Rotterdam heeft het

Een dagje Rotterdam. Door Martijn leerde ik deze prachtige stad kennen. We bezochten de Wereldhavendagen in 2006. En daarna volgden nog vele tripjes naar zijn favoriete stad. De Maasstad.
En nu, zijn we 10 jaar verder. Er is veel veranderd. Ik ga met een goede vriendin naar Rotterdam. We lopen door de Witte de Withstraat. We drinken, we eten, we lachen en halen herinneringen.
Laat op de avond is het nog erg gezellig in de Maasstad. Aan lange tafels zitten mensen te borrelen. Van alle leeftijden en culturen. Gezellig hoor. Rotterdam, wat een heerlijke stad.
Martijn wist het al. En nu ontdek ik het opnieuw.
Ja toch? Niet dan.. Rotterdammerts zijn leuk :)

Wijk aan Zee

En daar zit ik dan, een dagje en nachtje, in het pittoreske Wijk aan Zee. Een oergezellig Hollands dorp aan de kustlijn. Waar mensen elkaar nog groeten op straat en veel humor de toon zet.
Vlakbij de indrukwekkende staalfabriek Tata Steel. Ik heb mezelf getrakteerd op een nachtje weg.
"Durf je dat? O, wat bijzonder dat je dat alleen doet." Dat zijn de reacties die ik krijg.
Vorige week las ik in een tijdschrift dat als je alleen dingen doet, dat soms heel bevrijdend kan zijn. Je hoeft niet steeds met een partner te overleggen, welke richting je gaat kiezen. Je hoeft niet te overleggen hoe lang je ergens blijft zitten of welke kant je oploopt.

Foto: Toeristeninformatie.nl

Kruis
Ik ben nu een dik jaar weduwe, en dat is uiteraard een heel pittig proces met alle rouw die je er 'gratis' bij krijgt. Twee meiden alleen opvoeden, dat is ook een kruis vind ik zelf.

Jaren zeventig
Maar.. op dit moment geniet ik even van het niets hoeven. Ik zit hier moederziel in Wijk aan Zee. In een jaren zeventig hotelletje met een schilderij van Ramses Shaffy aan de muur, cappuccino en goede muziek.
Het is genieten. Dat kan dus ook. Fijn om te merken.
De stilte aangaan, zoals mijn vader zegt. En dat werkt ook heilzaam.

Cinque Terre

Er zijn van die plaatsen waar ik graag nog eens heen zou willen reizen.
In de laatste GROW, het relatieblad van Royal FloraHolland, schreef ik over de zuidwestkant van Italië bij het mooie Cinque Terre. Vijf schilderachtige plaatsjes aan een prachtige rotskust.
Met uitzicht op de Bougainvillea, de mediterrane bloemenzee. Wat heerlijk om door creativiteit in een vakantiestemming te komen. Italiaanse vergezichten, een diepblauwe zee. Ik kan er heerlijk bij wegdromen. Het helpt af en toe om je te ontspannen. Even los te komen van de werkelijkheid.
En dat is fijn.

Hier de inspiratie die mij bracht tot het schrijven van de tekst over Cinque Terre. Ik zie mezelf daar al zitten bovenop de rots. Met uitzicht op de gekleurde huizen.. La vita e bella!

Sanne en Martijn

Deze blog gaat over Sanne, onze dochter van vijf, en Martijn, haar vader.
Sanne werd geboren met pikzwart haar en hele donkere ogen. Sprekend haar vader. Dat werd gezegd, want de vader moet ook het gevoel hebben dat zijn dochter op hem lijkt :)
Het haar van Sanne ging op een gegeven moment krullen. Net als Martijn. Zo werd de gelijkenis nog sprekender. 'Wat lijkt Sanne op haar vader'
En nu, vijf jaar en 2 maanden later, is Sanne nog steeds een donkere schoonheid met bruine ogen en bruin haar. Ok, de krullen zijn wel zo'n beetje verdwenen maar de genen van Martijn zitten er wel in. En ze houdt net als haar vader van chocolade. En van knutselen.
Martijn leeft voort. In Sanne. En dat is toch wel fijn. Niet dat we hem er mee terug krijgen, maar het is wel mooi om te zien.

