De Zeeuwse opa en oma

 

 

Naast een opa en oma uit Bunschoten-Spakenburg, heb ik ook een Zeeuwse opa en oma Nieuwenhuize. Opa groeide op in het vissersdorp Yerseke, wat we allemaal kennen van de mosseloogst. Hij ging al vrij jong werken met zijn handen. Uiteindelijk werd hij bakker. Een echte ambachtsman, die opa van mij.

Passie
Oma (uit Wolphaartsdijk) had wel gestudeerd, zij was lerares op een basisschool. Wat in de jaren dertig best heel bijzonder was, een vrouw die een vak uitoefende. Tot zij mijn opa leerde kennen werkte zij als lerares en onderwees de leerlingen uit naburige dorpen het vak met veel passie. Op een gegeven moment gingen opa en oma trouwen, in een arme tijd. Opa wilde heel graag een eigen bakkerij beginnen, maar dat kon niet op Zuid-Beveland. Er was wel een mogelijkheid om een bakkerij te starten, ver van de Zeeuwse kleigrond. In Hendrik-Ido Ambacht, ver van huis, op 110 km afstand. Ik vermoed dat mijn opa en oma hier best wat traantjes om hebben gelaten. Want Zeeuws als ze waren, was dat toch een hele stap!



Schouders er onder
Toch deden ze het. Ze verhuisden naar het Zuid-Hollandse land, en streken neer in HI-Ambacht. Een plaats die hen vermoedelijk niet veel zei. Er woonden veel reformatorische mensen, en nog steeds. En opa kon er geld gaan verdienen. Samen zetten ze de schouders er onder, nuchter als ze ook waren. Opa in de bakkerij, oma achter de toonbank waar naast brood ook banket verkocht werd. De vijf kinderen mochten ook hard meewerken. Mijn vader zat soms naast zijn vader in 'de broodauto' en dan reden ze samen heel HI-Ambacht door. Op weg naar klanten, veelal van reformatorische huize. Waar oma de contacten uitstekend mee onderhield. Ook nadat opa en oma gestopt waren met de bakkerij, en wij als kleinkinderen kwamen logeren, sprak er nog veel waardering en respect uit voor de mensen uit het dorp. Toch knap hoe een Zeeuws echtpaar hun leven opbouwt in een onbekende streek. Ze zullen de Zeeuwse schone lucht, de mooie stranden en hun familie vast gemist hebben. Maar ze sloegen zich er toch maar doorheen!

Het avontuur zit in je

Mijn oma Blokhuis woonde een groot deel van haar jeugd in Bunschoten. Bij haar hele familie. Ze kleedde zich in klederdracht, net als alle andere meisjes van haar leeftijd. Toen ze trouwde, had ze de keuze. Ze mocht de klederdracht blijven dragen en in het dorp blijven wonen, of ze ging weg en hoefde daardoor logischerwijs geen klederdracht meer te dragen. Haar trouwjurk was het eerste kledingstuk dat geen klederdracht was..
Avontuurlijk als ze was, trok ze een aantal jaren later weg uit het mooie vissersdorp. Samen met haar man, die ergens anders werk kon vinden op een school. Samen lieten ze hun familie achter. Dat zal best wat verdriet hebben opgeleverd, maar ze maakten wel de keuze. Ze kozen ervoor om een eigen leven te leiden.
En dat vraagt offers.

Mijn Oma Blokhuis en een jongere versie van Rianne Nieuwenhuize in 1979

Keuzes?
Zelf ben ik als 25-jarige van Meppel naar Den Haag verhuisd. Dat was destijds omdat ik geen werk kon vinden en dus niet echt een keuze had. Maar tegelijk lonkte het avontuur. Ik wilde weg, en mijn eigen leven leiden. Of het een bewuste keuze is om weg te trekken bij mijn familie denk ik niet. Liever heb ik ze om mij heen.. Maar ja, het leven loopt niet altijd perfect zoals jij dat wilt.
Je kunt dingen in je hoofd hebben hoe je leven zal gaan lopen of hoe jij het graag wilt.. maar, en dat heb ik aan den lijve ondervonden, het loopt toch vaak anders.

