Hoeksche Waard: onontdekte parel in de Randstad

De Hoeksche Waard is een onontdekte parel. Daar kom ik echt achter sinds ik hier woon want; hoeveel mensen komen hier op bezoek die dit gebied niet kennen. Het wordt ook wel het best bewaarde gebied van de Randstad genoemd. Als je hier de Heinenoordtunnel doorrijdt waan je je in een agrarisch gebied met akkerbouw en fruitteelt. Even weg uit de Randstad zo voelt het. Maar officieel is het nog steeds Randstad. Interessant!

Eerst een stukje geschiedenis.. Oud-Beijerland is in 1559 door graaf Lamoraal van Egmont gesticht als Beierland, vernoemd naar zijn vrouw Sabina van Beijeren. Egmont verwierf na de dood van zijn broer Karel in 1541 de rechten van het gebied, en liet het in 1557 bedijken. Lamoraal van Egmont heeft niet lang van zijn bezit kunnen genieten. In 1568 werd hij op bevel van koning Philips de Tweede op de Markt in Brussel onthoofd, samen met de graaf van Horne. De executie leidde tot groot protest en wordt wel beschouwd als het definitieve begin van de gewapende Nederlandse Opstand. Dit is de start van de strijd van de Nederlandse gewesten tegen de Spaanse landheer Philips de Tweede.

Belangrijke handelsplaats Oud-Beijerland werd al snel een van de belangrijkste handelsplaatsen van de Hoeksche Waard. Het dorp leefde van handel, landbouw en visserij. De rijkdom die dit bracht is nog terug te vinden in de statige herenhuizen langs de Vliet en aan de Havendam. In de haven was het vaak een drukte van belang. De suikerfabriek, een sigarenfabriek, een cementfabriek, een paling- en zalmrokerij zorgden vanaf de negentiende eeuw voor veel activiteit in het centrum.

Flink gegroeid In de afgelopen tachtig jaar is het dorp flink gegroeid, van een kleine 7.000 inwoners in de jaren veertig naar ruim 24.000 inwoners anno 2017. De nieuwbouwwijken, zonder hoogbouw (!), zijn ruim van opzet. Er is veel groen en de speelgelegenheden voor kinderen hebben veel aandacht gekregen.

Vertrouwd
Leuk om even in de geschiedenis van mijn nieuwe woonplaats te duiken. Mijn ouders waren hier laatst een nachtje logeren en zeiden dat het lijkt alsof ik hier al veel langer woon. Dat is het grootste compliment. Ik voel het zelf ook zo.

Artikel in Vriendin: "Rianne werd plotseling weduwe maar vond een nieuwe liefde"

Eind 2018 stond er een artikel in Vriendin over mijn nieuwe liefde Bart. Na de liefde voor mijn man Martijn die begin 2015 overleed. Op deze Valentijnsdag deel ik dit  verhaal op mijn weblog:
https://www.vriendin.nl/persoonlijke-verhalen/rianne-werd-plotseling-weduwe/

Een mijlpaal zonder je papa

De feestmaand december is weer gestart. Overal lichtjes en je kan niet om de kerstversiering heen.
Vorige week zong mijn dochter Sanne nog de sterren van de hemel op een kerstmarkt. Prachtig, wat was ik trots.

Gemis
Ook ben ik heel blij dat ze haar zwemdiploma haalde! Dat was een mijlpaal. Een mijlpaal zonder haar papa. Ik zwom mee aan het einde als enige mama. Er waren allerlei blije papa's die ook in het water sprongen. Ik was zo blij voor Sanne en had de neiging om tegen Martijn te zeggen: kijk nou eens wat onze grote meid al kan. Dat schrijnende gevoel. Van wat niet meer is. En tegelijk heb ik nieuwe mensen om me heen zoals Bart, en zijn dochter, en de opa en oma van Sanne uit Ede waren zelfs gekomen. Ben ik ondankbaar dat ik dit voel? Nee dat is het niet.. ik voel een gemis. En dat mag er ook zijn. Ik mag dat toelaten. Dat weet ik nu en dat voel ik ook zo. Sanne miste haar papa ook!