De dag dat mijn leven voorgoed veranderde

Een jaar geleden was het dinsdag 10 maart. Na 7 jaar VNG nam ik die middag afscheid van mijn oud-collega's met een gezellige borrel aan de Denneweg. Ik liep nog over het Lange Voorhout, was onder de indruk van de velden vol krokussen. Ik besefte me dat ik zo gelukkig was met mijn leven. Met mijn twee meiden, met Martijn. Alles zou anders worden want ik zou aan een nieuwe baan beginnen. Mijn oud-collega's wensten me het beste: het geluk is jou zo gegund na alles wat je hebt meegemaakt. Ga ervan genieten, met je gezin. We dronken wijn, we lachten met elkaar en namen afscheid.
Die nacht lig ik naast je in bed Martijn. Ik moest plotseling huilen. Ik weet nog steeds niet waarom..

De volgende morgen, het is woensdag 11 maart. De zon schijnt naar binnen. Ik breng Sanne naar school. Martijn en Carmen zwaaien ons na vanuit het raam.
Om 10 uur ga ik naar kennis Geeske om koffie te drinken. Normaalgesproken konden we nog wel eens close afscheid nemen. Die ochtend niet. Dag Martijn, tot zo he! Of je me nazwaaide, dat weet ik helaas niet meer.

Om iets voor 12 kom ik thuis. Ik loop de kamer in met mijn jas, net of ik een voorgevoel heb. Jij ligt daar, grauw op de grond. Wat er op dat moment door mij heengaat is met geen pen te beschrijven.
Wat is hier gebeurt, kon ik alleen maar denken. Ik buk me over je heen, voel je pols en hoor dat je niet meer ademhaalt. Je bent grauw, de kleur is uit je mooie lichaam weggetrokken. Martijn gaat dood kan ik alleen maar denken.. Het is een afschuwelijke dag die ik nooit zal vergeten. Woensdag 11 maart, de dag dat jij zo plotseling uit ons leven bent gerukt. En dat mijn leven nooit meer hetzelfde is geweest. De onschuld voorbij.

I will remember

Even when love has come and gone
And our hearts have moved along
I will remember
There was a time we had the trust
And that always was enough
I will remember
I will remember you

Een songtekst van de band TOTO.
Martijn, i will remember.. de mooie herinneringen aan jou blijven gelukkig.
Het is al bijna een jaar geleden dat je nog bij ons was. Onvoorstelbaar!
Wat missen we jou. De vader van Sanne en Carmen. En mijn lieve man.
Je kunt eigenlijk helemaal niet gemist worden Martijn. De tijd hier op aarde samen was te kort.

Martijn. I will remember..

Sinterklaas zonder de grootste liefhebber

De tijd van Sinterklaas is volop aanwezig. Al twee weken is hij in het land en vorige week zette hij voet aan de Rijswijkse wal.
Schoen zetten, kadootjes kopen. Al die dingen die je 'normaal' gesproken samen met je partner regelt. Wat zullen we onze meiden geven? Hoe vaak mag Sanne haar schoen zetten? Hoe vieren we Sinterklaas? Al die vragen.. en steeds mag je het antwoord als moeder alleen bedenken.


Het feest vieren zonder dat Martijn er bij is, dat is nog wel het zwaarste gedeelte. Want hoe feestelijk kan het zijn, Sinterklaas zonder de grootste liefhebber ervan.
Vorig jaar november tuigde Martijn hier de hele woonkamer op met diverse Pietenpoppen, slingers en een vlag. Al die attributen liggen nu in een doos op zolder. Ik heb niet de puf het weer tevoorschijn te toveren.. Ja Martijn, we hebben gediscussieerd over Sinterklaas, jij vond het zo belangrijk. En ik vond dat hilarisch. Maar nu je er niet bent.. mis ik dat manische van jou, dat doorslaan in.. dat is er niet meer.
Martijn, je dochter is heilig in sint aan het geloven op dit moment. En Carmen vindt het allemaal even grappig. Dat je het weet.

Martijn en de Wijma-trots

Vanaf het begin van onze relatie sprak Martijn vol trots over zijn Friese roots. De naam Wijma stamt uit Friesland; in  het dorp Wommels  hebben veel Wijma-telgen gewoond. Daar was je maar wat trots op. Ook al heb je zelf nooit in Friesland gewoond en je ouders ook niet..

