorleef het. Luctor et Emergo!

                                          Turkije, 2013


Tenslotte nog een foto van Martijn zoals hij ook kon zijn. Een clown, met een zeer serieuze en gevoelige inborst, maar hij had ook echt een gekke kant.

Langs het tuinpad van mijn vader: Zeeland

En langs het tuinpad van m'n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat het nooit voorbij zou gaan

Deze hit uit vroeger tijden klonk in mijn hoofd afgelopen maandag. We waren naar Zeeland gereden om mijn tante Addie een raambezoek te geven. Koningin Addie. Zo voelde ze zich vast. Ze was er super blij mee dat wij even bij haar waren, voor haar raam, op een meter of 3 afstand. Ze is psychisch patient, en haar wereldje is al jaren miniatuur.

Je ruikt het verleden
Tante Addie bracht ons weer in Zeeland. Ze woont in Kapelle, het dorp van Annie M.G Schmidt. Vanaf daar reden we via lommerijke weggetjes met fruitbomen naar het oesterdorp Yerseke. Daar is mijn opa Arie Nieuwenhuize geboren in 1908. Dat is inderdaad, meer dan 100 jaar geleden. Hij werd geboren vlakbij de oesterputten. Maandag zijn we hier langs gelopen. Oesters worden hier schoongewassen in putten, vlakbij de Oosterschelde. Een bijzondere plek. Je ruikt het verleden als je er rondloopt. Kleine arbeidershuisjes staan er. Weinig leven op straat op deze Koningsdag. Een enkele vlag. Bij de Oosterschelde stonden mensen pieren te steken. Ik sprak een vrouw aan die mij vertelde dat mensen haar soms vragen hoe eb en vloed werkt. Dan kom je duidelijk niet uit Zeeland.
Heerlijk dat nuchtere, no nonsense is de Zeeuwen niet vreemd. 

                                          Oesterputten Yerseke


Mijn opa was dat ook. Arie de bakker begon zijn bakkerij in H.I Ambacht, samen met zijn vrouw Johanna uit Wolphaartsdijk. Ver van Zeeland gingen zij, in de Tweede Wereldoorlog zijn ze verhuisd. Wat een avontuur! Elke keer als de Zeelandbrug overgestoken werd -zo gaat het verhaal- moest opa Arie het Zeeuwse volkslied zingen. Mooi toch? Een beetje trots is niet verkeerd. 

De realiteit is elke dag anders

We zijn drie weken verder dan mijn vorige blog, waarin ik aankondigde dat Corona 'onder ons' is. Inmiddels zijn er op dit moment 5560 mensen in dit land besmet met het Coronavirus. Morgen is dit aantal weer hoger. De realiteit is elke dag anders, en dat blijkt een waarheid als een koe. Dat hoorde ik een woordvoerder van de Rabobank al zeggen op 12 maart. Het is een drama wat er op dit moment gebeurt in ons land, en de rest van de wereld. Corona heeft ons in zijn greep. Ik heb diep respect voor alle mensen die in de ziekenhuizen werken en ons land hier doorheen helpen!

Naast het persoonlijke leed dat zich nu afspeelt rond Corona, schrijf ik beroepsmatig over de sierteelt in relatie tot de Coronacrisis. Veel interviews met telers hebben de revue gepasseerd de afgelopen weken. Wat een drama is dit voor de sierteeltsector. Het goudhaantje van de economie, de tuinbouw. In een normaal jaar zet de sierteelt 5,5 miljard euro om. Dat zijn flinke getallen. Sierteelt staat op nummer 3. Welke sectoren staan er op 1 en 2? 1. Machines en onderdelen 2. Metaalproducten.
En op nummer 3 dus de sierteelt. Een enorm belangrijke sector voor onze Nederlandse economie. Nu we afstevenen af op een recessie wordt het nog spannend. Hoeveel bedrijven kunnen deze klap doorstaan, en hebben er nog handel over een paar weken..

De veerkracht van de telers is iets dat mij elke keer weer opvalt. Vandaag interviewde ik een teler uit Huissen die is gestart met huisverkoop en online bestellingen levert samen met zijn transporteur. Er staan nog 1 miljoen potplanten op zijn bedrijf. En dat moet eigenlijk wel weg voor Pasen.. Hij vindt het fijn voor zijn psyche om iets positiefs te doen in deze crisistijd. Nou, ik vind het knap!