Hartje ziek
Carmen is ook al een stuk verder in haar ontwikkeling nu ze 4,5 is. De afgelopen maand stelde ze vaak de vraag: waarom is papa Tijn dood? Die vraag kwam even binnen. Ze is nu natuurlijk oud genoeg om meer te beseffen. Ik gaf het antwoord: Omdat zijn hartje ziek was. Carmen lijkt het te snappen. Ze noemt Bart afwisselend papa en 'gewoon Bart'. Ze kent hem al langer dan ze haar eigen papa kende. Gelukkig is hier nu af en toe een man in huis, dat vinden we alledrie erg gezellig. Het kleurt ons leven weer anders.

De mijlpalen zonder Martijn. Ze zijn er en we moeten er mee dealen. We doen het en we voelen wat we voelen.

Het kind in mij zingt

Afgelopen week zat ik vijf dagen in Andalusië om beter te leren zingen. Met een groep vrouwen gingen we naar Spanje om les van zangcoaches Esther Hart, Talitha Nawijn en Ralph van Manen te krijgen. Ik werd er erg vrolijk van. Wat ik merk is dat er veel warme en goede herinneringen aan muziek en mijn jeugd naar boven kwamen tijdens de week.

Het begon in de brugklas
Dat ik altijd muziek heb geluisterd staat buiten kijf. Het begon allemaal in de brugklas. Mijn toenmalige vriendje Bas Nijhof uitte zijn liefde voor mij met een cassettebandje vol hits. Er stonden 2 nummers van Toto op, dat herinner ik mij nog. Een ervan was 'Stop Loving you'. Als ik thuis was, zette ik mijn cassettedek aan op mijn kleine kamertje en draaide ik de nummers van 'Bas'.
Inmiddels zijn we 28 jaar verder maar Toto blijft altijd een warm kamertje in mijn hart houden.

Whitney
In klas 3 werd 'The Bodyguard' een populaire film. Ik weet nog goed dat de film gedraaid werd op een videoscherm op onze Havo. De songs maakten diepe indruk. Whitney Houston deed haar intrede in mijn leven. 'I wanna run to you' en 'Jesus loves me' bleven in mijn tienerhart hangen. Ik zong het na en probeerde Whitney te imiteren.

Michael popheld
In dezelfde periode maak ik kennis met Michael Jackson. 'Smooth Criminal' en het prachtige 'Man in the mirror.' Ik was zwaar onder de indruk van zijn muziek. En nog steeds luister ik het graag of bedenk ik weer een dansje op deze popheld. Heerlijk!

Muziek van mijn jeugd
Beatles werden bij ons thuis altijd veel gedraaid door mijn vader die er ook warme herinneringen aan koestert. Dat is dus echt de muziek van mijn jeugd. 'The long and winding road' is wat mij betreft echt een nummer van wereldklasse. Maar ook 'Paperback writer' blijft een heerlijk nummer. Beatles zullen voor mij altijd gekoppeld zijn aan mijn vader Leo.

Het kind in mij
Ik geniet nog na van mijn muzikale reis naar Spanje. Het heeft mij weer heel dichtbij mijn 'oude passie' muziek gebracht. En ik merkte dat ik het geweldig vind om dagelijks te zingen. Muziek is en was altijd al belangrijk voor mij. Ook in tijden dat het minder met mij ging, ben ik altijd muziek blijven draaien. Hoe verdrietig ik ook was, ik zocht het wel op. Op de begrafenis van Martijn draaide ik bewust twee nummers waar hij van hield (As/Stevie Wonder en Zing, vecht, huil, lach en bewonder/Ramses Shaffy) Muziek hoort bij me en haalt het kind in mij sterk naar boven. Ik kwam vandaag tot het inzicht dat ik dat kind vaker toe mag laten en verwelkomen.

We gaan het aan

Ik zat vandaag bij mijn psycholoog in Rotterdam. Een jongeman die mij veel goede zaken leert. We praten over hoe de afgelopen zes jaar van mijn leven er heeft uitgezien. Een tijd van veel hollen, stress en natuurlijk het onontbeerlijke van de dood. Dit heeft mij tot de Rianne gemaakt die hier nu zit. De Rianne die ondanks het verlies van haar partner en haar kindje het leven aandurft en door is gegaan.