Zeilen

Wat jij met Friesland had, dat was zeilen. De wind in je haren, de getijden, het spel en het teamwork eromheen, je vond het prachtig. Dat heb je veel gedaan met de studenten van je zeilclub. Maar ook met de vrienden van de middelbare school Het Streek. Hele dierbare vrienden waarmee jij op de havo en het vwo in Ede hebt gezeten.

Element

Enfin, Friesland dus. Mijn zus woont inmiddels een aantal jaren in Leeuwarden. Voordat zij trouwde wilde jij graag een Frieslandpakket samenstellen voor haar huwelijk. We reden er speciaal voor naar allerlei kleine dorpjes, we kochten Friese specialiteiten. Jij was in je element. Zodra je de provinciegrens overstak werd er iets in je getriggerd. Ik mocht je er graag mee plagen want ik  vond het amusant. De trots op een provincie waar je niet gewoond hebt maar toch zo enthousiast over was.

Bed en brochje

Ook toen we een weekend in het dorp Easterein doorbrachten in een bed and brochje bij een oude vrouw in een mooi herenhuis, kwam weer de passie naar boven. Leuk om te zien. De eigenaresse bleek jouw familie nog te kennen. Martijn droomde in zijn hart van een huis in Friesland.
Ik hoop dat jij nu op een plek bent die lijkt op jouw Friesland Martijn!

Utrecht

Vandaag reed ik langs jouw stad
Utrecht
De Domstad
Jij studeerde er sociale geografie en woonde met heel veel plezier in Wittevrouwen

Je hebt er mooie tijden gehad
Veel geleerd, maar ook regelmatig gefeest met je jaarclub en gezeild op diverse plassen
Dat zijn mooie herinneringen
die ik koester
Jij hebt geleefd Martijn
Je hebt gedronken, gegeten, genoten van alles waar een student van kan genieten
En je hebt je hoofd gevuld met kennis, ook niet onbelangrijk
Je was een intelligente man die extreem veel feitenkennis had
Je hebt je later weleens afgevraagd wat je met al die kennis moest omdat je moeilijk werk kon vinden

Wat nu overblijft is de herinnering aan jou, Martijn
De grote liefhebber van Utrecht
waar je tien mooie jaren hebt gehad

                                          Bron foto: www.utrechtsummerschool.nl

Tussen de Limburgse heuvels

Tussen de glooiende Limburgse heuvels
rijden wij
in onze vakantie

Je voelt daar even heel dichtbij, lieve Martijn
Jij hield ook van Zuid-Limburg
Het bourgondische, het mooie landschap, de rust

Nu ben ik er
samen met onze dochters en een vriendin
En ineens bedenk ik:

Niets is meer zo leuk als met jou
Niets is meer zo inspirerend als toen jij er nog was
Mijn gids
Hij is er niet meer..

Martijn, waar je ook bent,
Je bent af en toe even in de buurt

 

                                          Bron foto: VVV Zuid-Limburg

In de zomer van je leven

In de zomer van je leven.. ben je overleden Martijn
Je had nog zoveel te geven
Je had nog zoveel te dromen
Je wilde nog zoveel bereiken, je droomde ervan om raadslid te worden of een mooie baan in de ruimtelijke ordening te krijgen. Dat is je niet gelukt in de 37 jaar hier op aarde. Wat is dat verdrietig.

Jij bent er niet meer. Je twee dochters zijn er nog wel. In hen leef jij nu voort.
En wij gaan door met leven, in deze bloedhete week van de zomer..
Martijn, we denken aan je

Lieve Carmen

Vorige week ben je een geworden. Een jaar is alweer om. Een jaar met jou, onze lieve meid in ons leven.
Wat waren we blij toen je 13 mei het levenslicht zag. En wat was Martijn trots om jou in zijn armen te houden. Martijn is je vader. Hij is helaas op 11 maart overleden. Je zult hem nooit leren kennen, niet fysiek in ieder geval. Dat is heel moeilijk.. Sanne kan je wel vertellen hoe geweldig hij was. Hoe lief hij was. Hoeveel grapjes hij maakte. Hoe goed hij in knutselen was. Maar helaas.. jij hebt je eerste verjaardag zonder hem gevierd. Wat was dat moeilijk, ook voor je moeder.