Hierbij het hele verhaal (Hortipoint).

Corona Corona

Je kunt op dit moment niet meer om het Coronavirus heen. Het beheerst de media. In Nederland, in Europa, in de hele wereld. Als je zoals ik beroepsmatig veel tijd op de sociale media doorbrengt, zie je soms veel voorbijkomen. Zo zag ik laatst een eng filmpje van een Chinees wiens longen vergroot werden door een koortsaanval. En een filmpje uit Den Haag, waar twee mannen in een wit pak liepen dat tot aan hun haar was dichtgesnoerd. Ze vervoerden een patient met een mondkapje op. Corona? Er stond geen duidelijke uitleg bij op Twitter.
Kortom, er is veel om te doen. Corona. Wat weten we er nou feitelijk van af? Dat het een virus is. En dat het heel erg besmettelijk is. Dat het binnen no time in Nederland was vanuit China en Italie. En dat de besmettingshaard ontstaan is in China, via vleermuizen die daar  gegeten worden. Dat weten we. En we weten dat er sinds vandaag ook een Corona-patient in de Hoeksche Waard is, die nu in het Ikazia ziekenhuis -in Rotterdam- ligt.

Nuchter?
Dat zijn de feiten. Ik merk dat angst overheerst. En dat ik er zelf ook wat angstiger door ben geworden. Minder onbezorgd de bus, metro en trein instap. Ik doe het heus nog wel. Maar ik denk veel meer na over waar en hoe ik besmet zou kunnen worden. Erg he? Zo nuchter ben ik dus niet. Dat is oer-Hollands, nuchter zijn over dit soort zaken.. Dat is in Italië wel anders. Daar schijnt de volksaard nogal hypochondrisch te zijn, en daarom zijn ze daar veel sneller in paniek dan hier. Al zijn daar ook veel meer Corona-gevallen dan in Nederland, op deze 3 maart 2020.

Toerisme op zijn gat
Een ding is zeker. Het  toerisme gaat hier onder lijden, en de vele bedrijven in ons land die linken met China hebben ook. Of het impact op de bierverkoop van Corona heeft, dat betwijfel ik. Die kan hier juist van profiteren lijkt mij. En het blijft lekker bier. De vraag is: wat doe ik met alle informatie die ik tot mij neem? Vandaar deze blog. Een manier om het te uiten. Baat het niet dan schaadt het niet :)

Ontbijt in de trein

Vanaf deze week zit ik vaak in de trein. Dat werpt mij terug in de tijd, want in mijn studententijd heb ik heel wat uurtjes in de trein gereisd. Met mijn studenten-ov. Afgelopen dinsdag had ik mezelf bij het raam geïnstalleerd. Capuccino erbij, heerlijk. Ik was in de veronderstelling dat ik nog wat zou kunnen werken onderweg. Plotseling kwam er een jonge man tegenover mij zitten. Nerveus plukkend aan zijn haar, en allerlei verzuchtingen bracht hij uit. Uit het niets vroeg hij in het Engels of ik wat te eten voor hem had. Ik vond het bijzonder, maar ik gaf hem toch een havermoutkoekje. Mag ik er nog een zei hij. Dus ik: you are not very shy. Een heel gesprek volgde tussen Rotterdam Centraal en Leiden.

Lyrisch over Rotterdam
De jonge man bleek uit Slowakije te komen. Hij studeerde in Rotterdam, en was lyrisch over deze hippe stad. Waar hij events organiseerde als DJ. En o ja, hij was soms ook model. In Slowakije was het allemaal drama qua studeren zei hij. Maar Nederland, dat was het echt helemaal.. Hij kon niet stoppen met praten en was behoorlijk zelfverzekerd. Ik leerde wat interessante woorden in het Slowaaks, en kwam erachter dat deze taal verwant is met het Russisch. Een heel gesprek. Na 35 minuten stopten we in Leiden. Ik bedacht mij dat het eigenlijk best leuk kan zijn, de trein. Ik heb jaren met de auto naar mijn werk gereisd. Wat heerlijk kan zijn met eigen muziek aan, en geen geluiden om je heen behalve de motor dan. De files kunnen mij nog steeds gestolen worden! Nu ik weer in de trein zit, gebeuren er meer spontane dingen, en dat is ook wel weer leuk. Maar, de volgende keer neem ik mij voor om mezelf te dwingen eens te werken in de trein. Komt vast goed! Met uitzicht op Hollandse luchten of polders.