Voor het leven kiezen
Het leven aangaan. Een groot iets. Dat doe je niet 'zomaar'. Je weet niet wat het je gaat brengen. Dat is bijna een soort levenskunst. Ik verbaas mij er vandaag over dat ik blijkbaar nog voor het leven kan kiezen. Ik weet hoe moeilijk het is om te vallen en weer op te staan na een groot verlies. Ik weet als geen ander dat het leven je te pakken kan nemen op een manier waar je zelf niet voor kiest. En toch ga ik het leven aan, met vallen en opstaan. Ik heb zelfs een nieuwe liefde gevonden. En ik woon in een nieuw huis zodat ik een nieuwe start mag en kan maken.


Mindfulness in de hoogste zin
De kunst van het leven aangaan. Elke dag weer. Zonder heel ver vooruit te kijken.
Mindfulness in de hoogste zin van het woord. Genieten van wat komt, maar ook trots zijn op wat je hebt bereikt.

Ik woon op een eiland

Spui/ Oud-Beijerland

Ik woon inmiddels 4 weken op een eiland. Dat is best een lekker gevoel. Een eiland dat toch nog bij de Randstad hoort. En ik woon in een dorp; Oud-Beijerland. In een heerlijk ruim huis met een tuin. Ik noem het ook wel een 'grote mensenhuis'. Het voelt soms nog onwerkelijk dat dit echt van mij is. En dat ik hier zo mooi mag wonen met mijn meiden. Op een steenworp afstand van mijn vriend. Het is heerlijk. Het is soms gek, want verhuizen brengt altijd iets onwerkelijks met zich mee. En het is afkicken na bijna 15 jaar in de Haagse regio. Het voelt als afkicken van veel drukte en rumoer. En afscheid van een dierbare plek dat hoort er ook bij.

Mooie dag
Vandaag waren we weer eens in Rijswijk/Den Haag. We reden door onze straat en zagen ons huis. We liepen naar de tram op weg naar Den Haag en bezochten het graf. Dat was mooi. Mijn meiden vonden het 'leuk' maar raakten er niet van in de war. Ik vond het een mooie dag om terug te kijken op 'wat was' en blij thuis te komen in ons nieuwe huis.

Slikken, doorgaan en vooruit kijken

De afgelopen weken is er veel papier door mijn handen gegaan. Een verhuizing brengt je onherrroepelijk terug bij je verleden. Soms is dat fijn als je met een glimlach terugdenkt aan wat 'was'.
In mijn opruimbuien kom ik ook veel papier en spullen van Martijn tegen. Het zijn niet altijd de fijnste momenten. Het brengt mij soms terug in mijn rouwproces. Ik zie afwijzingen op sollitatiebrieven. Uit de tijd dat nog alles op schrift werd gezet. Ik zie studiematerialen van de Universiteit Utrecht. Ik zie Martijns handschrift. Het brengt mij weer terug in de tijd. Het is slikken, doorgaan en vooruit kijken. Want ik ga uiteindelijk toch echt een nieuwe stap maken.

Het juiste moment
Is dit het juiste moment om te verhuizen? heb ik al veel gehoord uit de mond van bezorgde mensen om mij heen. Als iemand mij kan vertellen wat dan wel het juiste moment is?

We gaan het aan
Ik durf nu pas vooruit te kijken. Dat heeft 3 jaar geduurd en dat blijft moeilijk. Want vooruit kijken heeft ook met hoop en vertrouwen te maken. En dat gaan we nu aan. Net als de verhuizing.

De dag van geluk

Ik lees ergens dat het vandaag de dag van geluk is. Dat is mooi want zo heb ik inspiratie voor deze nieuwe blog op 20 maart.