Lieve Carmen, ik houd van jou. Papa blijft trots op jou!

Koningsdag zonder mijn prins

Het is Koningsdag. Een dag waarop heel Nederland de verjaardag van onze Koning Willem viert. Een dag waarop Martijn zijn tradities de vrije loop liet. Eerst ging de vlag uit, met wimpel natuurlijk. Dan werden de bitterkoekjes en de oranje tompoucen van stal gehaald. We keken samen naar de Koning en de koningin.
Martijn was een man van tradities. Ik ben dat een stuk minder. En dat merkte ik gisteren.

Een feestdag vieren zonder Martijn. Het klopt gewoon echt niet. Mijn prins is er niet meer. Mijn maatje, mijn soulmate waarmee ik graag nog wat ouder was geworden. Waarmee ik onze meiden had zien willen opgroeien. Het doet pijn.

's Avonds lig ik op bed. Ik hoor harde muziek, bandjes. Dingen die me anders wel vrolijk kunnen maken. Maar nu. Wat mis ik jou, Martijn. Het doet pijn

De magnolia bloeit

De magnolia bloeit
Ik registreer het

De merel zingt
Ik registreer het

Martijn is er niet meer
Ik voel het

Op een lentedag

Op een lentedag.. uit het leven gerukt
Mijn man
Martijn Wijma

Wat een pijn
boosheid
verdriet
wanhoop
leegte

laat hij achter in mijn leven

Mijn man,
Martijn Wijma

Wat moeten we zonder jou? De man met het bijzondere hart

Eerst dienen dan verdienen

Onlangs volgde ik een cursus contentmarketing bij spreker en oud-journalist Cor Hospes. Ook bekend van de Contentbijbel, een interessant boek over alles wat onder contentmarketing valt. Hij inspireert ons als communicado's met de zin: eerst dienen dan verdienen.
Wat bedoelt hij hiermee te zeggen? Als communicatiemedewerker of redacteur ben je er allereerst voor je doelgroep. Je bedient hen met je verhaal. Met je boodschap. En pas daarna komt (soms) het verdienen. Communicatie en ook contentmarketing is niet meer dan een verhaal vertellen en daarbij je lezer interesseren (Storytelling).

Flipje Tiel als merkicoon
Als voorbeeld uit de oude doos haalt Hospes de marketing van Flipje Tiel aan. Het bekendste merkicoon van vroeger uit de Betuwe. Het mannetje ontstond op de tekentafel in 1935. Daarna werd het geintroduceerd in het boek Flipje en zijn vriendje de Aap. Hij brak door op de zogenoemde filmstroken. De eerste You Tube film uit de jaren veertig was de Flipposcoop. Dit zijn de avonturen van Flipje op filmstroken in tien plaatjes. Het idee achter de Flipposcoop is dat de verhalen van Flipje in de boekjes te doods zijn en dat mensen de avonturen nu in hun minitheater kunnen gaan vertonen. Flipje groeit uit tot het symbool van de Betuwe. De jamfabriek is al jaren gesloten maar Flipje Tiel blijft het merkicoon van de Betuwe. Dat is toch wel erg knap van de marketeers achter dit oer- Nederlandse product.

Sanne is een echte kleuter

Sanne gaat sinds 3 weken naar de basisschool. Een nieuw jaar is gestart met een nieuwe fase, onze oudste gaat naar school. In de groep Balotje, met echte stoeltjes en tafeltjes om aan te zitten.
Het ochtendritueel is wel schattig hoor. De kleuters stiefelen nog slaperig binnen en geven de juf om de beurt een hand. Dan mogen ze hun 'tien uurtje' in een bak leggen en wordt de lunch in het lunchbakje in een aparte bak gedeponeerd. Sanne past zich wonderbaarlijk aan aan het schoolritme van 4,5e dag school. Alleen de eerste dag heeft ze gehuild, wat is het toch een dappere meid! Vond ik haar in november nog klein toen we voor het eerst gingen kijken, ik ben nu een andere mening toegedaan. Sanne is een echte kleuter geworden.