Ik mis papa Martijn

Mijn jongste dochter is Carmen. Ze zit sinds een paar weken in groep 2. Een eigenwijs, pittig en lief kleutertje. Geen meeloper. Met een sterke eigen wil. Dat liet ze al blijken in de babytijd en dat is niet anders nu.
Sinds dit jaar begint ze vragen te stellen over haar papa. Ze was 10 maanden toen hij overleed, en nu beginnen er wat kwartjes te vallen bij Carmen.

Waarom..
Tijdens een bezoek aan de IKEA: Waarom is mijn papa eigenlijk dood?
Waarom is Bart er? Dat is toch niet mijn papa?
-Wat was er dan met het hartje van papa?

Lieve papa's
En dan moet je even slikken. In de IKEA staan de radars van mijn kleuter ineens aan. En ik ben haar antwoorden schuldig. Maar wat te zeggen. Dat is elke keer weer de vraag.
Carmen ziet door school elke dag lieve en leuke papa's die hun kleuters de klas in brengen of ophalen bij de BSO. En ze merkt natuurlijk dat haar papa er niet bij is. En daar geen deel van uitmaakt, haar wereld.

Verdriet van kinderen
Met een vriendin-weduwe heb ik het vaak over deze dingen. We vinden ons eigen verdriet een ding, maar het verdriet van onze kinderen is er ook. En dat krijg je er gratis bij, en dat blijft ook. Een handboek is er niet, dus je doet het met datgene wat je in je opvoedpakket hebt :)

Een trouwdag werd een rouwdag

22 mei 2008. Een zonnige lentedag in Den Haag. Martijn en ik trouwden. We hadden op onze trouwkaart gezet dat we samen op levensreis wilden gaan. Wat een vertrouwen in onze toekomst samen. En dat terwijl Martijn eind 2007 nog 10 weken in een ziekenhuis lag met een pittige bacterie..  Op levensreis. Dat is nogal wat. Maar goed, je moet wat te dromen hebben samen. Zo keken we daar blijkbaar tegenaan. Jong en onbezonnen.

De trouwring draag ik nog
Maar nu het volgende. Een trouwdag komt elk jaar terug. En het is elk jaar weer lastig merk ik, maar ook andere weduwes, wat je met die dag doet. Want, er is niemand meer die het met je viert. Er is niemand die je feliciteert met deze ooit mooie dag. En ineens is een trouwdag een rouwdag geworden..Ik vond dat vrij confronterend en soms nog. En ja, ik heb een nieuwe relatie en dat is super, maar dat neemt nog niet alles weg. De vraag is: wat moet je met een trouwdag als je man er niet meer is?
Een dilemma. Ik kwam laatst een jonge weduwe tegen die haar trouwdag nog steeds vierde en het voelde alsof ze nog getrouwd is. Dat gevoel herken ik niet.. vanaf dat Martijn overleed voel ik het alsof hij mijn man niet meer is. Ik draag wel zijn trouwring, maar vieren dat we nog getrouwd zijn.. nee, dat gevoel heb ik niet.

Vieren of rouwen
Hoe zorg je dat een ooit mooi gevoel de overhand heeft op een trouwdag? En hoe ga je om met eventuele moeilijke gevoelens, zoals pijn, teleurstelling of angst?
Vieren of rouwen. Er is soms weinig keuze. Of is rouwen iets waarbij vieren hoort? Dit geldt ook voor de verjaardag van je overleden partner. Wat moet je daarmee? Ik vind het elk jaar rond 8 augustus weer een dilemma. Elk jaar kies ik iets dat bij mij en mijn meiden past. Een keer zijn we met de familie van Martijn naar Utrecht gegaan waar zijn herinneringen liggen. Die dag zou hij anders 40 zijn geworden. Dit jaar zou hij 42 zijn geworden.