Geluk. Wat is dat voor jou? Het is natuurlijk erg persoonlijk hoe je dat ervaart. Ik zit momenteel in een fase dat ik veel pijn heb op mijn borstbeen en ook met een 'fijne tennisarm' zit. Dat neemt vaak de glans van de dag een beetje weg. Doordat je pijn ervaart kan je minder genieten. Nou doe ik wel heel erg 'mijn best' om te ontspannen. Gij zult ontspannen. Het is bijna een gebod. Ik zwem elke week nu. Dat werkt best ontspannend. Beetje baantjes trekken. Het is meer inspanning dan je denkt. Fanatiek als ik ben moet er dan ook wel ingespannen worden. Maar het is fijn als ik uit het bad kom en daarna voel ik mij even gelukkig en voldaan. Dat heb ik toch maar even gefikst. Een koffie drinken in een koffietentje in de buurt. Capuccino of Latte Macchiato, daar word ik ook best gelukkig van. Het zijn de kleine geluksmomentjes die het hem doen.

Toekomst
Als je ervaring hebt met rouw weet je dat je geluk behoorlijk overschaduwd kan worden door dat wat je hebt meegemaakt. Het kleurt je leven minder zonnig dan je had gewild of je had voorgesteld. Ik hoop dat mijn toekomst er een wordt waarin ik -en mijn meiden- meer geluksmomenten mogen ervaren.

Sanne: "Ik heb nog wel een wens"

Eind december zat ik samen met mijn toen nog zesjarige dochter Sanne bij een wedstrijd van ADO Den Haag. Het was koud. We genoten beide, er werden maar liefst vier doelpunten gescoord door ADO. O o Den Haag, klonk het na elk doelpunt. Wat een feest. Al die groen gele vlaggen en een ooievaar als mascotte op het veld. Prachtig.

Aan het einde van de wedstrijd loopt het tegen tienen. Sanne zit nog vol energie. "Mam, ik vond het een topavond. Ik heb nog wel een wens", klonk het uit haar mond. Het zal vast over voetbal gaan dacht ik. "Wat wens je dan Sanne?" zei ik tegen haar. Sanne: "Ik wens dat papa weer terugkomt bij ons."

Terug op aarde
Tsja, en daar sta je dan als moeder. Even weer aan de grond genageld en terug op aarde. Want ja, ik kan haar vader niet terugtoveren. En het mooie verhaaltje over de hemel, dat heb ik al zo vaak afgedraaid. "Ja Sanne, dat hoop ik ook. Het kan nog wel even duren voor je hem weer terugziet."

Rouw is rouw
We rijden weer naar huis in een lange rij met auto's vol supporters. Gelukkig gaat het gesprek weer over voetbal en over hoe leuk deze avond was. In mijn hart ben ik nog wel even bezig met ons gesprek. Het blijft een lastig onderwerp. En het wordt er niet makkelijker op. Rouw is rouw. En dat blijft het.

Innerlijke kracht

Sinds de dood van Martijn heb ik veel nagedacht over het thema innerlijke kracht. Het kwam regelmatig voor in gesprekken met goede vrienden. "Wat ben jij toch sterk Rian. Dat je alleen doorgaat en niet omvalt. Knap hoor".

Postbode
Lange tijd dacht ik dat dit 'normaal' is. Om door te gaan. Om de knop om te zetten en verder te lopen alsof er niets gebeurt is. Het is iets dat ik met mijn opvoeding heb meegekregen. Doorzetten Rianne. Laat je niet kisten. Ik herinner mij nog dat ik ooit een baan als postbode had in het jaar nadat ik afstudeerde (2003). Het lukte mij niet om een baan als afgestudeerd journalist te vinden. Dat was best een teleurstelling. 14 maanden solliciteerde ik.. het moest en zou mij lukken. Ik woonde tijdelijk bij mijn ouders in Meppel en had mijn kamertje in Ede opgezegd. En na 14 maanden is het mij inderdaad gelukt om een baan als redacteur te vinden. Innerlijke kracht. Het was er toen al..
Dingen zijn mij niet aan komen waaien. Dat heb ik eerder ervaren. Ook nadat Martijn mij ontviel, kwam dit thema voorbij. Ik ben er vrij somber van geweest. Gelukkig niet zo erg dat ik er depressief van werd. Maar het houdt me nog regelmatig bezig. Waarom kan niets 'normaal' gaan lijkt het? En moet ik voor veel dingen vechten?