Op de koffie bij je moeder
Waarom schrijf ik dit? Ik denk dat ik het avontuurlijke bloed heb meegekregen in mijn familie. Het zit in je. Dat denk ik echt. Niets ten nadele van mensen die het liefste dichtbij hun familie en roots willen wonen, want dat heeft vast veel charme en ook de nodige voordelen. Maar avontuurlijk ben je, en daar horen ook keuzes bij. Soms wil ik graag bij mijn moeder op de koffie, of bij mijn zussen aanwippen. Het kan niet spontaan, en dat is jammer..
Avontuurlijk zijn is dus leuk, maar het heeft een keerzijde. Het voordeel is dat je veel plekken leert kennen en snel nieuwe mensen ontmoet. Zo ben je nooit alleen. Ook met je familie ver weg!

Nelson Mandela 95 jaar

De vader des vaderlands, Nelson Mandela wordt vandaag 95 jaar. Een respectabele leeftijd. Te meer omdat Mandela al 6 weken in een ziekenhuis ligt, afwisselend in kritieke en stabiele toestand.

Mandela, de man die geboren werd in Transkei, op 18 juli 1918. De vrijheidsstrijder van het ANC. Door zijn strijdbaarheid werd hij gevangengenomen op Robbeneiland, 27 jaar lang.
Nelson Mandela zat van 1964 tot 1982 in de gevangenis op Robbeneiland. Tijdens zijn gevangenschap werd de problematiek van apartheid op internationaal niveau besproken. Mandela raakte daarbij internationaal bekend en werd het symbool van de wereldwijde anti-apartheidsbeweging.

Kritisch
Mandela sprak zich herhaaldelijk kritisch uit over westerse landen. Zo verzette hij zich in 1999 heftig tegen de Navo-interventie die leidde tot de Kosovo-oorlog. Hij noemde het een poging van machtige staten om de hele wereld te controleren. In 2003 sprak hij zich uit tegen de plannen van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk om Irak binnen te vallen. Hij omschreef het als een tragedie en zei dat de Verenigde Staten meer verschrikkelijke misdaden begaan had dan welk ander land, refererend aan het in de Tweede Wereldoorlog droppen van atoombommen op Japan. In 1999 besloot Mandela om zich niet opnieuw verkiesbaar te stellen als president.

Wereldkampioenschap voetbal in Zuid-AfrikaSinds zijn aftreden als president is zijn publieke rol symbolisch en informeel. Zo is hij onder andere medeoprichter en lid van The Elders, een raad van voormalige wereldleiders en andere prominente personen. Hij was een groot voorstander van het halen van het wereldkampioenschap voetbal 2010 naar Zuid-Afrika. Vooraf aan de finale reed hij met zijn echtgenote een ererondje over het veld, maar wegens zijn slechte gezondheid bekeek hij de wedstrijd thuis voor de televisie.

Mijn opa: Meester Vogel

Mijn opa Blokhuis werd geboren in Bunschoten-Spakenburg.

Hij was daar lange tijd meester. Hij onderwees leerlingen uit Bunschoten in de natuur. Hij wist er echt veel van af. Zijn bijnaam was meester Voegel (vogel).

Herinneringen
Toen ik een klein meisje was, leerde mijn opa mij vogels van elkaar te onderscheiden qua geluid. Ik heb hier veel van geleerd. Ik was al een fervent vogeltekenaar, en door opa Blokhuis werd dit alleen maar meer. Hij keek naar wat ik maakte en liet merken dat hij trots was. Mijn opa tekende ook. Hij maakte allerlei schetsjes van vogels, in honderden aantekeningenboekjes. Hij maakte veel reizen, ook om de vogeltrek te bestuderen. Ik heb mijn opa helaas maar tien jaar mogen kennen, want hij stierf in 1988. Maar die tien jaren hebben wel een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Mijn opa was een rustige, statige man. Hij bewoog heel mooi. Daarom werd hij ook meester Fluks (snel) genoemd.