Creatieve nontent of content

Vandaag had ik een training creatief schrijven voor het web. Hier leerde ik een ander woord voor zinloze content op een website; nontent.
Er zijn veel webredacteuren die zo vast zitten in een bepaald stramien, dat ze bijvoorbeeld alleen nog maar bullets gebruiken om hun tekst te structureren. En soms niet meer nadenken over wat ze eigenlijk communiceren, en hoe. Het is de kunst om te blijven nadenken waarom je iets wilt communiceren. En het dan ook nog op een creatieve manier te brengen, zonder zinloze woorden te gebruiken.

Opfrissen
Het vak van webredacteur/contentmarketeer is continu in beweging door alle ontwikkelingen binnen het web. Daarom goed om je vakkennis af en toe even flink op te frissen. Met praktijkopdrachten zodat je ook inzicht krijgt in wat vakgenoten schrijven. En waar je blinde vlek ligt.

Ben ik een contentmarketeer?

Vorige week was ik op het congres marketing en webredactie met een groep vakgenoten. Voorheen was dit een congres voor uitsluitend webredacteuren. Nu worden we 'contentmarketeers' genoemd.
Het naampje is veranderd, en de inhoud van het vak ook. Was het vroeger voldoende om teksten te kunnen schrijven, tegenwoordig word je geacht om content- en beeldspecialist te zijn.
Tijdens het congres sprak de hoofdredacteur van Lindanieuws.nl een zaal vol jonge vrouwen en mannen (..) toe. Zij vertelde vol enthousiasme over hoe het het blad gelukt is om de best bezochte website voor vrouwen te zijn. 'Wij kennen de doelgroep als geen ander. We weten wat vrouwen willen, en we weten ook hoe kritisch ze zijn.'  De nieuwsbrief van Linda opent elke dag om acht uur met een leuk nieuwtje. Daarna om tien uur het koffieuurtje, met iets verstrooiends. De kracht van Linda is dat ze zich vooral op het 'zachte nieuws' richten. Vrouwen willen dit graag lezen, onderuit gezakt in hun luie stoel of op hun werk.

Marketinginstrument
Vrouwen als marketinginstrument, het werkt blijkbaar. Nu behoor ik zelf niet tot de doelgroep van dit blad, maar ik vond het wel een interessant en inspirerend verhaal over hoe marketing werkt..!

• www.lindanieuws.nl

Maffia?

Het was in de warme zomer van 2006. Ik logeerde samen met een vriendin in het zuiden van Italie, in de provincie Calabrie. In het dorp Santa Domenica. We volgden er Italiaanse les op een naburige taalschool. Elke avond als we moe in ons bed lagen, ging de karaoke muziek erg hard aan in een naburige tent. De eerste nacht dachten we dat er gewoon een feestje aan de gang was. En probeerden we met oordoppen in te slapen. De tweede nacht, weer die herrie om ons heen, met dezelfde klanken en nog wat harder. De derde nacht, op maandag, ja hoor, weer die herrie.

Beklemmend
De irritatie ten opzichte van de muziek nam toe en werd indringender. Wij wilden serieus Italiaans leren en vonden dit niet zo geschikt. We verkasten naar een andere locatie maar ook daar was de Italiaanse karaoke nog te horen. Toen we wat om ons heenvroegen bij de taalschool naar deze herrie/muziek, bleek dat er weinig aan gedaan kon worden. Het was namelijk de maffia van het dorp die deze karaoke faciliteerde. En ja, daar ging men niet tegen in. De herrie bleef dus.. avond na avond. Ik herinner me nog hoe beklemmend de sfeer in het dorp was. En tegelijk hoe mooi deze zomer was in dat Italiaanse dorp onder de hete zon. Maar duidelijk was het wel.. hier was echte maffia aan het werk. Om de dorpsbewoners en de cursisten van de taalschool in de greep te houden. Het geld van de taalschool werd waarschijnlijk voor een deel afgedragen aan de lokale maffia. Je merkte dat de eigenaren van de taalschool er niet te veel over los wilden laten. Mocht ik ooit nog een thriller gaan schrijven, dan ga ik het dorp Santa Domenica zeker weer opzoeken...Kijken of de karaoke nog steeds zo hard aanstaat.