Niet altijd sterk
Dan kom ik toch weer terug op mijn innerlijke kracht. Je kan meer aan dan je denkt. Gelukkig hoef ik niet altijd meer sterk te zijn van mezelf. Ik vind dit heel belangrijk om aan mijn dochters mee te geven. Denk niet te klein over jezelf!

Rouw op je dak

Met rouw kun je omgaan
Met rouw kun je dealen
Rouw kun je een plekje geven
Maar rouw of de dood van je man kun je niet 'verwerken'.
Het is tenslotte geen afval waar je over praat

Rouw valt je ontzettend hard en rauw op je dak
Als je man dood neervalt door een hartstilstand
kun je niets dan toekijken
het uitschreeuwen
en 112 bellen.
Je voelt je volslagen machteloos
en kijkt toe terwijl zijn geest al weg is
Geen afscheid
Dat blijft hard

Liever was ik het niet
Liever was ik soms iemand anders
Geen jonge weduwe
Ben ik het echt?
Heb ik dit meegemaakt?
Hoe vaak dat niet door mijn hoofd is gegaan

Helaas, ik ben het wel, Rianne,
Ik mag dit een plek geven
Het leven heeft mij niet gespaard
Dat voelt raar, maar zo is het
Ik word volgend jaar 40. Het lijkt soms wel of ik al 60 word
De dingen die ik meegemaakt heb
Die maken veel mensen nog niet eens mee op hun 60e

Maar, "je moet door Rianne"
"Wees blij dat je twee kinderen hebt gekregen. Die helpen je er bovenop"
Het leven gaat door..

"Mijn man deed niet zoveel"

Aanvullend op het verhaal dat ik net typte, komt er ineens een gesprek naar voren met iemand die mij hier thuis opzocht enkele maanden na Martijns dood. Zij kende hem nog uit de kerk.
Ik vertelde haar dat ik het zo zwaar vond om alleen moeder te zijn. Vooral in de nachten maar ook als ik uit mijn werk kom en ik dan in de zesde versnelling moet.
Ik herinner mij dat ze zei: "Ja, dat had ik ook altijd toen ik thuismoeder was. Mijn man werkte hard, en die deed niet zoveel in de opvoeding."
Ik weet nog wel wat het met mij deed om dit te horen. Ik stond perplex. Hoe kun je je situatie met een man en jij als thuismoeder nu met mij vergelijken? Ik snapte er helemaal niets van.
Wat leerde ik hiervan? Mensen zijn vaak erg ontactisch en niet erg inlevend. En dan maakt het niet uit of je in God gelooft. Dat heb ik er van geleerd. Blijkbaar dacht ik dat dat uitmaakte. Maar nee, dat maakt geen enkel verschil.

Weduwe zijn: "Je bent niet alleen"

De afgelopen week sliep ik meerdere nachten niet goed. Dat doet iets met je. Mijn dochter Carmen wordt dan huilend wakker met een nachtmerrie. En wat doe ik? Ik leg haar naast mij neer.
Zou het anders zijn als er een vader bij was. Dat denk ik wel. Dan zou hij zich er ook mee kunnen bemoeien. Dat is nu niet zo, ik knap dit zelf op.
Dat laatste, dat geeft mij al een tijd een rotgevoel. De opvoeding alleen rooien. Het is het grootste kruis sinds ik weduwe ben. Er alleen voor staan. Zo voelt het ook.
Het is fijn dat ik Bart heb, mijn vriend. Ik kan hem vertellen hoe moeilijk ik het vind. Maar ik blijf de opvoeder en de moeder van de meiden. Niemand anders.
Dat te accepteren, dat is het proces waar ik midden in zit.

"Je bent niet alleen"
"Je hebt toch een vriend?"
"Ik word ook vaak wakker 's nachts van mijn kinderen" Ja, maar jij hebt nog een man (denk ik dan)
"Jij hebt toch een weduwenpensioen?"