Voortleven
Op 18 mei ging ik naar de Libelle zomerdag. Er was ook een kraampje voor de promotie van Bunschoten-Spakenburg. Ik zag twee vrouwen met Spakenburgse klederdracht zitten en dacht: laat ik ze aanspreken. Een leuk gesprek begon. Ik bracht in dat mijn opa en oma ook uit Spakenburg kwamen. 'Hoe heette je opa dan'? Ik: 'Lammert Blokhuis.' Spakenburgse dame: 'Die kennen we wel. Mijn man heeft nog bij hem in de klas gezeten, meester Fluks toch?'
Nou. Dit is toch geweldig? Mijn opa leeft al 25 jaar niet meer, maar in de harten van Spakenburgers nog wel. En dat is mooi.

Afscheid van de verwachting

Een vriendin van mij wist het gevoel waarin ik mij begeef treffend te verwoorden. 'Je moet afscheid nemen van een verwachting nu je zwangerschap is gestopt.' Recht in de roos.
Het is helemaal waar. Als je zwanger bent, ben je niet voor niets in verwachting. Het woord zegt het al:

Verwachting is de aanname of hoop dat een gebeurtenis ook werkelijk plaats gaat vinden. Een verwachting kan realistisch te zijn, maar dat hoeft niet.
Als een verwachting niet uitkomt, kan er sprake zijn van acceptatie, maar ook van teleurstelling, verwarring, onzekerheid en angst.
(bron: Wikipedia)

Vanaf augustus wist ik dat ik zwanger was. Vanaf dat moment koester je hoop. Hoop op nieuw leven. Je verwacht vanaf dat moment dat je ooit gaat bevallen. En dat je hopelijk een gezond kind mag baren. In ons geval is deze hoop met de grond gelijk gemaakt in november. Het moment van de 20-weken echo en de onderzoeken die daarna volgden, boorde het laatste restje hoop de grond in met een grote klap.

En dan moet je verder. Verder zonder verwachting. De kunst is om je verwachting los te laten.
Dat valt nog niet mee, om dat in de praktijk te brengen. Een mens leeft op verwachtingen, daar ben ik van overtuigd. De teleurstelling is nog groot, en toch moeten wij verder. Met lege handen.
Met de overtuiging dat wij ooit weer mooie tijden gaan meemaken.

Leegte

Leeg
Kaal
Leegte..

Het is leeg, stil
Grijs buiten

Februari
Een nieuwe maand
starten met
opnieuw lege handen

Ik laat mijn handen vullen
door nieuwe dingen
kleine dingen
die mijn leven weer glans geven

Een warme zomerdag in Jerez

Het was de zomer van 2004. Een enorme hittegolf teisterde Andalusië. Ik had het geluk om 2,5e week in Zuid-Spanje door te brengen met mijn vriendin Lydia. We backpackten door het heetgeblakerde land. Op een gegeven moment kwamen we bij het heetste plekje van Spanje (de plaats schiet mij nu even niet te binnen), en hier bereikte de thermometer 50 graden en meer. Een bloedstollende ervaring, zeker als je je rugzak van plek naar plek sleept. Achteraf bizar dat we met dit weer gebackpackt hebben! (ach, toen was ik nog jong en onbevangen..)

Flamenco en sherry
Ik wilde altijd nog eens naar Jerez de la Frontera. De bakermat van de flamenco puro. En natuurlijk van de sherry. Lydia had hier niet zo'n trek in, dus ik vertrok alleen per bus. Aangekomen in de stad koerste ik richting het flamencomuseum en daarna toog ik naar een sherrybar. En wat heb ik hier een leuke middag gehad met aardige Spanjaarden. Goed voor mijn Spaans. En natuurlijk ook voor de dorst. Sherry bleek eigenlijk best een lekker drankje, wie had dat gedacht? Ik heb echt genoten van mijn dag in Jerez. De mensen zijn er supervriendelijk (net als in veel andere delen van Andalusië) en de sfeer is goed.



Brandend vuilnis
De reden van deze blog? Ik las net een nieuwsbericht over vuilnisbranden in Jerez, waar al dagen branden woeden. Inwoners van de Zuid-Spaanse stad zijn woedend op de gemeente die niets doet tegen de staking van vuilnismannen, en steken vuilnis in de brand. Een grote anarchie zo lijkt het.