Onder handen genomen door een Thaise

Een paar dagen geleden ging ik door mijn rug. Een oude kwaal speelde ineens weer op. Het maakt je bewust hoe kwetsbaar je lichaam is. Een tip van mijn buurvrouw was om een massage te nemen bij een Thai. Hier in Oud-Beijerland, ja het kan echt :)
Schoorvoetend belde ik "Devi" op, met veel pijn in mijn rug. Ze kon mij er nog net tussen proppen en daar zat ik dan. Een kleine vrouw met een krachtige uitstraling gaf mij de hand.
Ik koos voor de oliemassage. Dat leek mij het veiligste want hier kwamen minder handelingen aan te pas die bij de Thaise massage wel gebeuren.

                                          Foto: www.baimintspa.nl


Gewicht op mijn benen
De masseuse vond mijn lichaam zo verkrampt dat ik het met alleen een oliemassage niet redde zei ze. Op een gegeven moment trok de Thaise mijn armen naar achter terwijl ik op mijn buik lag. En later voelde ik haar gewicht op mijn benen hangen. Het was bizar, het is niet uit te leggen wat het met je doet. Ik kan niet zeggen dat ik het per se comfortabel vond maar ik merkte wel dat het veel deed met mijn verkrampte spieren. Het wordt ook wel yoga for lazy people genoemd een Thaise massage. Nou dat heb ik gemerkt! Ik doe al aan yoga maar dit was een yoga 2.0. Volgens Devi staan mijn energiebanen nu weer open. Ik geloof hier wel in, en ik merk dat het ook echt zo werkt. Het bloed kan weer lekker stromen en er is ruimte in je lichaam en geest voor nieuwe energie. En die kan ik wel goed gebruiken!
Mijn vriend zei direct: oh dat is mooi, dan kan je natuurlijk bij haar terugkomen -kassa:)-. Nou daar zit vast wat in. Commercie en spiritualiteit gaan vaak hand in hand.

Voor meer informatie over Thaise massage:
https://www.thailandblog.nl/thaise-massage/thaise-massage/

Hoeksche Waard: onontdekte parel in de Randstad

De Hoeksche Waard is een onontdekte parel. Daar kom ik echt achter sinds ik hier woon want; hoeveel mensen komen hier op bezoek die dit gebied niet kennen. Het wordt ook wel het best bewaarde gebied van de Randstad genoemd. Als je hier de Heinenoordtunnel doorrijdt waan je je in een agrarisch gebied met akkerbouw en fruitteelt. Even weg uit de Randstad zo voelt het. Maar officieel is het nog steeds Randstad. Interessant!

Eerst een stukje geschiedenis.. Oud-Beijerland is in 1559 door graaf Lamoraal van Egmont gesticht als Beierland, vernoemd naar zijn vrouw Sabina van Beijeren. Egmont verwierf na de dood van zijn broer Karel in 1541 de rechten van het gebied, en liet het in 1557 bedijken. Lamoraal van Egmont heeft niet lang van zijn bezit kunnen genieten. In 1568 werd hij op bevel van koning Philips de Tweede op de Markt in Brussel onthoofd, samen met de graaf van Horne. De executie leidde tot groot protest en wordt wel beschouwd als het definitieve begin van de gewapende Nederlandse Opstand. Dit is de start van de strijd van de Nederlandse gewesten tegen de Spaanse landheer Philips de Tweede.

Belangrijke handelsplaats Oud-Beijerland werd al snel een van de belangrijkste handelsplaatsen van de Hoeksche Waard. Het dorp leefde van handel, landbouw en visserij. De rijkdom die dit bracht is nog terug te vinden in de statige herenhuizen langs de Vliet en aan de Havendam. In de haven was het vaak een drukte van belang. De suikerfabriek, een sigarenfabriek, een cementfabriek, een paling- en zalmrokerij zorgden vanaf de negentiende eeuw voor veel activiteit in het centrum.

Flink gegroeid In de afgelopen tachtig jaar is het dorp flink gegroeid, van een kleine 7.000 inwoners in de jaren veertig naar ruim 24.000 inwoners anno 2017. De nieuwbouwwijken, zonder hoogbouw (!), zijn ruim van opzet. Er is veel groen en de speelgelegenheden voor kinderen hebben veel aandacht gekregen.

Vertrouwd
Leuk om even in de geschiedenis van mijn nieuwe woonplaats te duiken. Mijn ouders waren hier laatst een nachtje logeren en zeiden dat het lijkt alsof ik hier al veel langer woon. Dat is het grootste compliment. Ik voel het zelf ook zo.