Veelgehoorde opmerkingen. Veelal goed bedoeld. Maar juist die opmerkingen komen soms zo pijnlijk over.

Ik ga vaker van mij af schrijven..! Het lucht weer wat op.

Valencia

Deze zomer ging ik met Sanne twee dagen naar het Spaanse Valencia. Wat een prachtige ervaring was dat.
Op vrijdagavond vielen we met de neus in de boter. Er waren net Valenciaanse feesten. Vuurwerk om 23 uur 's avonds. Sanne en ik hadden net eten besteld rond dat tijdstip. Maar er kwamen ineens zoveel mensen verkleed door de straten. We liepen even weg van ons tafeltje en we genoten van het schouwspel. Dat kon gewoon in Valencia. Het is geen te drukke stad.

Niet zo toeristisch als Barcelona zei ik nog de dagen erna.
3 weken later rijdt er een gek door de drukste straat van Barcelona en doodt een flink aantal toeristen. De stad wordt getroffen in het hart van de toeristenindustrie.
Spanje pakt het rustig op. Ook dat is de kracht van Spanje. Het hoofd koel houden. No tinc por. We hebben geen angst.  Een prachtige leus. Om dat in de praktijk te brengen is moed nodig.

Op zaterdagochtend gingen Sanne en ik naar een grote markthal waar alleen maar Spanjaarden rondlopen en vooral veel praten. Het was geweldig. De taal en het gemoedelijke, echt genieten. Mijn hart voelt echt wel voor een deeltje Spaans. Ik voel mij er thuis. Beweeg mij er gemakkelijk. Het was fijn weer in Spanje te zijn na 5 jaar. De laatste keer was met Martijn en Sanne, maart 2012. In Barcelona.

Mam, mag ik de zeezoutboter

"Mam, mag ik de zeezoutboter?'. "Sanne, kun je dit ook al lezen?" Ja dus!
Het is 7 juni en we zitten te eten samen. De zon schijnt door de ramen op deze stormachtige junidag. Sanne heeft onlangs opgetreden in een musical en had hier echt een duidelijke leidersrol. Het is duidelijk, onze zesjarige dochter ontwikkelt zich razendsnel. Na de zomer gaat ze al naar groep 3.
Ze is zeker 10 cm gegroeid dit jaar ook nog.
Een trotse moeder spreekt.

Het blijft schrijnend dat de vader van Sanne dit allemaal niet meemaakt. O ja, hij zal vast meekijken uit de hemel. Maar wat hebben we daar aan? Dat besef komt steeds vaker bij mij op. Hij mist gewoon alles hier van de meiden. Carmen die net 3 jaar is geworden.
Even geen verzachtende woorden van mijn kant. Dat zou betekenen dat ik mezelf op kan peppen of een knuffel kan geven:) Ik ben toch blij dat ik mijn gevoel voor -zwarte- humor nooit ben verloren. Dat kan blijkbaar!

Sanne, ga zo door en Carmen ook. Mama is ongelofelijk trots op jullie dames.

Hoe klinkt papa's stem?

Mama, weet jij nog hoe papa's stem klonk? vraagt Sanne bij het ontbijt. Ik val even stil.
Lang moet ik hier over nadenken. Weet ik nog hoe Martijns stem klinkt. Ik kan niet gelijk meer ja zeggen. Helaas.

Herinneren
Gek wat de tijd doet. We hebben nog een paar filmpjes met Martijns stem. Veel zijn het er niet.
Hoe kan het dat ik zijn stem niet meer herinner. Of vager herinner. Of is dit normaal?
Ik, die best gefocust ben op stemmen. En het belangrijk vind hoe iemand praat. Of articuleert. En daar erg op let. Ik had eigenlijk logopedist moeten worden..

Herinneringen zijn net als de wind. Ze komen en ze gaan. En blijkbaar ook de stem van je overleden partner. Natuurlijk is er meer dan een stem. Maar toch.

Run run

Vaak denk ik nog terug aan de tijd dat ik op atletiek zat. Bij de Sprinter in Meppel. Tussen mijn 12e en 17e liep ik hard. Een mooie tijd was dat. Ik was fanatiek. En ik heb zelfs nog eens een prijs gewonnen op de 60 meter.
Ja, daar ben ik best wel trots op.