Weemoed
Spanje is niet meer het Spanje van acht jaar geleden. Telkens als ik berichten over het Iberische schiereiland lees, overvalt mij een zweem van weemoed. Treurig dat dit land zo in de puin ligt door de economische crisis. En dat de inwoners hier de dupe van worden. Ik hoop dat Spanje de kracht krijgt om zich er doorheen te slaan. Viva Espana por siempre!

Sanne in de peuterfase: help!

Mijn dochter is sinds enkele weken behoorlijk op weg een echte peuter te worden. Nee is haar favoriete woord. Als ze iets niet wil laat ze dat luid en duidelijk weten.
Op momenten die gezellig kunnen zijn (zoals een feestje) kan Sanne ineens een driftbui krijgen. Als moeder krijg ik dan plaatsvervangende schaamte. Ik vind dit best een lastige fase nu ons meisje steeds meer haar eigen wil toont.

Op naar de theepot
Vanmiddag nog was ik bij een vriendin op bezoek met haar zes weken oude dochter. Keurig had ik haar speelgoed meegenomen. Maar dat trok Sannes aandacht niet. Nee, de theepot die op een kastje een meter hoog stond, die wilde ze pakken. Tot twee keer toe greep ze hem. Gelukkig kon ik nog net op tijd verijdelen dat deze viel. Uiteraard heb ik haar even bestraffend toegesproken en gezegd dat dit absoluut niet mag. Maar wie zegt mij dat dit de volgende keer niet weer gebeurt?
Ouders die deze blog lezen en kinderen in de leeftijd van Sanne hebben (1 jaar en 10 maanden), ik sta open voor goede tips!

Waarom ik niet zo van de herfst houd

Sinds deze week staat alles weer in het teken van de herfst. Mijn zomerjas en open schoenen heb ik ingeruild voor warmere exemplaren. Het waait en regent een stuk meer. Kortom, de herfst is onvermijdelijk!
Als kind al hield ik niet van de herfst. Ik vond het elk jaar jammer als het over was met de zomer. Avonden buiten zitten en spelen tot het donker werd. Dat kon dan ineens niet meer. Het licht dat er nog is in de herfst moet je koesteren. Want voor je het weet is het acht uur en treedt het duister in.
Elk jaar ben ik me er weer van bewust dat het herfst wordt.
Hoe zou het zijn om in een land te leven waar je geen seizoenen kent? Lijkt me ergens ook geen fijne gewaarwording. Want ik geef toe, een nieuw seizoen markeert ook telkens een nieuwe start.
En al houd ik dan niet zo van de herfst (ook omdat je weet dat het daarna weer winter wordt!), het seizoenenverhaal blijft een wonderlijk iets.
Laat de herfstdip maar komen. Ik ga hem te lijf!:)

afbeelding: http://god-en-gezin.blogspot.nl/2011/09/familietradities-herfst.html

Zomer; in de relaxstand?

Zo begint de zomer zonder dat je er erg in hebt.. De eerste tropische records zijn alweer gehaald en ik heb al eens op het strand gelegen. Te weinig naar mijn zin. Inmiddels woon ik ruim acht jaar in de Haagse regio, maar hoeveel keer heb ik hiervan op het luie zand gelegen? Dat kan meer!

Lieve lust
Tsja, met een dochter van 1,5 jaar oud blijf je wel bezig. Ze loopt en rent dat het een lieve lust is. En ik ren achter haar aan..Met een bovenwoning ben je gedwongen om veel tijd in parken door te brengen. Dat doen wij dus ook, en met veel plezier. Binnen zitten kan altijd nog toch?

Toverwoord
Inmiddels kijk ik stiekem erg uit naar onze vakantie over een paar weekjes. Lekker even er tussenuit! Dat blijft toch wel het toverwoord. Er tussen uitgaan. Zo houd je alle dagelijkse routine wat beter van je af.. En dat is soms wel nodig in dit hectische leven! Ik gebruik deze tijd voor achterstallige klussen, en kan een stuk relaxter naar mijn werk fietsen en trammen. Lang leve de zomer..

