Het is maart. De lente is begonnen met wat warmer weer. Krokussen steken de kop op en mijn kornoelje bloeit ook weer bijna. Het is bijna 11 maart.
Elf jaar geleden alweer. De dag dat onze wereld volledig op zijn kop werd gezet door de plotselinge dood van Martijn. Wie had dat gedacht, niemand toch. Van een gezonde man naar een hartstilstand. Het blijft ook na elf jaar een onwerkelijk iets. De dood is dat sowieso.
Martijn, we gaan jou weer herinneren. Als we dat al niet deden. Want in ons hart blijft hij altijd.
Bestaan.