En wat heb ik met sprinten?
Wikipedia legt het woord zo uit: "Een sprint is in de atletiek een hardloopwedstrijd over relatief korte afstand. Deze afstand ligt vaak tussen de 60 en 400 meter. Een sprint wordt over het algemeen geclassificeerd als een hardloopwedstrijd waarbij een atleet zijn energie niet gelijkmatig hoeft te verdelen over het parcours, maar gedurende het hele stuk op volle snelheid kan rennen."

Sprinten was altijd een uitlaatklep voor mij. Hard wegrennen. Van alles en van iedereen.

Het doel voor ogen
De laatste jaren sprint ik ook. Maar niet altijd vrijwillig. Na de dood van Martijn ben ik hard weggesprint. Weg van alles en iedereen. Dat wilde ik. Dat zat in mijn hoofd.
Wegwezen.
Doorgaan.
Het doel voor ogen.
Er zijn voor mijn meiden.
Hard werken en niet omvallen.
Dat was het hoogste doel. En dat is gelukt.


Geen bokaal
Een paar weken geleden knapte er iets in mij. Ik voelde me leeg en erg moe.
Wat heb ik hard gerend de afgelopen 2 jaar. Zonder er ook maar iets voor te verdienen. Geen prijs. Geen bokaal.

Waar doe ik dat allemaal voor?
Er zit blijkbaar een ongelofelijke drive in mij. Wilskracht.
En daar ben ik trots op. Dat mag ik best hardop zeggen!

Nu is het de kunst om door te gaan zonder al te veel te sprinten. Iets langzamer joggen mag ook. Het hoeft niet altijd een 60 meter te zijn Rianne. Zonder spikes red je het ook wel.

De laatste foto

Het is 7 en 8 maart 2015. Martijn, Rianne, Sanne en Carmen gaan een nachtje weg. De eerste keer sinds we onze Carmen van 10 maanden hebben. Op naar het zonnige zuiden; naar een mooi bed and breakfast in het groen.

Onderweg merken we dat het steeds mooier weer wordt; het is het begin van de lente. Martijn geniet zichtbaar van het rijden in onze nieuwe auto. Aangekomen in Brabant maken we een mooie wandeling met ons gezinnetje. Carmen in de maxicosi. Wat is ze nog klein en rustig. Sanne zit net 2 maanden op school en is daar vol van.
De koffers worden uitgepakt, en we inspecteren ons bed and breakfast. We lunchen samen, en na de lunch voel jij je ineens erg moe. Ik ga samen met Sanne het dorpje Goirle in. De zon schijnt, veel mensen zitten op terrassen te genieten van de lente.

Rust
Die middag gaan we naar de Loonse en Drunense duinen. Ik kwam hier voor het eerst. Een prachtig natuurgebied met een soort van duinen alsof je bij de zee bent. We renden en dolden. We keken elkaar intens aan. Wat waren we gelukkig met elkaar. Met ons nieuwe gezinnetje, met Carmen. We spraken over onze nieuwe toekomst. Nu ik weer een nieuwe baan had. En jij de huisman zou blijven. Jij was hier voor het eerst in al die jaren rustig onder. Altijd was er onrust bij jou. Maar juist die week trad er berusting bij je op.

In de auto bij Beekse Bergen

Afrikaanse setting
De dag erna lopen we samen door Safaripark Beekse Bergen. Het zonnetje schijnt; het is wel 18 graden. Het is een mooie dag. Jij geniet enorm van alle dieren om je heen en de Afrikaanse setting van het park. Ik maak een foto van jou terwijl je naar de roze flamingo's kijkt. Je ziet er stralend uit. En je geniet van onze meiden. De moeheid die je de dag ervoor ervoer, die is er nog wel, maar minder. Je kan even alles loslaten.

De laatste foto
Het is de laatste foto die ik van jou genomen heb. 8 maart 2015. Een lentedag. Jij bent 37 jaar oud. Het is ons laatste weekend samen. Het leven neemt een andere wending. Woensdag 11 maart is de laatste dag voor jou hier op aarde. Martijn, je wordt gemist. De dappere.