Verschrikkelijk, vervelend.. of?

Hoe ga je om met slecht nieuws? Dat is de grote vraag in het leven.

Twee keuzes
Je kan je er helemaal lam door laten leggen. Je slecht en down voelen, dat ligt vaak wel voor de hand. Het is ook makkelijker, want dan geef je toe aan je mindere gevoel.
Tegelijk kan je er ook positief mee omgaan. Mijn psycholoog leerde mij om te relativeren. Hij stelde regelmatig de vraag:'hoe erg is het, is het verschrikkelijk, vervelend of ga je er aan dood?' Dat heet dan in het kort de RET-methode. Ik heb hier zelf veel aan gehad om om te gaan met moeilijke situaties. Het leert je afstand te nemen van een minder gevoel, en er kritisch naar te kijken. Want, hoe erg is het eigenlijk?
Dit betekent niet dat je jezelf niet serieus neemt, maar dat je anders met je gevoel omgaat.

Sjonge, ik klink als een therapeut.. maar ik ben blij dat ik dit soort handvaten kan toepassen. Juist in een week waarin je minder goed nieuws te verwerken krijgt.

Winter en Whitney Houston

De winter houdt ons nu al twee weken stevig in zijn greep. Sneeuw en ijskoude dagen hebben de revue gepasseerd. Is dit dan de horrorwinter waar we al zo lang op wachtten?:)
Anyway, we hebben er van genoten. Vooral van het schaatsen dan. Gistermiddag stonden we op de ijzers op de Rottemeren, een natuurgebied bij Bleiswijk. Duizenden mensen stonden hier op de schaatsen, omdat het de laatste dag was waarop je kon schaatsen in ons kikkerlandje. Mooi om te zien hoe iedereen de kou trotseert. Wij zijn een volk van doorzetters, dat zie je aan onze liefde voor ijs. En ik ben ineens heel blij een Nederlander te zijn:)

Bron foto: Music update

Vandaag las ik het bericht dat popzangeres Whitney Houston overleden is. In mijn jeugd was zij absoluut favoriet met haar hits als i wanna run to you, didn't we almost have it all, i'm your baby tonight en de kaskraker i will always love you. Nadat de film the Bodyguard uitkwam, stond onze eerste klas op zijn kop. De film werd op onze middelbare school vertoond en was een regelrechte hit bij ons bakvisjes:) Whitney is jong overleden, vermoedelijk aan de gevolgen van drank of drugs. Rest in peace.

Het leven in de Randstad

Sinds 2004 woon ik in de Randstad. Dat wil zeggen, het gebied rond de grote steden in Nederland. Ik ben hier niet opgegroeid, maar ver weg, in Meppel, vlakbij de grens met Overijssel. Toen ik hier naar toe trok, als single vrouw, had ik een vrij romantisch beeld bij het leven in de Randstad. Het had een magische aantrekkingskracht op mij, want 'daar' in het westen (bekeken vanuit Meppel en Ede, waar ik studeerde) daar gebeurde het toch wel allemaal. Politiek Den Haag, overal theaters en leuke cafes, the place to be. De eerste jaren als single in Den Haag waren super, en ook daarna, toen ik mijn man leerde kennen, hebben we veel uurtjes samen in de 'stad van vrede' doorgebracht. Nog steeds geniet ik enorm van Den Haag.

Sinds de komst van mijn dochter Sanne is er iets veranderd in mijn perspectie van de Randstad. Ik bekijk haar nu meer vanuit de ogen van een kind. En zie dan soms dat deze regio haar nadelen kent. Het is hier druk, volgebouwd en juist daardoor schieten mensen soms sneller uit hun slof.
Ik denk dat ik het leven buiten de Randstad soms te veel idealiseer en mooier maak dan het is. Ook in Drenthe lopen er rare mensen rond en Nederland wordt over het algemeen lomper en voller. En ja, waar je dan ook woont, er zal overal wel iets zijn.

De magische grens van een jaar

Mijn dochter Sanne is binnenkort alweer een jaar. Wat is de tijd omgevlogen, het is alweer eind december..Vorig jaar om deze tijd liep ik met een dikke buik door het besneeuwde landschap en kwam ik de deur amper meer uit.