Onze gelukkige jaren samen in Rijswijk

In maart 2009 verhuisden Martijn en ik vanuit ons kleine appartementje in het Haagse zeeheldenkwartier naar ons eerste koophuis in Rijswijk. Een hele stap vonden wij destijds. En dat was het ook. Nog niet eerder hadden we zo'n groot huis voor onszelf.
We gingen vol enthousiasme aan onze toekomst samen bouwen. Het huis werd ingericht, we verhuisden en verfden nog wat, en dat was het dan!
Rijswijk kenden we eigenlijk niet echt. We waren er vaak doorheen gefietst op weg naar Delft. Maar we vonden het gelijk een knusse plaats. Met een klein centrum waar op zaterdag nog een heuse markt wordt gehouden. Dat sprak ons wel aan, het dorpse.

Stadse fratsen
Toen we er langer woonden bleek dat er ook wel stadse fratsen zijn hier.. Na 4 maanden kregen we ineens Poolse buren. Het huis werd afwisselend verhuurd aan diverse jonge Polen (m/v). Heel bizar. En wij waren speciaal uit Den Haag verhuisd omdat Rijswijk zo dorps was. No way! )  Na een paar maanden waren ze vertrokken en kon het 'burgerlijke leven' beginnen hier.

Vol vertrouwen
In het voorjaar van 2010 werd ik zwanger van Sanne. Wat waren we blij, wat wilden we dat graag. Een gezinnetje. Vol vertrouwen gingen we de toekomst tegemoet. Ook al had Martijn steeds wisselende banen die nooit 'vast' waren. Dat is wel de rode draad in onze jaren samen geweest helaas.
Met Sannes komst was het geluk compleet. Een knap meisje met zwarte haren. We gingen helemaal in het ouderschap op. Martijn in een glansrol -zoals Menno het op zijn begrafenis mooi verwoordde- als vader. Dat wilde hij al jaren. Hij was eerder met de wens om kinderen te krijgen dan ik. Ik ben daar nooit zo 'vroeg' mee geweest.. en twijfelde lang of het moederschap iets voor mij was.
Ik zeg wel eens. De gelukkigste jaren hadden Martijn en ik tussen 2009 en medio 2012. En dat klopt. In deze jaren was er nog relatief weinig verdriet. We mochten even een gezinnetje zijn zonder gedoe. Deze jaren zijn natuurlijk veel te kort geweest. Maar we hebben ze wel beleefd samen.

Dubbel hoor! En dat blijft het altijd.

Meppel en mijn roots

In Meppel groeide ik op als kind. Mijn wieg stond op de Drentse zandgrond.
Met ouders die zelf niet in Drenthe zijn geboren. Best bijzonder eigenlijk.
Mijn vader vond werk in Meppel op een school. En in die tijd wilde je daar best een eind voor verhuizen.
Ik groeide op in een gewone woonwijk met speeltuintjes en maisvelden, waar we toen nog in konden spelen. Later veranderde dit omdat de hele wijk uiteindelijk volgebouwd werd. Ik speelde met de buurtkinderen en logeerde bij mijn nicht in Krimpen aan den Yssel. De Randstad, het intrigeerde mij als kind al. Een andere wereld.

Toen ik tiener was, vond ik Meppel niet zo heel erg leuk. Ik had niet enorm veel vrienden en miste soulmates om mijn hart mee te delen. Die kreeg ik later gelukkig wel, maar pas vanaf mijn 18-e maakte ik vrienden voor het leven. Ik verhuisde naar Ede waar ik journalistiek studeerde. Daar ging de wereld voor mij open; mensen uit het hele land kwamen er studeren en daar kon ik mijn nieuwsgierigheid goed kwijt.


Hoe Drents ben ik? Dat is de grote vraag.
Ik ben misschien best wel nuchter soms. Maar of dat nou heel Drents is? Wie het weet mag het zeggen. Een ding is zeker. Ik ben best trots op Meppel. En ik vind de Meppeler toren nog steeds een mooi gebouw.