Wat weet ik weet nog goed dat ze ter wereld kwam in een Delfts ziekenhuis.
Verfrommeld en tegelijk ook zo mooi! De tijd erna thuis kan ik me ook goed herinneren. Het was mooi om zoveel tijd met elkaar door te brengen en stapjes in de bewoonde wereld te doen.
In dit warme voorjaar waren we veel op het strand te vinden, dat was heerlijk. De zomer viel wat tegen, maar we zijn nog wel met zijn drietjes in Zuid-Limburg in een kleine stacaravan geweest, en dat was genieten.
Sanne begon te kruipen, inmiddels staat ze tegen stoelen en banken. Het wachten is op het eerste stapje, al mag dat van mij ook nog best even duren hoor :)
De herfst vloog om, en met het vallen van de blaadjes groeiden Sannes tandjes gestaag. Veel huilen en poepluiers, ook daar kunnen we inmiddels als volleerde ouders mee omgaan. Sanne is dit jaar ons leven binnengerold, en we rollen gelukkig ook weer samen het jaar uit. Op naar een nieuw jaar met dit mooie geschenk!

Kerstgedachten

Sinds een paar dagen heb ik een Kerstgevoel. Wat versta ik daaronder? Ik ben in een gezellige stemming gekomen. Ook al hebben wij dit jaar geen kerstboom (superonhandig met een baby van 11 maanden..), ook zonder die boom kom je in de stemming.
Het lijkt wel of het moet. In de kerststemming zijn. Toch is het best een lekker gevoel merk ik nu. Kerstkaarten schrijven helpt daar ook bij, en ze ontvangen is nog leuker!
Maar het idee dat iedereen lief en aardig voor elkaar 'moet' zijn met Kerst, dat hoeft van mij niet per se. Wat Kerst mooi maakt voor mij, is dat Jezus duizenden jaren geleden met Kerst in een stalletje geboren werd, in Bethlehem. Dat feest maakt het tot iets moois. Zonder dit gegeven zou Kerst voor mij wel wat kaal worden, en zou het denk ik vooral om de boom, de versiering en niet te vergeten, het kerstmaal draaien.
Ik wens iedereen een mooie Kerst (zonder sneeuw!) en een prachtig 2012!

Einde Zapatero op sterfdag Franco

Vandaag zijn er verkiezingen in Spanje. Een belangrijke dag, want vermoedelijk gaat er een aardverschuiving plaatsvinden qua regering. De socialistische partij was 7 jaar lang de grootste onder leiding van Zapatero. Maar door de economische situatie waarin het Zuid-Europese land zich bevindt, is de kans vrij groot dat de conservatieve partij het ditmaal gaat winnen van de socialistische. Een beweging die je inmiddels in veel Europese landen terugziet, ook Nederland.

Bomaanslagen

Toen Zapatero aantrad in 2004, had hij het land achter zich (mede doordat hij aankondigde de strijd tegen het terrorisme aan te pakken na de bomaanslagen in Madrid) en was hij nog vrij populair. Hij zorgde ervoor dat er een bestand kwam met de ETA, waardoor zij de laatste jaren geen gewapende acties meer uitvoerde. Eind oktober 2011 kondigde de ETA zelfs aan dat ze haar gewapende strijd voorbij is en dat ze nu een dialoog wil over de toekomst van Baskenland.

De toekomst moet natuurlijk nog uitwijzen of dit uitkomt, maar het is een eerste stap.

Werkloosheid

Zapatero zal vandaag vermoedelijk het veld ruimen. Het is hem niet gelukt de werkloosheid omlaag te dringen op het Iberische schiereiland. Jammer, want deze man heeft ook goede dingen voor Spanje gedaan, maar die zijn inmiddels bij velen naar de achtergrond verdrongen.

Op de sterfdag van Franco (vandaag, 20 november) gaat Spanje voor een nieuwe toekomst kiezen

Sinterklaaspassie

Sinterklaas is weer in het land. Vorige week zagen wij hem in Harderwijk, op ons vakantieadresje. En morgen is hij in Rijswijk. Ongelofelijk wat deze Spaanse man allemaal kan:)

Sinterklaaspassie
Ik moet eerlijk zeggen dat ik de laatste jaren niet zoveel met de goedheiligman had.
Dit tot grote verdriet van mijn echtgenoot, die een ware Sinterklaaspassie bezit. Hij niet alleen, zijn hele familie is ermee begeisterd. In zijn familie is het een traditie dat iedereen meedoet in het Sint en Pietenspel.

Schoentje
Nu Sanne er is, heb ik meer dan ooit iets met Sinterklaas. Als het Sinterklaasjournaal voorbij komt op tv, zitten Sanne en ik op het puntje van onze stoel. Vanochtend stond er een schoentje met inhoud voor onze deur. De goedheiligman bevindt zich in ons portiek..?:) Dat is toch leuk!

Mensen worden liever met Sinterklaas. Het feest bindt samen en dat is toch iets heel moois.
Ik word er zowaar sentimenteel van.. Herinner mijzelf nog als kleine meid, de spannende dagen voor Sinterklaas. Op een gegeven moment gingen mijn broer en ik voor zwarte piet spelen, en toen ben ik van mijn geloof afgevallen. Maar tot die tijd was Sinterklaas HET feest van het jaar.. en dat lijkt het nu weer te worden, anno 2011.

Herfst en tandjes doen hun intrede

De herfst heeft zijn intrede gedaan in ons koude kikkerlandje. Dat is wel merkbaar.. in ons huisgezin is sinds een paar dagen iedereen hartstikke snipverkouden. Allerlei griepremmers en verkoudheidsbestrijders hebben we in huis gehaald, maar het mag nog niet baten.

Tandjes
Daarnaast heeft Sanne sinds dit weekend haar 4e tandje, en dat merken wij ook aan een slechtere nachtrust en hangerig gedrag. Vanochtend heb ik 'oe ik groei' er maar eens op nageslagen. Ze zit in week 40 en dat is 'normaliter'een moeilijke tijd, die wel tot 5 weken aan kan houden. Nou, daar word je ook vrolijk van!
Over tandjes schrijft dit mooie opvoedboek dan weer helemaal niets, en juist over dit onderwerp heb je als kersverse ouder behoefte aan informatie. Maar die krijg je niet.
Nou ja, we weten inmiddels dat Chamodent helpt, en een zetpil ook, maar het liefst zou je de pijn met een simpel middel plotsklaps willen laten verdwijnen. Want je dochter zo te zien huilen, steeds maar weer, is niet leuk!

Misschien moet ik harder zijn, vraag ik mij weleens af? Mijn moeder heeft hier altijd wel ideeen over, zij heeft 6 kinderen op de wereld gezet en is soms wat hardvochtiger als het om pijn aangaat. Dit is geen wanklacht tegen haar opvoedstrategie, maar ik denk wel dat het misschien uitmaakt hoeveel kinderen je hebt, en in hoeverre je aandacht schenkt aan pijntjes, kwaaltjes etc. Voor zover, wie hier een mening over heeft, laat 'm horen!

In Fruitland

Deze week zaten we een paar dagen in Wemeldinge, in Zuid-Beveland om precies te zijn. Hier wordt veel fruit geteeld. Rijen bomen met glimmende rode appels zag ik vanuit onze auto. Soms stopten we om er een mooie foto van te maken. Het resultaat is hierboven te bekijken..

Een tijdlang schreef ik over appels, peren, en zachtfruit. Er wordt van alles geteeld in Nederland. Ik heb een hoop interessante telers ontmoet, met allemaal hun eigen verhaal. In Zeeland werd ik mij weer bewust van deze bijzondere tijd. Ik mocht schrijven over 'wat de natuur ons geeft', echt mooi. Boeren hebben een belangrijke taak, maar worden door veel mensen onderschat. Ik heb deze week echt genoten van al het moois dat aan de bomen hangt. Mijn dochter eet gelukkig alles wat groeit en bloeit. Laat dit zo blijven. Verwende kinderen lopen er al genoeg rond in Nederland..!